I SA/Wr 425/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozliczeń podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do listopada 2012 r. postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 425/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 425/17) o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 września 2017 r. wezwano stronę do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 31 maja 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 4.825 zł, w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono stronie reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 2 października 2017 r. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, strona złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji znajdującej się w aktach sprawy, udzielonej przez Wydział Finansowo-Księgowy Sądu wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Prawomocność postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu terminu do opłacenia skargi. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia. Stanowisko takie było wielokrotnie i konsekwentnie wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GZ 90/17, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FZ 969/16, postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I GZ 619/16). Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl o art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem podlegającym opłacie jest także skarga. W oparciu o art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy nie został uiszczony odpowiedni wpis, przewodniczący, działając na podstawie art. 220 § 1 zdanie 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił od tej skargi wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Odrzucenie skargi następuje zarówno wówczas, gdy wpis nie został uiszczony w ogóle jak wówczas, gdy został uiszczony ale po terminie zakreślonym przez sąd. Z informacji znajdującej się w aktach sprawy, udzielonej przez Wydział Finansowo-Księgowy Sądu wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.