I SA/Wr 332/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące październik i listopad 2014 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Skarżąca spółka, zastępowana przez radcę prawnego, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że w związku z zajęciem środków na rachunkach bankowych tytułem zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w wysokości 1.524.307 zł, wraz z odsetkami, pozbawiona została środków do prowadzenia działalności. Obecnie – w oczekiwaniu na rozstrzygnięcia w toczących się wobec niej postępowaniach – działalności nie prowadzi i nie uzyskuje żadnych dochodów. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł, co do wartości środków trwałych oraz wysokości zysku lub straty za ostatni rok według bilansu, podano, że bilans jest w trakcie opracowania. Saldo sześciu posiadanych rachunków wynosiło na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku 0 zł. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki wyjaśniła, że prezes zarządu przebywał poza granicami kraju, w związku z czym nie było możliwe przekazanie żądanych dokumentów w terminie 7 dni. Wszelkie pozostałe dokumenty i oświadczenia miały zostać przekazane pełnomocnikowi w terminie dwóch tygodni, zgodnie z uzyskaną przez niego informacją od prezesa zarządu. Pełnomocnik zobowiązał się niezwłocznie przekazać je do tutejszego Sądu. Do dnia wydania niniejszego postanowienia żądane oświadczenia i dokumenty nie zostały złożone. Jako znane z urzędu wskazać należy, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 500 zł. Podstawą rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Powyższe nie zostało wykazane. Zwrócić należy uwagę, że strona wezwana została do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów w warunkach przewidzianych przepisem art. 255 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Tymczasem żadne dokumenty finansowe ani oświadczenie nie zostały nadesłane. W istocie pełnomocnik sygnalizował o trudnościach w ich zgromadzeniu, jednakże z tego też powodu zostało przesunięte w czasie rozpoznanie przedmiotowego wniosku mimo, że profesjonalny pełnomocnik nie zawarł w piśmie z dnia 1 czerwca 2017 r. formalnego wniosku o przedłużenie terminu do ustosunkowania się do wezwania z 19 maja 2017 r. W każdym razie brak żądanych dokumentów uniemożliwił ocenę zdolności skarżącej spółki w ponoszeniu kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Przy czym zaznaczyć wypada, że zwykle najwyższym kosztem sądowym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wpis od skargi. Ten z kolei w niniejszej sprawie, w której spółka korzysta z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, został wyznaczony na kwotę 500 zł. W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.