I SA/Wr 334/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. M. M., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za zastępowanie strony skarżącej przed sądem administracyjnym I instancji, w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) zł, w tym 23% VAT. .

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika M. P. został wyznaczony adw. M. M., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. pełnomocnik poparł wniesioną skargę i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wyrok w niniejszej sprawie zapadł 2 marca 2017 r. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności powołać trzeba przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się wyrokiem z 2 marca 2017 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed tutejszym Sądem określają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca zastosowania ulgi podatkowej. Wobec tego opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia z 2015 r. i wynosi ona 480 zł. Zatem wnioskującemu pełnomocnikowi za pomoc prawną udzieloną przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 240 zł, podlegającej podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług wg stawki 23% na podstawie § 4 ust 3 rozporządzenia z 2015 r., to jest o 55,20 zł – łącznie 295,20 zł. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.