I SA/Wr 509/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadku i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .

W skardze na ww. decyzję skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i odpowiednimi dowodami. W orzecznictwie jednolity jest zaś pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Należy podkreślić, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.