I SA/Wr 343/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 343/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2005 r. postanawia: odrzucić wniosek.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt. I: przywrócił termin do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2016 r. o odmowie zmiany postanowienia z dnia 27 czerwca 2016 r., którym referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata; w pkt. II: utrzymał w mocy zaskarżone ww. sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2016 r. Doręczając odpis wymienionego postanowienia Sądu, pouczono skarżącą spółkę, że środek zaskarżenia przysługuje jedynie co do pkt. I postanowienia. Następnie, w piśmie z dnia 17 marca 2017 r. skarżąca spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Sądu w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. II, wskazując m.in. na trudności ze skontaktowaniem się z adw. P. C., a także na zaniki pamięci prezesa zarządu P. K. Do wniosku załączono zażalenie oraz dwa zaświadczenia lekarskie dotyczące stwierdzenia u P. K. zaburzeń psychicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie jednakże z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, złożony przez skarżącą spółkę wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest niedopuszczalny, bowiem objęte zażaleniem rozstrzygnięcie Sądu nie podlega zaskarżeniu. Otóż, w myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do § 2 art. 260, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z treści zacytowanego art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wynika niewątpliwie, że ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Zatem, skoro postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego nie podlega zaskarżeniu, złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na takie postanowienie, jest niedopuszczalny. W braku środka zaskarżenia, nie może bowiem wystąpić uchybienie terminowi do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy, przedmiotowy wniosek podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji.