I SA/Wr 416/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I - Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 416/17 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2017 r. o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na skutek sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Skarżąca, zastępowana w sprawie przez doradcę podatkowego, wniosła na ww. postanowienie Sądu zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie okazało się niedopuszczalne. W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do § 2 art. 260, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z treści zacytowanego art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wynika zatem, że ustawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego rodzaju postanowienia. W konsekwencji uznać należało, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie ma postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2017 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 260 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.