I SA/Wr 457/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. N. przy udziale E. Ś., B. N. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 119/18 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 119/18 oddalił w całości skargę E. Ś., B. N., G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Pismem z dnia 26 sierpnia 2020 r. G. N. (zwany dalej: Skarżący) złożył wniosek o wznowienie postępowania. Zarządzeniem z dnia 1 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał Skarżącego do wyraźnego wskazania w terminie 7 dni, czy powyższe pismo jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego (podatkowego) w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej przed organem podatkowym, tj. Samorządowym Kolegium Odwoławczym w J. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. o nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi czy też wnioskiem o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 119/18 zakończonej prawomocnym wyrokiem z 23 maja 2018 r., którym oddalono skargę E. Ś., B. N. i G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczym w J. z [...] grudnia 2017 r. o nr [...]. Pismem z dnia 3 września 2020 r. Skarżący wyjaśnił, że "wniosek z dnia 26 sierpnia 2020 r. jest zarówno żądaniem wznowienia nielegalnej, nieprawomocnej decyzji SKO w J., jak i wyroku WSA". Zarządzeniem z 8 września 2020 r. Przewodniczącego Wydziału I wezwano Skarżącego G. N. do wyraźnego wskazania w terminie 7 dni, czy skarga z 26 sierpnia 2020 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 119/18 jest wnoszona tylko przez G. N., czy również w imieniu B. N. i E. Ś. Ponadto poinformowano Skarżącego, że jeżeli działa w imieniu B. N. i E. Ś. koniecznym jest wykazanie umocowania do występowania w ich imieniu w postępowaniu przed sądem administracyjnym stosownie do treści art. 35 p.p.s.a, tj. przedłożenie do Sądu prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa procesowego. Pismem z 11 września 2020 r. Skarżący poinformował, że działa w sprawie wspólnej oraz że Sąd może przyjąć, że w postępowaniu własnym, ale skutkować będzie również w sprawie B. N. i E. Ś., ponieważ sprawa jest tożsama. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 września 2020 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z 23 maja 2018 r., sygn. I SA/Wr 119/18 poprzez: złożenie oświadczenia o żądaniu uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstaw wznowieniowych oraz ich uzasadnienia, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w trybie art. 74a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) 1 października 2020 r. (k. 46 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie, 1 października 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo – "wniosek" Skarżącego, w którym wskazał "oświadczenie o żądaniu uchylenia zaskarżonego orzeczenia, które wydane zostało z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, a w zasadzie pominięciem faktów". Wskazał, że wyszły na jaw nowe okoliczności, nie brane pod uwagę w postępowaniu. Nie wskazał natomiast podstaw wznowieniowych oraz ich uzasadnienia, nie wskazał też okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Ponadto zgodnie z art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W rozpoznawanej sprawie wezwano Stronę do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez złożenie oświadczenia o żądaniu uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstaw wznowieniowych oraz ich uzasadnienia a także wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tejże skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało odebrane osobiście przez G. N. w dniu 1 października 2020 r. W odpowiedzi na to wezwanie, Skarżący wskazał jedynie, że wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz wskazał, że wyszły na jaw nowe okoliczności nie brane pod uwagę w postępowaniu. Do dnia dzisiejszego skarżący nie wskazał podstaw wznowieniowych oraz ich uzasadnienia, nie wskazał też okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie. W efekcie siedmiodniowy termin do sanowania braków skargi o wznowienie upłynął bezskutecznie w dniu 8 października 2020 r. W tak zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione przez Skarżącego braki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowego, co uzasadniało odrzucenie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wobec powyższego, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji.