I SA/Wr 459/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 20 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od I do IV oraz od VI do XII/2011 r. postanawia: zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie.

W dniu 26 kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu) wpłynęła skarga J. S. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...]. Postanowieniem z 16 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 6 marca 2019 r. WSA we Wrocławiu oddalił skargę strony na przedmiotową decyzję. Następnie w dniu 11 marca 2019 r. do WSA we Wrocławiu wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Do wniosku strona załączyła dowód wpłaty w kwocie 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie przedmiotowego wniosku (k. 140 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący uiścił kwotę w wysokości 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, mimo że zgodnie z postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 16 lipca 2018 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tej sytuacji należało uznać tę opłatę za nienależną i stosownie do art. 225 p.p.s.a. zwrócić ją z urzędu skarżącemu. Wobec tego na podstawie art. 225 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.