I SA/Wr 473/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że nie ma stałego źródła dochodu, w miarę możliwości pomaga rodzicom, stąd nie ma środków pieniężnych na inne koszty. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wspólnie z rodzicami, nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Rodzice także nie mają majątku. Wnioskodawca uzyskuje dochody z prac dorywczych w kwocie około 700 zł netto, natomiast jego rodzice są emerytami ze świadczeniami w łącznej wysokości około 3.200 zł netto. W rubryce dotyczącej zobowiązań i stałych wydatków wnioskodawca wskazał, że dokłada do czynszu, matka opłaca czynsz w kwocie 1.000 zł i rachunki, a ojciec spłaca kredyt i ponosi wydatki na leczenie (guz trzustki, cukrzyca, nadciśnienie). Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wnioskodawca jest stroną w tutejszym Sądzie w trzech sprawach toczących się równocześnie, a wpisy od skarg zostały wyznaczone na łączną kwotę 1.836 zł. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną rozpoznania wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.). W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych. Nie zostały w rezultacie potwierdzone źródła i wysokość dochodów wnioskodawcy ani jego rodziców. Brak też informacji co do miesięcznie ponoszonych wydatków we wspólnym gospodarstwie domowym, co mogłoby pozwolić na ustalenie kwot wolnych, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, jeżeli nie w całości, to przynajmniej w części. Poza tym nie wszystkie dane udostępnione na urzędowym formularzu wniosku okazały się prawdziwe. Jak wynika bowiem z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wnioskodawca prowadzi aktywnie działalność w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. Z tych też powodów został wezwany do przedłożenia wydruków z księgi podatkowej oraz kopii deklaracji VAT-7. Z powyższych względów nie było jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny faktycznych możliwości płatniczych wnioskodawcy. Przedmiotowy wniosek jest tym samym nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.