I SA/Wr 301/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 20 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 26 stycznia 2026 r. znak 0201-IOD2.4102.52.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r. i odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek za okres od stycznia do grudnia 2022 r. oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi J. B. (dalej: strona, podatniczka, skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z 26 stycznia 2026 r., znak 0201-IOD2.4102.52.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NUS, organ I instancji) z 29 sierpnia 2025 r., znak 0229-SPV[1].4102.242.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r. i odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek za okres od stycznia do grudnia 2022 r. Postępowanie przed organami podatkowymi. Jak wynika z ustalonego przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy, strona w 2022 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą C., świadcząc usługi oprogramowania. Działalność ta została rozpoczęta 3 marca 2021 r. Podatniczka wybrała jako formę opodatkowania przychodów z tej działalności podatek liniowy wg stawki 19% wg zasad określonych w art. 30c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1128, ze zm.; dalej: uPIT, ustawa o PIT). Oświadczenie o wyborze tej formy opodatkowania złożyła na wniosku z 23 lutego 2021 r. o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEiDG). Podatniczka nie złożyła jednak zeznania PIT-36L za 2022 r., właściwego dla tej formy opodatkowania, tj. podatku liniowego, lecz zeznanie podatkowe na formularzu PIT-28, przeznaczonym do rozliczenia rocznego przychodów opodatkowanych ryczałtem ewidencjonowanym.. Po przeprowadzonych czynnościach sprawdzających organ I instancji stwierdził, że rozliczenie roczne sporządzone na ww. formularzu jest nieprawidłowe, ponieważ podatniczka nie wybrała w 2022 r. jako formy opodatkowania przychodów ryczałtu ewidencjonowanego. Do organu nie wpłynęła bowiem żadna informacja w tym zakresie w ustawowym terminie. W związku z tym, że wpłaty były opisane jako "PIT5L", organ nie uznał, że w ten sposób podatniczka zgłosiła zmianę formy opodatkowania przychodów z działalności z podatku liniowego na ryczałt. Organ wezwał stronę do złożenia zeznania podatkowego za 2022 r. na prawidłowym formularzu PIT-36L Podatniczka nie złożyła zeznania rocznego na druku PIT-36L, podtrzymując, że skutecznie zmieniła formę opodatkowania przychodów na 2022 r. na ryczałt. Postanowieniem z 13 marca 2025 r. NUS wszczął wobec strony postępowanie podatkowe w zakresie weryfikacji rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r. W związku z tym, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających zmianę formy opodatkowania z podatku liniowego na ryczałt w 2022 r., decyzją z 29 sierpnia 2025 r. organ określił podatniczce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. w wysokości 40 735 zł oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za okres od stycznia do grudnia 2022 r. w łącznej wysokości 1 311 zł. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem NUS, podatniczka złożyła od niej odwołanie, które DIAS rozpatrzył decyzją z 26 stycznia 2026 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie przed Sądem. Od powyższej decyzji strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) – wniosła pismem z 6 marca 2026 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona zarzuciła: I. naruszenie art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.), w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483, ze zm.) w związku z art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego objawiającą się pozbawieniem skarżącej jej praw nabytych w związku ze stanowiskiem Krajowej Administracji Skarbowej w postaci odpowiedzi wiceministra finansów na interpelację poselską nr 207 (aktualnej kadencji), w której wskazano, że wystarczające do uznania, iż skutecznie wybrano formę opodatkowania ryczałtem jest uprawdopodobnienie złożenia wniosku, a nie udowodnienie tegoż faktu, a skarżąca okoliczność tą (poprzez wykazanie wypełnienia wniosku i jego podpisanie oraz wpłacanie odpowiedniej wysokości zaliczek) niewątpliwe udowodniła; II. naruszenie art. 122 § 2 o.p. oraz art. 2a o.p., poprzez brak rozstrzygnięcia niedających się