I SA/Wr 266/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, Sędzia WSA Iwona Solatycka,, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 października 2025 r. nr SKO 4016.89.2025 w przedmiocie określenia wysokości opłaty miesięcznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi: oddala skargę w całości.

1. Postępowanie przed organem podatkowym. 1.1. Przedmiotem skargi M. (dalej Spółka/Skarżąca/Strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej SKO) z dnia 21 października 2025 r. nr SKO 4016.89.2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej organ podatkowy pierwszej instancji/Prezydent) z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr WPO-DOK.3137.10.405.2024.AO określającą Spółce opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomości położonej we Wrocławiu przy ul. (...) w wysokości: 156,00 zł za okres od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2023 r.; 700,91 zł za okres od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.; 701,08 zł za okres od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.; 536,12 zł za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym nastąpi zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 13 sierpnia 2021 r. Spółka złożyła deklarację o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi we Wrocławiu na nieruchomości położonej przy ul. (...) od dnia 1 sierpnia 2021 r. Z danych zawartych w części D powyższego dokumentu wynika, iż pod wyżej opisanym adresem znajduje się budynek zamieszkany przez 4 osoby, zaś wysokość należnej opłaty wynosi 118,00 zł miesięcznie (29,50 zł od osoby) zaś sama nieruchomość (budynek) ma powierzchnię 120 m2. W dniu 17 grudnia 2024 r. Spółka złożyła korektę deklaracji dotyczącą wyżej opisanej nieruchomości obejmującą okres od dnia 1 grudnia 2024 r. Z danych zawartych w jej części D wynika, iż obejmuje ona 1 lokal mieszkalny zamieszkiwany przez 7 osób zaś wysokość należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynosi 288,68 zł (41,24 zł od osoby). 1.3. W dniach: 13 września 2024 r. i 9 stycznia 2025 r. Prezydent wystąpił do spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S. A. o informację dotyczącą miesięcznego zużycia wody na powyższej nieruchomości od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia sporządzenia powyższych pism. Z informacji otrzymanych w dniach: 30 września 2024 r. i 23 stycznia 2025 r. wynika, iż wartości te wynosiły: w okresie pomiędzy sierpniem 2021 r. a styczniem 2023 r.: średnio 64 m3 miesięcznie; w okresie pomiędzy lutym a grudniem 2023 r.: średnio 63 m3 miesięcznie; w okresie od stycznia 2024 r.: średnio 51 m3 miesięcznie. Ponadto z informacji sporządzonych w dniu 6 lutego 2025 r. przez podmiot odbierający odpady komunalne z powyższej nieruchomości wynika, iż są one zbierane selektywnie z 3 pojemników o pojemności 240 Iitrów i 3 o pojemności 360 litrów każdy z częstotliwością wynikającą z regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Wrocławia. 1.4. Wezwaniem z dnia 8 października 2024 r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie oraz deklaracji (w związku ze zużywaną ilością wody wskazującą na zamieszkiwanie większej liczby osób niż wynikałoby to ze złożonej deklaracji). 1.5. W odpowiedzi z dnia 9 grudnia 2024 r. Spółka wskazała, iż przedmiotem jej działalności nie jest świadczenie usług hotelarskich a tylko w takim przypadku przepisy dopuszczają aby wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi była ustalana według ilości zużywanej wody. Tym samym tok rozumowania przyjęty przez organ podatkowy pierwszej instancji nie jest prawidłowy i skutkuje zawyżeniem opłaty. Ponadto strona zaznaczyła, iż przedmiotem jej działalności jest najem długoterminowy lokali. Ich obłożenie jest zmienne, lecz nie takie jak wylicza Prezydent na podstawie ilości zużywanej wody. 1.6. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, iż w poszczególnych okresach wskazanych w sentencji powyższego rozstrzygnięcia mieszkało od 13 do 17 osób, i na tej podstawie oraz mając na uwadze obowiązujące stawki, wydał w dniu 28 marca 2025 r. decyzję nr WPO-DOK.3137.10.405.2024.AO, w której ustalił wysokość należnych w poszczególnych okresach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6o ust. 1, art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399; dalej uCPG). W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji SKO decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r., nr SKO.4016.27.2025, uchyliło rozstrzygnięcie Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO wskazało na brak umożliwienia Spółce przedłożenia dokumentów świadczących na jej korzyść. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. poinformował Stronę o przysługujących jej uprawnieniach procesowych, w tym o możliwości przedstawienia nowych dowodów lub wniosków dowodowych. W dniu 4 sierpnia 2025 r. Prezydent wydał decyzję, w której ustalił wysokość należnych w poszczególnych okresach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1.7. Na skutek wniesionego odwołania SKO powołaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Wskazało na treść art. 6c ust. 1, art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6j ust. 1, art. 6k ust. 1, art. 6k ust. 1 pkt 1, art. 6m ust. 1 pkt 1, art. 6m ust. 1a, art. 6o ust. 1, art. 6q ust. 1 uCPG oraz uchwały: nr XXV/665/20 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 lipca 2020 r. w sprawie metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawek tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 28 lipca 2020 