I SA/Wr 360/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska, Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za lata 2014 – 2017 i 2019 r. wraz z odsetkami oddala skargę w całości.

1. Postępowanie przed organami. 1.1. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 17 kwietnia 2020 r., nr SKO/PO-413/126/2020 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej jako: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza G. (dalej jako: organ I instancji) z dnia 31 grudnia 2019 r., nr Fn.3123.3.24.2018/2019.EO odmawiającą J. M. (dalej jako: Strona, Skarżący) umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku rolnego i od nieruchomości w łącznej kwocie 8.747,34 zł w tym za rok 2014 w kwocie 1.692,44 zł, za rok 2015 w kwocie 4.574,00 zł, za rok 2016 w kwocie 1.676,70 zł, za rok 2017 w kwocie 801,20 zł i za rok 2019 w kwocie 3,00 zł wraz z odsetkami. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, Strona w dniu 9 listopada 2018 r. złożyła wniosek o umorzenie zaległości podatkowej, powołując się na trudną sytuację materialną, tj. niskie dochody oraz niezdolność do pracy z powodu inwalidztwa oraz przebytego udaru mózgu. Skarżący wskazał, że zaprzestał prowadzenia działaności gospodarczej w 2016 r. i jest zdany na pomoc osób trzecich. Decyzją z dnia 8 lutego 2019 r., nr Fn.3123.3.24.2018/2019.EO odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku rolnego i od nieruchomości. Powyższa decyzja została jednak uchylona przez SKO decyzją z dnia 29 maja 23019 r., nr SKO/PO-413/154/2019 z uwagi na konieczność ustalenia okoliczności sprawy w szerszym zakresie - przede wszystkim w zakresie sytuacji majątkowej podatnika. Następnie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, powołując się na art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej jako: "O.p.") wskazał, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Ważny interes podatnika zachodzi m.in. wówczas, gdy jego możliwości płatnicze znacznie się obniżyły wskutek zdarzeń losowych lub znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł przewidzieć. Interesem publicznym jest natomiast potrzeba (dobro), którego zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej lub całemu społeczeństwu. Organ I instancji w toku postępowania wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa i przedłożenia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową (umowa najmu lokalu, dokumenty na podstawie których będzie możliwe ustalenie wysokości i okresu zwolnienia najemców z opłat za najem, tytułu prawnego i oświadczenia o sposobie użytkowania nieruchomości przy ul. [...] w G., dokumentów potwierdzających użytkowanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w R., umowy na dostarczanie mediów do ww. lokalu tytułów prawnych do wszystkich nieruchomości stanowiących własność podatnika, zaświadczenia od organu egzekucyjnego o wysokości zajętego świadczenia emerytalnego, innych dokumentów, które miałyby istotny wpływ na zobrazowanie sytuacji życiowej i materialnej wnioskodawcy). Strona wezwana przez organ wniosła o przedłużenie terminu do osobistego stawiennictwa i złożenia dokumentów, jednakże ostatecznie nie stawiła się przed organem. Dalej organ I instancji wskazał, że Strona we wniosku podniosła, że nie ma żadnego majątku, mieszka w mieszkaniu, które stanowi własność córki. Organ ustalił jednak na podstawie informacji podatkowych, że Strona posiada nieruchomości w miejscowości G. (ul. [...], ul. [...]). Zgodnie z informacjami zawartymi w CEIDG ustalono, że w jednej z nieruchomości podatnika jest prowadzona działalność gospodarcza przez inny podmiot. W tym zakresie Strona wyjaśniła, że z tego tytułu nie pobiera żadnych pożytków, gdyż podmiot prowadzący działalność gospodarczą w ww. nieruchomości jest zwolniony z opłat czynszowych do wyczerpania kwoty nakładów jakie poniosła na remont lokalu. Do akt sprawy nie przedłożono jednak żadnych dokumentów potwierdzających oświadczenie Strony, która powoływała się, że ustalenia z najemcą zawarła ustnie. Na podstawie informacji uzyskanych od innych organów ustalono, że Strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości od niezbudowanej działki przy ul. [...] w R., niezabudowanej działki położonej w R. przy ul. [...], działek gruntów stanowiących nieużytki w Ż. oraz działek w S. Co istotne, o żadnej z powyższych nieruchomości Strona nie ujawniła informacji składając wniosek o umorzenie zaległości podatkowej. Ponadto, Strona oświadczyła, że nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, ponosi wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego, mieszka w mieszkaniu córki i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Powyższe okoliczności organ I instancji poddał w wątpliwość z uwagi na fakt, że Strona przebyła udar, jest niezdolna samodzielnej egzystencji oraz wymaga stałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życia codziennego. Organ I instancji wskazał również, że pomimo wezwań, córka Strony nie udzieliła żadnych wyjaśnień w zakresie charakteru i zakresu pomocy udzielanej ojcu. Jak wynika z decyzji ZUS z dnia 11 czerwca 2018 r., Strona pobiera emeryturę w wysokości 1302,99 zł miesięcznie. Świadczenie emerytalne jest objęte zajęciem komorniczym. Miesięcznie potrącana jest kwota 484,22 zł, samo zadłużenie jest bardzo duże, a okres spłaty nieokreślony. Organ I instancji nie miał możliwości zweryfikowania zobowiązań Strony z tytułu kredytów. Strona wskazała jedynie, że takie zobowiązania posiada, lecz nie pamięta gdzie i w jakiej wysokości. Organ I instancji wskazała, że to w interesie Strony jest wskazanie dowodów, celem uzasadnienia złożonego wniosku. Tymczasem w sprawie Strona nie współdziałała z organem I instancji, nie składała dokumentów, których żądał organ. Zdaniem organu I instancji Strona w pierwszej kolejności powinna ewentualnie sprzedać jedną z posiadanych nieruchomości, celem przeznaczenia uzyskanej kwoty na regulowanie zobowiązań i leczenie. Ewentualnie powinna zwrócić się do organu o udzielnie ulgi podatkowej w postaci rozłożenia zobowiązania na raty. Umorzenie zaległości podatkowej stanowi bowiem daleko idąca formę ulgi. 1.3. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie, powołując się na swoją trudną sytuację zdrowotną, prawną oraz majątkowo-finansową. 1.4. W wyniku rozpoznania odwołania, SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy po omówieniu rozumienia przesłanek wskazanych w art. 67a ust. 1 pkt 3 O.p. i przebiegu postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji wskazał, że zasadnicze znaczenie dla sprawy miał fakt, że wszelkie próby uzyskania informacji co do okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania wniosku (tj. co do nieruchomości będących w posiadaniu Strony, zakresu pomocy udzielanej przez córkę Strony, ukształtowania sposobu rozliczenia najmu w jednej z nieruchomości Strony) pozostały bezskuteczne. Choć Strona zakwestionowała fakt posiadania niektórych z nieruchomości i fakt posiadania środków wystarczających na zapłatę zaległego podatku, to powyższa argumentacja nie została poparta materiałem dowodowym. SKO podkreśliło, że pomimo faktu, że na organie spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, to nie oznacza to jednak, że Strona jest całkowicie zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. W niniejszej sprawie Strona poprzestała na kwestionowaniu ustaleń dokonanych przez organ, nie podając jednak żadnych dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 2.1. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie oraz pominięcie istotnych dla ostatecznego orzeczenia okoliczności związanych z sytuacją osobistą strony; 2) art. 67a § 1 pkt. 3 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego oraz przekroczenie granicy uznania administracyjnego poprzez uznanie, że te przesłanki nie występują w przedmiotowych okolicznościach. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła m.in., że SKO wydając decyzję przekroczyło granice uznania administracyjnego, zaś samo rozstrzygnięcie było arbitralne i dowolne. Ponadto, nie dokonano dostatecznie wnikliwie analizy sytuacji dochodowej, sytuacji życiowej oraz sytuacji zdrowotnej Strony, a wyciągnięte wnioski z analizy były niewłaściwe. Skarżący wskazał, że już od kilku lat nie prowadzi działalności gospodarczej i utrzymuje się wyłącznie z emerytury, nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, posiada zaświadczenie o niepełnosprawności i na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji. Nie ma ponadto innych źródeł dochodów, ruchomości oraz praw majątkowych. Wszystkie posiadane przez Stronę nieruchomości są zajęte w ramach postępowania egzekucyjnego i obciążone licznymi hipotekami. Władztwo faktyczne nad nieruchomościami jest praktycznie ograniczone do minimum, nie są wykorzystywane w żaden sposób i nie przynoszą żadnych pożytków. Dochody Skarżącego nie wystarczają na pokrycie wydatków, zaś razie potrzeby prosi on o pomoc rodzinę. W sprawie istnieje zatem podstawa do umorzenia podatku. 