rozwiązać wątpliwości co do stanu faktycznego i przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, pomimo ich niewątpliwego w sprawie zaistnienia (wskazanie na ten fakt w odpowiedzi na interpelację poselską nr 207), a w konsekwencji III. naruszenie art. 9a ust. 1 uPIT w zw. z art. 30c ust. 1 uPIT, poprzez odmowę podatnikowi prawa do opodatkowania w formie ryczałtu i określenie wysokości zobowiązania podatkowego zgodnie z zasadami tzw. podatku liniowego, co stanowi również naruszenie zasady proporcjonalności i zaufania do państwa i organów państwa przez uznanie, że ustalona w sposób jednoznaczny wola podatnika o wyborze opodatkowania w formie ryczałtowej tylko z tego powodu ze nie została uzewnętrzniona zgodnie z zasadami narzędzia skonstruowanego i zarządzanego przez państwo, powoduje, mimo jej ustalenia, że podatnik jest zobowiązany do zapłaty zobowiązania podatkowego w innej wysokości zaś działania tegoż podatnika nie nosiły znamion oszustwa lub nadużycia prawa, co jest niesporne w realiach niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że 6 stycznia 2022 r. zalogowała się do tzw. konta przedsiębiorcy na portalu biznes.gov.pl, wygenerowała wniosek o zmianę wpisu w CEIDG, w którym wskazywała, że jako formę opodatkowania wybiera podatek ryczałtowy, po czym podpisała wniosek i w jej przeświadczeniu wniosek przedłożyła. Następnie w trakcie 2022 r. dokonywała regularnych wpłat zaliczek na podatek ryczałtowy pozostając w przekonaniu, iż rozlicza się w ramach formy ryczałtowej, omyłkowo wskazując w opisach przelewów "PIT5L" oraz miesiąc, za który podatek jest wpłacany. Łącznie wpłaty podatku w 2022 r. wyniosły 26 022 zł. We właściwym terminie skarżąca złożyła zeznania PIT 28, w którym wykazała należny ryczałt w wysokości 26 022 zł (216 849 zł x 12%). W toku 2022 r. skarżąca pozostawała więc w pełnym przekonaniu, że opodatkowana jest w formie ryczałtu, o czym świadczą również składane przez nią w ciągu roku deklaracje ZUS DRA, w których jako formę opodatkowania wskazywała ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Dopiero 17 maja 2023 r. pracownik Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu skontaktował się telefonicznie ze skarżącą i poinformował o konieczności złożenia korekty zeznania za 2022 r. z uwagi na fakt, iż w systemie nie znajduje się wniosek dotyczący wyboru zryczałtowanej formy opodatkowania. Podatniczka wskazała, że konsekwentnie podnosi, że w momencie składania przez nią wniosku w ramach serwisu "biznes.gov.pl" odnotowywano liczne błędy, które skutkowały problemami z "poprawnym działaniem niektórych funkcjonalności". W aktach sprawy znajduje się komunikat wydany przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii 5 stycznia 2022 r., czyli dzień przed podjęciem próby złożenia przez skarżącą wniosku do CEIDG o wyborze ryczałtu. Przywołała również, że w odpowiedzi na interpelację poselską nr 207, wiceminister wskazał, że zalecił, aby w przypadku uprawdopodobnienia przez podatnika, że dokonał złożenia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania – organy podatkowe rozstrzygały takie sprawy na korzyść podatnika, w myśl art. 2a o.p. W ocenie skarżącej, na tej podstawie podatnik nabywa ekspektatywę względem rozstrzygnięcia jego sprawy zgodnie ze wskazaniami Krajowej Administracji Skarbowej. Jak argumentowała skarżąca, podjęła próbę złożenia przedmiotowego wniosku dzień po wydanym przez ministerstwo komunikacie o licznych błędach. Jak wynika z datowanej na 10 grudnia 2025 r. odpowiedzi, znajdującej się w aktach sprawy, Ministerstwa Rozwoju i Technologii na zadane przez DIAS we Wrocławiu 20 listopada 2025 r. pytanie, skarżąca 6 stycznia 2022 r. zalogowała się do portalu, wypełniła stosowny wniosek, podpisała go, jednak z jakiegoś powodu nie doszło do jego skutecznego przedłożenia. Powyższe, zdaniem skarżącej, niewątpliwie wypełnia przesłankę "uprawdopodobnienia" złożenia wniosku i powinno zapewnić, zgodnie ze stwierdzeniem wiceministra finansów, korzystne rozstrzygnięcie dla skarżącej. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie w całości. Odnosząc się do treści zarzutów skarżącej zawartych w skardze DIAS podtrzymał stanowisko, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca nie zmieniła formy opodatkowania dla przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej z podatku liniowego na ryczałt ewidencjonowany, ponieważ nie dopełniła podstawowych ustawowych obowiązków w tym zakresie. DIAS wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że podjęte przez skarżącą działania w CEIDG 6 stycznia 2022 r. nie były skuteczne. Zebrany materiał bezspornie, w ocenie organu, potwierdza, że jakkolwiek strona wypełniła wniosek w tym systemie i go podpisała, to jednak wniosek ten nie został przez nią wysłany, przez co nie trafił do jej urzędu skarbowego. Nastąpiło to na skutek jej działania, a nie wadliwego działania sytemu. Argumentacja skarżącej koncentrująca się na nieprawidłowym działaniu tego sytemu nie ma potwierdzenia w zebranych przez organ dowodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym ograniczenie to nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przywołując ramy prawne sprawy wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z brzmieniem art. 9a ust. 1 ustawy o PIT, dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym (wszystkie przepisy powoływane są w brzmieniu adekwatnym do okresu, jakiego dotyczy wyrokowana sprawa). Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1993, ze zm.; dalej: ustawa o ryczałcie), sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku – według ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego przedsiębiorcy, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego. Jak wynika z art. 9 ust. 1c ww. ustawy, oświadczenie podatnik może również złożyć na podstawie przepisów ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.U. z 2020 r., poz. 2296, ze zm.; dalej: uCEIDG). Stosownie do art. 9 ust. 1b ustawy o ryczałcie, dokonany wybór formy opodatkowania, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 1 złoży oświadczenie na piśmie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego o rezygnacji z tej formy opodatkowania albo oświadczenie o wyborze opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym, w terminie określonym w art. 9a ust. 2 tej ustawy. W myśl art. 8 ust. 1 uCEIDG, jeżeli wniosek o wpis do CEIDG został złożony z wykorzystaniem formularza elektronicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, system teleinformatyczny CEIDG przesyła na wskazany w nim adres poczty elektronicznej urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346, ze zm.). Pomocniczo można przywołać art. 61 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740, ze zm.) stosownie do którego, oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. Wyjaśnić trzeba, że w przypadku rozpoczęcia działalności i niezłożenia we właściwym terminie stosownego oświadczenia, podatnik jest obowiązany do opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bezspornym jest w sprawie to, że skarżąca rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej 3 marca 2021 r., a we wniosku o wpis swojej działalności do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wybrała podatek liniowy jako formę opodatkowania dla uzyskiwanych przychodów z działalności gospodarczej. Wątpliwości organu wzbudziło to, że podatniczka złożyła za 2022 r. zeznanie roczne na formularzu PIT-28, który jest właściwy dla podatników, którzy wybrali jako formę opodatkowania ryczałt ewidencjonowany. Z ustaleń organu nie wynikało bowiem, aby wpłynęła do właściwego NUS informacja w tym zakresie – czy to pisemne oświadczenie o zmianie formy opodatkowania, czy też wiadomość o zmianie wpisu w systemie CEiDG. Nadto, jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego, który nie jest przez stronę podważany, za 2022 r. podatniczka dokonywała w ciągu roku wpłat do Urzędu Skarbowego opisanych jako "PIT5L" (oznaczenia odnoszącego się do podatku liniowego ze stałą stawką 19%). W sprawie nie jest również sporne to, że strona 6 stycznia 2022 r. zalogowała się do konta przedsiębiorcy, uruchomiła stosowną usługę zmiany danych, wygenerowała wniosek i go podpisała. Spór dotyczy wyłącznie tego, czy wniosek został w systemie informatycznym wysłany, czym strona dopełniłaby warunku z art. 9 ust. 1 ustawy o ryczałcie. Przy czym odnotować trzeba, że strona nie przesądza kategorycznie w swojej skardze że wniosek złożyła. Strona nie dysponuje Urzędowym Poświadczeniem Odbioru (UPO), ale wyjaśnia, że wniosek podpisała i "w jej mniemaniu (przeświadczeniu) wniosek przedłożyła". Jak