I SA/Wr 479/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w dniu 7 maja 2018 r. po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 12 marca 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 479/16). w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2009 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 12 marca 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 479/16).

Zarządzeniem z dnia 12 marca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania zawarty w piśmie z dnia 23 stycznia 2018 r. wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że skarżąca spółka, pomimo wezwania, nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Podkreślił, że wymóg w tym zakresie wynika z treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Analizując skuteczność doręczenia stronie wezwania w tym zakresie, które zostało przyjęte w oparciu o tzw. fikcję prawną doręczenia, referendarz sądowy uznał, że nieodebrana przez spółkę korespondencja Sądu spełnia niezbędne wymogi z art. 73 § 1-3 p.p.s.a., albowiem została dwukrotnie awizowana (w dniach 15 i 23 lutego 2018 r., listonosz pozostawił informację o miejscu pozostawienia przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej, a zwrot niepodjętej przesyłki został zwrócony do nadawcy (Sądu) po upływie 14 dni od daty pierwszego awizo. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia referendarz sądowy wskazał treść art. 257 p.p.s.a. Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia domagając się jego zmiany poprzez przyznanie spółce prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym. W uzasadnieniu sprzeciwu podniosła, że nie została prawidłowo zawiadomiona o możliwości odbioru przesyłki sądowej albowiem w skrzynce pocztowej nie pozostawiono pierwszego, ani drugiego awizo. Wskazując na powyższe strona wniosła o wdrożenie procedury reklamacyjnej celem uzyskania od operatora pocztowego prawdziwych danych co do rzekomej próby doręczenia przesyłki sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do treści art. 260 § 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Działając w ramach tych uprawnień Sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia przepis art. 257 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie, referendarz sądowy zachował wymóg związany z wezwaniem strony do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz prawidłowo ocenić skuteczność tego wezwania. Jak wynika z adnotacji umieszczonej na kopercie w którym znajdowało się nieodebrane przez spółkę wezwanie o nadesłanie wniosku na urzędowym formularzu, przesyłka ta została dwukrotnie awizowana (w dniach 15 i 23 lutego 2018 r.), jej zwrot nastąpił po upływie 14dni od daty pierwszego awiza, a listonosz pozostawił adresatowi informację o miejscu pozostawienia nieodebranej przesyłki zaznaczając, że informację tę umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej. Za trafny uznać należy zawarty w zaskarżonym zarządzeniu wniosek referendarza sądowego co do tego, że próba doręczenia spółce przesyłki sądowej spełniała wszystkie wymogi z art. 73 § 1-3 p.p.s.a. Uznanie skuteczności doręczenia stronie wezwania do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku (który został doręczony do wezwania) na zasadzie tzw. fikcji prawnej doręczenia skutkowało przyjęciem, że bieg siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku na urzędowym formularzu rozpoczął się w dniu 1 marca 2018 r. oraz upłynął bezskutecznie w dniu 8 marca 2018 r. (czwartek). Strona nie złożyła bowiem wniosku na urzędowym formularzu. Wymaga dodania, że dane zawarte na kopercie awizowanej przesyłki sądowej odpowiadają informacjom o sposobie doręczenia tej przesyłki umieszczonym na stronie: http://emonitoring.poczta-polska.pl. Odnosząc się do argumentacji sprzeciwu należy podnieść, że jakkolwiek uznanie skuteczności doręczenia przesyłki w drodze tzw. fikcji prawnej, może być obalone, np. poprzez wykazanie uchybień w awizowaniu, niemniej, aktywność w tej kwestii winna obciążać stronę. To strona zatem powinna wdrożyć ewentualne postępowanie reklamacyjne w urzędzie pocztowym podnosząc, że nie otrzymała awiza. W okolicznościach analizowanej sprawy strona nie wykazała by podjęła choćby próbę zakwestionowania skuteczności doręczenia jej przesyłki sądowej w urzędzie pocztowym dokonującym próby doręczenia. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.