2.2. SKO wniosło o oddalenie skargi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może być mowy o przekroczeniu granic uznania administracyjnego przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 67a ust. 1 pkt 3 O.p., gdyż w sprawie nie stwierdzono ani przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego. W tym zakresie SKO podniosło, że stwierdzenie którejkolwiek z ww. przesłanek jedynie otwiera organowi podatkowemu możliwość umorzenia zaległości podatkowej, ale jeszcze nie przesądza o rozstrzygnięciu. Niestwierdzenie zaistnienia ww. przesłanek, całkowicie zamyka drogę do rozważania kwestii udzielenia ulgi. W ocenie SKO nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika z uwagi na to, że w toku postępowania ustalono, że Strona posiada szereg nieruchomości, nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, na wydatki Skarżacego składają się te związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego, mieszka w mieszkaniu, które jest własnością córki. SKO zwróciło także uwagę, że słusznie poddano w toku postępowania w wątpliwość oświadczenie Strony, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe pomimo, że Strona przebyła udar i wymaga stałej opieki oraz pomocy w zaspokajaniu potrzeb życia codziennego. Organ odwoławczy podkreślił także, że zarówno Skarżący, jak i jego córka nie udzielili w toku postępowania stosownych wyjaśnień dotyczących sytuacji m.in. sytuacji mieszkaniowej Strony, jak i ponoszonych przez Skarżącego kosztów oraz posiadanego majątku, a także ewentualnych obciążeń. W sprawie nie zaistniała również przesłanka interesu publicznego 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. 3.2. Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy umorzenia Stronie zaległości podatkowej z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 i 2019 wraz z odsetkami za zwłokę. Zdaniem Strony rozstrzygnięcie SKO jest nieprawidłowe, gdyż organ odwoławczy nie przeanalizował w sposób wnikliwy wszystkich okoliczności dotyczących przesłanek umorzenia zobowiązania podatkowego, a ponadto wydał decyzję arbitralną. W ocenie SKO w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a ust. 1 pkt 3 O.p. tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny, zaś prezentowana przez Stronę argumentacja nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w toku postępowania organ I instancji – wbrew twierdzeniom Skarżacego - podjął szereg czynności, zmierzających do ustalenia całokształtu sytuacji życiowej, majątkowej i finansowej Strony. W tym zakresie zwracał się do samej Strony o udostępnienie danych i dokumentów (wezwanie z dnia 15 listopada 2018 r., wezwanie z dnia 18 czerwca 2019 r.), wystosował wezwanie do córki Strony (wezwanie z dnia 7 października 2019 r.), Urzędu Miejskiego w R. celem ustalenia czy Strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej na terenie gminy R., (wniosek o udostępnienie danych z dnia 27 czerwca 2019 r.), Starosty Powiatu R. celem ustalenia czy Strona jest właścicielem, współwłaścicielem lub posiadaczem zależnym, samoistnym, użytkownikiem wieczystym nieruchomości (grunty i budynki) położonych na terenie powiatu r. (wniosek o udostępnienie danych z dnia 27 czerwca 2019 r.), Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. celem ustalenia czy świadczenie emerytalne wypłacane na rzecz Strony podlega zajęciu komorniczemu (wniosek o udostępnienie danych z dnia 27 czerwca 2019 r.), Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. celem ustalenia czy przeciwko Stronie toczy się postępowanie egzekucyjne oraz aktualnego stanu majątkowego Strony, w tym jej źródeł utrzymania oraz posiadanych wartościowych ruchomości oraz udzielenia informacji czy Strona jest właścicielem nieruchomości (pismo z dnia 27 czerwca 2019 r.). W wyniku podjętych działań organ I instancji uzyskał informacje, że Strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości niezabudowanej działki gruntu przy ul. [...] w R., niezabudowanej działki