wynika z argumentów skargi, wobec stwierdzonych nieprawidłowości działania systemu informatycznego, uzasadnioną jest wątpliwość, co do tego, czy brak wpływu wniosku do organu nie wynika właśnie z tych nieprawidłowości. Wobec tego, zdaniem skarżącej, należy przyjąć domniemanie, że taki wniosek został prawidłowo złożony, bowiem to uprawdopodobniła. Zasadniczy spór sprowadza się więc do tego, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy – a wcześniej organ I instancji – zasadnie uznał, że przychody uzyskane przez stronę podlegały opodatkowaniu podatkiem liniowym według stawki 19% na zasadach wskazanych w art. 30c uPIT, czy też, jak uważa strona skarżąca, decyzja DIAS narusza prawo, bowiem podatniczka wybrała jako formę opodatkowania dla osiąganych przez nią w 2022 r. przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej ryczałt ewidencjonowany. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów DIAS ustalił, że skarżąca nie złożyła oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2022 r. W ocenie Sądu ustalenie DIAS jest prawidłowe, bowiem jednoznacznie wynika to ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności ustaleń przedstawionych w piśmie Ministerstwa Rozwoju i Technologii z 10 grudnia 2025 r., skierowanym do DIAS, w odpowiedzi na wystąpienie organu odwoławczego. W konsekwencji niezłożenia stosownego oświadczenia, przy uwzględnieniu faktu, że wpłata dokonana 21 lutego 2022 r. – a więc w ostatnim dniu terminu dla wyboru ryczałtowej formy opodatkowania (20 lutego 2022 r. to niedziela) - za styczeń 2022 r. została opisana jako "PIT5L", zasadnie organ odwoławczy ocenił, że skarżąca nie wybrała opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2022 r. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W sprawie nie było sporne to, że w okresie, kiedy strona podjęła działania w celu złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (styczeń 2022 r.) systemy biznes.gov.pl i CEIDG nie działały prawidłowo, występowały bowiem problemy z poprawnym działaniem niektórych funkcjonalności. Nie ma jednak żadnych dowodów, które dawałyby podstawy do wywodzenia, że ww. nieprawidłowości miały wpływ na niezłożenie przez stronę oświadczenia albo brak wpływu oświadczenia do urzędu. Przeciwnie, DIAS zebrał dowody jednoznacznie świadczące o tym, że strona – mimo ww. nieprawidłowości w działaniu systemu – zalogowała się do konta przedsiębiorcy, uruchomiła stosowną usługę zmiany danych, wygenerowała wniosek i go podpisała. Strona nie wykonała jednak następnej czynności, tj. nie wysłała ww. oświadczenia w systemie informatycznym. Wynika to jednoznacznie z przywołanego już wyżej pisma Ministerstwa Rozwoju i Technologii z 10 grudnia 2025 r., gdzie stwierdzono, że logi systemowe wskazują, że - po wykonaniu opisanych wyżej czynności – strona nie podjęła kolejnego działania, tj. nie wysłała wniosku o zmianę danych w CEIDG, a w konsekwencji oświadczenie o wyborze ryczałtowej formy opodatkowania, nie został wysłany do urzędu. W odniesieniu do argumentu skargi, że strona nabyła ekspektatywę co do sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy przez organy podatkowe, jako że – w jej ocenie - uprawdopodobniła złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania i na podstawie odpowiedzi na interpelację nr 207 korzysta z ochrony praw nabytych, to wyjaśnić trzeba, że na podstawie ww. wypowiedzi przedstawiciela ministerstwa finansów nie mogła powstać uzasadniona prawnie ekspektatywa, tym bardziej powodująca nabycie przez skarżącą prawa, które podlega ochronie, która – w świetle zebranych przez organy dowodów i ustalonego na ich podstawie stanu faktycznego sprawy, wbrew jednoznacznemu brzmieniu przepisów - mogła przesądzić o sposobie załatwienia sprawy. Na podstawie akt administracyjnych sprawy, w szczególności dowodów zebranych w toku uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, DIAS ustalił, że strona nie złożyła oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Niezłożenie ww. oświadczenia oznacza, że zgodnie z prawem organy oceniły, że za 2022 r. strona nie dokonała zmiany sposobu opodatkowania i była obowiązana do opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nadto odnotować trzeba, że podatniczka wybrała formę opodatkowania 3 marca 2021 r., natomiast stosownego zgłoszenia o wyborze jako