I SA/Wr 442/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 21 marca 2023 r., nr 0201-IOD3.4100.11.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu z dnia 3 października 2022 r. nr 0222-SPV.4100.5.2020; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 21.558 (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy pięćset pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2023 r. (nr 0201-IOD3.4100.11.2022) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Organ odwoławczy, Organ II instancji, DIAS), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka, Strona skarżąca, Strona) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu (dalej: Organ I instancji, NUS) z 3 października 2022 r. nr 0222-SPV.4100.5.2020, określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 1.159.396 zł, uchylił decyzję Organu pierwszej instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 1.158.132 zł. Z akt administracyjnych sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w konsekwencji ustaleń dokonanych w toku kontroli podatkowej, postanowieniem z 7 sierpnia 2020 r. zostało wszczęte w stosunku do Spółki postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. Decyzją z 3 października 2022 r. (nr 0222-SPV.4100.5.2020), NUS określił Stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 1.159.396 zł. Organ I instancji uznał, że w 2017 r. Spółka: 1) zawyżyła wysokość straty do odliczenia o łączną kwotę 219.456,51 zł, w tym: 92.410,83 zł to strata za 2013 r., 127.045,68 zł to strata za 2016 r., 2) zawyżyła wysokość rocznego odpisu amortyzacyjnego od hali produkcyjnej w L. i linii produkcyjnej [...] o łączną kwotę 4.877,86 zł, 3) zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 5.460.448,35 zł na zakup zużytych akumulatorów, na podstawie faktur wystawionych przez podmioty gospodarcze oraz od osób fizycznych, z którymi zawarto w 2017 r. umowy sprzedaży. W odwołaniu od powyższej decyzji i w kolejnych pismach, stanowiących jego uzupełnienie, Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego Pełnomocnika – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Pełnomocnik podkreślił, że nie zapoznał się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a jedynie z bliżej nieokreślonym zbiorem nieponumerowanych dokumentów, które trudno uznać za akta sprawy. W ocenie Spółki, Organ I instancji nie rozpoznał zgłoszonych zastrzeżeń oraz wniosków dowodowych, naruszając tym samym zasadę czynnego udziału Strony w każdym stadium postępowania. Strona skarżąca zauważyła ponadto, że w postępowaniu brał udział pracownik, który powinien być wyłączony od działu w rozpoznaniu sprawy. Zarzuciła także naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192, art. 193, art. 210 § 4, art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651, dalej: O.p.) oraz art. 7 ust. 2 w zw. z art. 9 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2023 r., DIAS uchylił decyzję Organu I instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2017 r. w kwocie 1.158.132 zł. W obszernym uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania i uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności wskazał, że zgromadzone dowody stanowią akta do dwóch spraw, co nie wpływa jednak na poczynione ustalenia i nie zmienia merytorycznej ich oceny. Podkreślił, że Strona zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, także w trybie art. 200 O.p. Spółka nie podnosiła, że okazane dokumenty różnią się od tych, z którymi zapoznała się w postępowaniu przed Organem I instancji. Podkreślił, że nie istnieje konkretny przepis, który pozwoliłby - przekazane Organowi odwoławczemu akta - odesłać Organowi I instancji do ponumerowania ich w inny sposób (strona zarzucała ponumerowanie akt w sposób nietrwały). W odniesieniu do zarzutów Spółki w przedmiocie wyłączenia pracownika organu I instancji od udziału w postępowaniu, DIAS zauważył, że kwestia ta została oceniona w postępowaniu zażaleniowym, a ponadto Spółka nie wskazała i nie uprawdopodobniła, jakie konkretnie okoliczności mogą wywołać wątpliwości, co do bezstronności tego pracownika. Organ odwoławczy przeanalizował zgromadzony w sprawie – obszerny - materiał dowodowy i doszedł do przekonania, że Organ I instancji zasadnie nie uznał za koszty uzyskania przychodu, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm. oraz Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.), wydatków, które dokumentowane były nierzetelnymi fakturami wystawionymi w 2017 r. przez wskazane podmioty gospodarcze. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie także Organ I instancji nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie zużytych akumulatorów od osób fizycznych, z którymi w 2017 r. podpisano indywidualne umowy, nazwane "umowami sprzedaży". Wskazał, że zestawienia za poszczególne miesiące 2017 r., imiennie wskazanych osób, z datą zawarcia umowy, ilością kupionych przez Spółkę zużytych akumulatorów oraz wartością zakupu, zawarte na str. 46 - 53 decyzji wydanej w I instancji, pozostają aktualne w niniejszym postępowaniu, z wykluczeniem umowy dotyczącej R. P. W odniesieniu do tej umowy, DIAS zauważył, że Organ I instancji, oprócz jej wymienienia na str. 46 decyzji, nie odniósł się do niej w treści decyzji i nie uzasadnił swojego stanowiska. Organ odwoławczy, mając na względzie brak ustaleń w zaskarżonej decyzji w tym zakresie oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, uznał kwotę 6.650 zł za koszt uzyskania przychodu Spółki. Pozostała kwota – jak wskazał DIAS – tj. 1.167.219 zł (1.173.869 zł - 6.650 zł) konsekwentnie, nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy omówił zeznania świadków i wyjaśnienia Spółki oraz dokonał ich oceny. Doszedł do wniosku, że sporne umowy sprzedaży z osobami fizycznymi, jako dostawcami akumulatorów, stanowiące podstawę zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów, są nierzetelne. Nie dowodzą nie tylko ilości i wartości zawartych transakcji, ale w ogóle rzeczywistego, poniesionego przez Spółkę, kosztu zakupu. W dalszej części uzasadnienia Organ odwoławczy wskazał, że z dowodów zebranych w sprawie wynika, że w rozliczeniu za 2017 r. Spółka zawyżyła odliczenie straty z lat ubiegłych. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu/straty przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2017 r., Spółka wykazała do rozliczenia kwotę straty z lat ubiegłych, w łącznej wysokości 219.456,51 zł. Na wykazaną do rozliczenia wysokość straty złożyła się strata z 2013 r. w kwocie 92.410,83 zł oraz strata w kwocie 127.045,68 zł stanowiąca 50% straty z 2016 r. Analiza złożonych przez Spółkę zeznań CIT-8 oraz załączników CIT-8/0 za lata 2013, 2014, 2015, 2016 i 2017 wykazała, że: 1) w - złożonej, w organie I instancji 15 czerwca 2016 r. - korekcie zeznania CIT-8 za 2013 r. Spółka wykazała stratę w wysokości 291.461,89 zł, 2) w załączniku CIT-8/0 do korekty zeznania CIT-8 za 2014 r., złożonej 15 czerwca 2016 r., Spółka wykazała kwotę straty do odliczenia za 2013 r. w wysokości 50%, tj. w kwocie 145.730,95 zł i taka kwota została odliczona, 3) w załączniku CIT-8/0 do korekty zeznania CIT-8 za 2015 r., złożonej 21 czerwca 2016 r., Spółka wykazała kwotę straty do odliczenia za 2013 r. w wysokości 50%, tj. w kwocie 145.730,94 zł i taką kwotę odliczyła w korekcie zeznania CIT-8 za 2015 r. Dalej, Organ odwoławczy zauważył, że za 2014 r. została wydana decyzja, którą określono wysokość zobowiązania podatkowego za 2014 r. Decyzja, utrzymana w mocy rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym z 20 kwietnia 2018 r. nr 0201-IOD3.4100.118.2017, została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z 7 listopada 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 611/18) skarga Spółki została oddalona. Wyrok WSA we Wrocławiu, po oddaleniu skargi kasacyjnej przez NSA (sygn. akt II FSK 441/19 z 9.11.2021 r.), jest prawomocny. W decyzji tej odliczono stratę z 2013 r. w kwocie 145.730,95 zł. Zatem strata podatkowa za 2013 r. w wysokości 291.461,89 zł wynikającej z korekty zeznania CIT-8 za 2013 r., złożonej 15 czerwca 2013 r., została odliczona w całości w kolejnych dwóch latach podatkowych tj. 2014 r. i 2015 r., w każdym roku w wysokości 145.730,95 zł. W 2016 r. – jak wskazał DIAS – brak jest straty do odliczenia, ponieważ wydana została decyzja wymiarowa, określającą zobowiązanie podatkowe. Na podstawie zebranych materiałów dowodowych, Organ odwoławczy ponadto stwierdził, że Strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 4.877,86 zł. Powyższe jest konsekwencją zawyżenia rocznego odpisu amortyzacyjnego od hali produkcyjnej w L. o kwotę 2.777,86 zł i linii produkcyjnej [...] o kwotę 2.100,01 zł. DIAS omówił mające zastosowanie w tym zakresie przepisy i przedstawił sposób dokonanego wyliczenia. W skardze do Sądu Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego Pełnomocnika – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik podkreślił, że nie zapoznał się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postępowaniu przed organem podatkowym I instancji, a jedynie z bliżej nieokreślonym zbiorem nieponumerowanych dokumentów, które trudno uznać za akta sprawy. Ponadto, jak podkreślił, poza rozpoznaniem organy podatkowe obu instancji pozostawiły zgłoszone zastrzeżenia, a także przedłożone wnioski dowodowe, co również narusza zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Jego zdaniem, Organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 120-123 O.p. Pełnomocnik zwrócił też uwagę na udział w postępowaniu przed Organem I instancji pracownika, który powinien podlegać wyłączeniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 23 stycznia 2024 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe pełnomocnika Spółki, w którego obszernym uzasadnieniu uzupełnił i rozszerzył zarzuty skargi. W piśmie tym wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Pełnomocnik Spółki ponownie zwrócił uwagę na brak prawidłowej i trwałej numeracji akt administracyjnych, skreślenia, wymazania i poprawki. Wskazał, że w postępowaniu dotyczącym 2017 r. organy podatkowe nie mogą powoływać się na ustalenia dokonane w decyzji z 3 października 2022 r. nr 0222-SPV.4100.4.2020 dotyczącej roku 2016, skoro nie została ona wydana. Brak w obrocie prawnym decyzji kończącej postępowanie podatkowe za 2016 r. skutkuje utrzymaniem domniemania prawidłowości złożonego zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok podatkowy 2016. W konsekwencji w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji nie można było pozbawić Strony odliczenia straty podatkowej. Podkreślił ponadto, że w sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a także zasady działania na podstawie przepisów prawa, budowania zaufania, zasady przekonywania, co narusza wprost art. 123 w zw. z art. 200 § 1 i art. 127 O.p. Wskazał na udział w wydaniu decyzji I instancji pracownika, który powinien podlegać wyłączeniu. Odniósł się do stwierdzonej w protokole kontroli podatkowej "oceny rzetelności i wadliwości objętych badaniem ksiąg podatkowych, wskazując, że poczynione w tym punkcie protokołu ustalenia nie odpowiadają treści art. 193 § 6 O.p. Zwrócił również uwagę na zawarte w ustawie - Prawo przedsiębiorców, definicje działalności gospodarczej, przedsiębiorcy, podstawowych zasad wykonywania działalności gospodarczej. Odniósł się również do zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi, DIAS wskazał, że sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty należy uznać za bezzasadne i podtrzymał wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 1634, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W sprawie Organy obu instancji stwierdziły, że Spółka zawyżyła wysokość straty do odliczenia w 2017 r. o łączną kwotę 219.456,51 zł, na którą złożyła się strata z 2013 r. w wysokości 92.410,83zł oraz strata w kwocie 127.045,68 zł stanowiąca 50% straty z 2016 r. i wskazały, że w 2016 r. brak jest straty do odliczenia, ponieważ wydana została decyzja wymiarowa, określająca zobowiązanie podatkowe. Chodzi o decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu z 3 października 2022 r., nr 0222-SPV.4100.4.2020, określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r., która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2023 r. (nr 0201-IOD3.4100.9.2022). Wskazać należy, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 marca 2024 r. (sygn. akt I SA/Wr 310/23), po rozpoznaniu skargi Spółki, uchylił wskazane wyżej rozstrzygnięcie z 21 lutego 2023 r. Powodem uchylenia decyzji Organu II instancji było ustalenie, że decyzja z 3 października 2022 r., nr 0222-SPV.4100.4.2020 nie została prawidłowo doręczona Pełnomocnikowi Strony skarżącej i nie weszła do obrotu prawego, a zatem wniesione od niej odwołanie było przedwczesne. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (wspólnych dla zobowiązania podatkowego dotyczącego roku 2016 i 2017), Strona w postępowaniu przed Organami podatkowymi była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W aktach znajduje się pełnomocnictwo szczególne z 2 września 2020 r., złożone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu na druku PPS-1, w którym Spółka umocowała radcę prawnego S. M. do reprezentowania jej w postępowaniu podatkowym w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2016 i 2017. W ocenie Sądu, pełnomocnik Spółki, przy tak określonym przedmiotowo zakresie umocowania, był uprawniony do działania w jej imieniu w obu instancjach. Wobec powyższego, doręczeń należało dokonywać na adres pełnomocnika. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 145 § 2 O.p., jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. W myśl natomiast art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Przesyłka zawierająca decyzję z 3 października 2022 r., nr 0222-SPV.4100.4.2020 (dotyczącą zobowiązania podatkowego za 2016 r.), została przesłana Pełnomocnikowi Strony za pośrednictwem platformy doręczeń elektronicznych ePUAP. Organ podatkowy nie posiada jednak urzędowego poświadczenia doręczenia tej decyzji. Oznacza to, że nie została ona doręczona pełnomocnikowi Spółki w sposób zgodny z prawem. Stosownie bowiem do art. 144a § 2 O.p., w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, dzień doręczenia ustala się zgodnie z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 569 ze zm., dalej: u.d.e.). W myśl art. 42 ust. 1 pkt 1) u.d.e. w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili odebrania korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis stanowi, że dowód otrzymania jest wystawiany po odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Brak doręczenia w sposób zgodny z przepisami i potwierdzony zgodnie z wymogami formalnymi, powoduje zatem konieczność przyjęcia, że decyzja wymiarowa dotycząca zobowiązania podatkowego za 2016 r. nie została w ogóle doręczona. W konsekwencji nie weszła też do obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Przepis ten określa więc moment, w którym decyzja wchodzi do obrotu prawnego. Jest nim chwila doręczenia decyzji stronie. Od tego momentu decyzja wiąże organ podatkowy, który ją wydał, oraz stwarza określone w niej uprawnienia i obowiązki o charakterze procesowym i materialnym (zob. Babiarz Stefan i in., Komentarz do art. 212 Ordynacji podatkowej, Wydania XII, Lex 2024). Powyższe ustalenia spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skoro bowiem decyzja wymiarowa dotycząca zobowiązania podatkowego za 2016 r. nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym Organy, powołując się na dokonane w niej ustalenia faktyczne, naruszyły art. 212 O.p. Zgodzić należy się z pełnomocnikiem Spółki, że brak w obrocie prawnym decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego za 2016 r. skutkuje utrzymaniem domniemania prawidłowości złożonego zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok podatkowy 2016 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą Organu I instancji będzie uwzględnienie braku doręczenia Stronie skarżącej decyzji wymiarowej dotyczącej roku 2016. Dopiero w przypadku wejścia do obrotu prawnego tej decyzji, Organ będzie uprawniony do powołania się na okoliczności z niej wynikajace, a wpływające na wymiar zobowiązania Strony za 2017 r. Na obecnym etapie postępowania nie było podstaw do umorzenia postępowania, o co wnosił Pełnomocnik w skardze. Przedwczesne było również odnoszenie się do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze. W konsekwencji, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (10.758 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (10.800 zł), ustalone według stawki z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).