gruntu położonej przy ul. [...] w R., działek gruntów stanowiących nieużytki położonych w Ż., nieruchomości położonych w S. Ponadto, z informacji udzielonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wynikało, że świadczenie emerytalne Strony podlega zajęciu komorniczemu, zaś samo zajęcie jest bardzo duże, a czas spłaty jest nieokreślony. Organ I instancji zwrócił się także do podmiotu będącego najemcą nieruchomości Strony (J. C. i P. – wezwania z dnia 14 października 2019 r.) o udzielenie informacji dotyczących szczegółów najmu w związku z oświadczeniem Strony, iż nie pobiera pożytków z tytuł najmu z uwagi na zawarte z najemcą – według oświadczenia Strony - uzgodnienia, dotyczące zwolnienia czynszu o wysokości nakładów poczynionych na remont nieruchomości. Powyższe wezwania pozostały jednak bez odpowiedzi. W wyniku podjętych działań, organ I instancji uzyskał informacje od części ww. podmiotów, które skonfrontował z danymi udostępnionymi przez samą Stronę. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący celem uzasadnienia złożonego przez siebie wniosku powoływał się głównie na fakt swojego stanu zdrowia i w tym zakresie przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 21 maja 2018 r, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 17 maja 2018 r., decyzję o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego z dnia 11czerwca 2018 r., zaświadczenie Ośrodka Pomocy Społecznej w R., że Strona nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej z dnia 20 grudnia 2018 r. Z powyższych dokumentów wynika, że Skarżący posiada znaczny stopień niepełnosprawności, jest niezdolny do pracy i samodzielnej egzystencji i nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Jak słusznie podnosiły organy podatkowe, oświadczenie Strony, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, w świetle wskazanych przez Stronę okoliczności dotyczących jej stanu zdrowia, było niewiarygodne. Strona oświadczyła także, że mieszka w mieszkaniu córki, jednakże ani Skarżący, ani M. M. (córka Strony) nie wyjaśnili zakresu udzielanej Skarżącemu pomocy. Co więcej, w aktach sprawy znajduje się rachunek wystawiony przez P.(1) sp. z o.o. na rzecz córki Strony. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organy podatkowe przeprowadziły rzetelne postępowanie dowodowe, badając w jak najszerszym zakresie sytuację Strony. Należy zwrócić uwagę, że w wyniku uzyskanych danych ustalono, że złożone przez Stronę oświadczenie odnośnie posiadanych nieruchomości okazało się niepełne. W postępowaniu nie potwierdzono również argumentacji Strony, w zakresie najmu jej nieruchomości. Co istotne, swoich twierdzeń nie wykazała stosownymi dokumentami ani Strona, ani najemca do którego zwracał się organ I instancji. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, iż Strona nie współpracowała z organami podatkowymi, celem dokładnego ustalenia sytuacji w której się znajduje. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w sprawach dotyczących umorzenia zaległości, ciężar dowodzenia przesuwa się na stronę podatnika, gdyż tylko on posiada w tym zakresie stosowne informacje, wiedzę i dokumentację. To w interesie podatnika leży wyjaśnienie organom wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ale także stosowne utrwalenie za pomocą dokumentów. Nie może także ulegać wątpliwości, że to do podatnika należy inicjatywa dowodowa i to on powinien przyczynić się do gromadzenia dowodów, a w konsekwencji do współtworzenia stanu faktycznego. Co za tym idzie, to Strona postępowania ponosi konsekwencje zaniechań w tym zakresie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2021 r., sygn. I SA/Rz 113/21; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje wprawdzie organ podatkowy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jednakże nie ma ona charakteru absolutnego szczególnie w sprawach w przedmiocie umorzenia należności. W przeciwnym wypadku doszłoby do sytuacji, w której organ podatkowy z urzędu i samodzielnie byłby zobowiązany do ustalania wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś aktywność samego zainteresowanego ograniczałaby się do złożenia wniosku i podania wybiórczych danych dotyczących sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej. To w interesie wnioskodawcy pozostaje wykazanie w jak najszerszym