formy opodatkowania osiąganych w 2022 r. przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej ryczałtu ewidencjonowanego powinna dokonać w terminie do 21 lutego 2022 r. (jak już wyjaśniono 20 lutego 2022 r. była niedziela). Mając na uwadze, że po czynnościach wykonanych 6 stycznia 2022 r. na koncie podatnika strona nie dysponowała UPO (którego nie otrzymała, bowiem - wobec niewysłania wniosku - poświadczenie odbioru nie zostało wygenerowane przez system informatyczny), że nie wyjaśniła niezwłocznie swoich ewentualnych wątpliwości dotyczących powodów nieotrzymania UPO oraz że dokonaną 21 lutego 2022 r. wpłatę opisała jako "PIT5L", powoływanie się przez skarżącą na odpowiedź Ministra Finansów z 29 grudnia 2023 r. na interpelację, nie mogło wpłynąć na dokonaną przez Sąd ocenę legalności skarżonej decyzji. Przy czym, w świetle tego jaką aktywność gospodarczą prowadzi skarżąca (usługi oprogramowania), można przyjąć z dużą pewnością, że nie jest osobą nieporadną w obsługiwaniu systemów informatycznych i powinna była dostrzec, że w ramach jej konta przedsiębiorcy system nie zmienił statusu wniosku na "poprawnie przyjęty przez CEIDG" ani nie wygenerował UPO, natomiast okres od 6 stycznia 2022 r. (tj. terminu wykonania działań na koncie przedsiębiorcy) do 21 lutego 2022 r. (tj. upływu terminu złożenia oświadczenia dotyczącego wyboru formy opodatkowania) był na tyle długi, aby strona pozostająca w przekonaniu, że wysłała zgłoszenie w systemie informatycznym, mogła wyjaśnić z organem przyczyny nieotrzymania UPO potwierdzającego złożenie oświadczenia, a przynajmniej zasygnalizować organowi nieotrzymanie takiego potwierdzenia mimo wysłania – w jej przekonaniu – wniosku. Wyjaśnić trzeba, że to, iż intencją skarżącej był wybór zryczałtowanej formy opodatkowania, czy też to, że manifestowała wybór takiej formy przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, nie może wpłynąć na ocenę tego, że z dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego przez organy obu instancji wynika, że oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie zostało złożone naczelnikowi urzędu skarbowego, a to – wobec jednoznacznego brzmienia art. 9 ust. 1 i 1c ustawy o ryczałcie - warunkowało zmianę formy opodatkowania w realiach wyrokowanej sprawy. Konkludując, zasadnicza, kilkukrotnie powtarzana, argumentacja skargi, która opiera się na tym, że strona – odwołując się do opisywanych w skardze okoliczności – uprawdopodobniła złożenie wniosku, nie mogła być w okolicznościach sprawy skuteczna. Skarżąca nie dostrzega bowiem albo w erystycznym wywodzie intencyjnie pomija, że na podstawie zebranego materiału dowodowego DIAS dowiódł, że 6 stycznia 2022 r. oświadczenie o wyborze opodatkowania nie zostało złożone. W świetle powyższego, mając na uwadze zasadniczy przedmiot sporu, to wobec tego, co organ odwoławczy udowodnił, prowadzenie rozważań na temat tego, co powoływane przez stronę okoliczności mogłyby ewentualnie uprawdopodabniać, pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Podchodząc ze zrozumieniem do argumentacji skarżącej w zaistniałej sytuacji, wyjaśnić trzeba, że poczynione przez nią działania mające na celu wybór ryczałtowej formy opodatkowania można porównać do sporządzenia pisemnego ("papierowego") oświadczenia, włożenia go do zaadresowanej koperty, a następnie niewysłania listu do adresata. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 122 § 2 o.p. oraz art. 2a o.p. poprzez brak rozstrzygnięcia niedających się rozwiązać wątpliwości co do stanu faktycznego i przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, w ocenie Sądu organy ww. przepisów nie naruszyły. Sąd nie dostrzegł, aby w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego ani niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie, nie budzą wątpliwości, a stan faktyczny sprawy został przez organ odwoławczy ustalony w sposób, który wątpliwości Sądu nie budzi, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie nieobjętych zarzutami skargi ustaleń i wywiedzionych z nich skutków, znajdujących odzwierciedlenie w skarżonej decyzji, naruszała ona prawo. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, nie naruszył również przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, dlatego – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę w całości.