I SA/Wr 425/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do listopada 2012 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd. W związku z tym pełnomocnik strony został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi ponownie złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy, który już nie wstrzymywał biegu terminu do uiszczenia powyższego wpisu. W rezultacie, po stwierdzeniu braku wpływu kwoty wpisu na rachunek Sądu, skarga w niniejszej sprawie została odrzucona. Postanowienie w tym przedmiocie stało się prawomocne z dniem 1 grudnia 2017r. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze prawomocne zakończenie sprawy, rozpoznawanie wniosku, który został złożony po wezwaniu do prawomocnego wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, należało uznać za zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego art. 249a p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.