zakresie, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie i to na nim spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania zaistnienia ustawowych przesłanek umorzenia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Wa 1802/19 – CBOSA). W niejszej sprawie Strona podała dane odnośnie swojej sytuacji w sposób wybiórczy. Organy podatkowe uzyskały m.in. informację, ze Strona posiada szereg nieruchomości w różnych miejscowościach od innych niż Strona podmiotów. Pomimo wezwań, nie uzyskano od Strony żadnych dokumentów, które potwierdziłyby jej oświadczenie odnośnie ukształtowania stosunku najmu w jednej z nieruchomości Strony. Skarżący nie wyjaśnił także okoliczności dotyczących charakteru i zakresu pomocy udzielanej mu przez córkę. Strona nie potwierdziła również argumentacji, że nie pozostaje już w posiadaniu ujawnionych w postępowaniu nieruchomości, wobec ich sprzedaży – jak twierdził Skarżący - w drodze egzekucji. O ile sytuacja zdrowotna Strony jest niewątpliwa, zaś w postępowaniu potwierdzono, że świadczenie emerytalne podlega zajęciu komorniczemu, tak nie sposób w świetle pozostałych okoliczności uznać, że zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe i arbitralne. Przede wszystkim, w sprawach dotyczących wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, organ podatkowy w pierwszej kolejności bada, czy w ogóle zachodzą przesłanki do umorzenia (art. 67a § 1 pkt 3 O.p. - ważny interes podatnika lub interes publiczny). W przypadku niestwierdzenia żadnej z przesłanek, organ jest zobowiązany odmówić przyznania ulgi. Na tym etapie nie może być mowy o uznaniu administracyjnym, które zarzuca Strona, gdyż w jego granicach organ podatkowy porusza się dopiero wówczas, gdy ustali zaistnienie którejś z przesłanek umorzenia należności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie do etapów badania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. II FSK 2134/18 – CBOSA potwierdzając, że organy podatkowe stosują uznanie administracyjne dopiero w przypadku stwierdzenia którejś z przesłanek umorzenia. Co istotne, samo nawet stwierdzenie tych przesłanek, nie powoduje po stronie organu obowiązku uwzględnienia wniosku podatnika (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2021 r., sygn. I SA/Rz 783/20 - CBOSA). Jeżeli chodzi o podnoszoną przez Stronę argumentację, iż pozostaje w trudnej sytuacji finansowej i posiada zobowiązania to należy stwierdzić, że sam fakt pozostawania w takiej sytuacji nie może być utożsamiany z ważnym interesem podatnika. Korzystanie z ulgi w postaci umorzenia zobowiązań podatkowych zawsze bowiem pozostaje w interesie wnioskodawcy, jednak istotnym jest wykazanie sytuacji nadzwyczajnej, niezależnej od podatnika (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2020 r., sygn. I SA/Kr 253/20 - CBOSA). Skutki ewentualnego uwzględnienia wniosku są daleko idące – dochodzi bowiem do przerzucenia ciężaru uiszczenia należności podatkowych na Skarb Państwa, a więc w rzeczywistości na pozostałych obywateli. Z tego powodu niezbędnym jest wykazanie sytuacji, która w sposób niewątpliwy uzasadni udzielenie ulgi. Ponadto, umorzenia zaległości podatkowych nie można traktować jako prostej konsekwencji złej sytuacji finansowej podatników (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Po 367/20). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący posiada szereg nieruchomości, zatem potencjalne źródło zaspokojenia wierzytelności wobec budżetu państwa – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Ustalony w postępowaniu, posiadany przez Stronę majątek, przy uwzględnieniu braku wyjaśnienia i wykazania przez Stronę ewentualnych pozyskiwanych pożytków z tytułu najmu jego nieruchomości oraz zakresu pomocy bliskich uzasadnia stwierdzenie, ze sytuacja Strony nie stwarza stanu zagrożenia dla jego bytu ekonomicznego, zaś umorzenie mu zaległości podatkowych byłoby preferencją nieuzasadnioną i niedostępną dla innych (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Bd 482/20; Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r., sygn. I SA/Sz 291/20; Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. I SA/Sz 91/20 - CBOSA). 3.3. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zaś wydane w sprawie rozstrzygnięcie było prawidłowe. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę w całości.