r. poz. 4461; dalej pierwsza uchwała RM); nr LII/1383/2015 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 28 kwietnia 2022 r. w sprawie metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawek tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 9 maja 2022 r. poz. 2565; dalej druga uchwała RM); nr LXIII/1631/2022 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 grudnia 2022 r. w sprawie metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawek tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 3 stycznia 2023 r. poz. 45; dalej trzecia uchwała RM) oraz nr LXVI 11/1769/23 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 maja 2023 r. w sprawie metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawek tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 6 czerwca 2023 r. poz. 3644; dalej czwarta uchwała RM). SKO wyjaśniło, iż z ww. uchwał w sprawie stawek wynika, iż do dnia 31 stycznia 2023 r. podstawa wymiaru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi była liczba mieszkańców danej nieruchomości, a w przypadku gdyby na mieszkańca przypadało mniej niż 27 m2 - powierzchnia lokalu. Z kolei wysokość stawki była zróżnicowana z uwagi na liczbę lokali mieszczących się w budynku na danej nieruchomości oraz z uwagi na to jak były zbieranie odpady (patrz: § 1 ust, 1 i ust. 2, § 2 ust. 1 i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 i ust. 2 pierwszej i drugiej uchwały w sprawie stawek). Od dnia 1 lutego 2023 r. podstawa wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest wyłącznie liczba osób zamieszkujących dana nieruchomość. Wysokość stawki jest zaś zróżnicowana wyłącznie z uwagi na sposób zbierania odpadów komunalnych (patrz: § 1 - § 3 trzeciej oraz czwartej uchwały w sprawie stawek) SKO zauważyło, że za fakty bezsporne zarówno dla organu podatkowego pierwszej instancji jak i dla Spółki uznać należy: dane statystyczne obrazujące przeciętne roczne zużycie wody przez jednego mieszkańca Wrocławia w latach 2021 – 2024 oraz dane dotyczące faktycznego zużycia wody od sierpnia 2021 roku na powyższej nieruchomości. Z tych ostatnich informacji wynika (według wyliczeń organu podatkowego pierwszej instancji), iż liczba mieszkańców kształtowała się w powyższym okresie pomiędzy 13 a 17 osobami. Informacje te nie pokrywały się z informacjami wskazanymi w deklaracjach składanych przez Stronę. Jak zaznaczono powyżej w okresie od sierpnia 2021 r. do stycznia 2023 r. średnie zużycie wynosiło 64 m3 miesięcznie, co przy średnim zużyciu wynoszącym dla lat 2021 – 2023 odpowiednio 3,67 m3; 3,76 m3; 3,78 m3 na osobę miesięcznie daje odpowiednio: 17,43 osoby (po zaokrągleniu 17 osób), 17,01 osoby (po zaokrągleniu – 17 osób) oraz 16,93 osoby (po zaokrągleniu - 17 osób). W okresie od lutego do grudnia 2023 r. średnie zużycie wynosiło 63 m3 miesięcznie, co przy średnim zużyciu wynoszącym dla 2023 r. 3,78 m3 na osobę miesięcznie daje 16,93 osoby (po zaokrągleniu – 17 osób). W okresie od stycznia 2024 r. do stycznia 2025 roku średnie zużycie wody wynosiło 51 m3 miesięcznie, co przy średnim zużyciu dla lat 2024 -2025 wynoszącym 3,94 m3 na osobę miesięcznie daje 12,94 osoby (po zaokrągleniu – 13 osób). Podkreślono, iż z deklaracji wynika, iż nieruchomość zamieszkiwało do listopada 2024 r. 4 osoby, zaś od grudnia 2024 roku zamieszkuje ją 7 osób. Tym samym średnie miesięczne zużycie wody winno wynosić: 14,68 m3 miesięcznie w 2021 r., 15,04 m3 miesięcznie w 2022 r., 15,12 m3 miesięcznie w 2023 r., 15,76 m3 miesięcznie do listopada 2024 r., 27,58 m3 miesięcznie od grudnia 2024 r. Jak opisano powyżej wartości te były przekroczone dla pierwszego okresu (sierpień 2021 r. – grudzień 2023 r.) ponad czterokrotnie, dla kolejnego okresu (od stycznia 2024 r. do listopada 2024 r.) - ponad trzykrotnie, zaś dla okresu od grudnia 2024 r. – prawie dwukrotnie. W ocenie SKO ilość wody zużytej na nieruchomości w okresie od sierpnia 2021 roku, w kontekście ilości zadeklarowanych mieszkańców, nie jest okolicznością, którą organ pierwszej instancji mógł pominąć czy też zlekceważyć. W szczególności w sytuacji gdy Strona w toku postępowania nie wyjaśniła w jakikolwiek sposób, iż tak wysokie jej zużycie jest wynikiem losowego wypadku lub innej okoliczności, za którą nie może ponosić ona odpowiedzialności. Organ odwoławczy podkreślił, że Strona nie przedstawiła innych dowodów mogących obalić argumentację Prezydenta, zaś jego przyjęcie oznaczałoby, iż Prezydent musiałby przyznać, iż odpowiednio 4 i 7 osób zużywa tyle wody co 13 i 17 (w zależności od okresu) i wynika to wyłącznie z faktu, iż więcej czasu przebywają one w domu. Podsumowując SKO uznało, iż decyzja Prezydenta jest zgodna z prawem. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono w całości decyzję SKO. Zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 6o ust. 1 uCPG, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi może zostać, w przypadku Spółki, ustalona w oparciu o współczynnik zużycia wody, podczas gdy zgodnie z ustawą zastosowanie takiego kryterium nie jest prawidłowe; II. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; OP) w zw. z art. 6ka ust. 1, 2 i 3 uCPG, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione wszelkie ustawowe przesłanki umożliwiające wszczęcie postępowania i wydanie decyzji określającej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi; - art. 122 OP, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej przyjętej do wyliczenia wysokości opłaty oraz brak odniesienia się do stanowiska Spółki zaprezentowanego na piśmie w toku postępowania; - art. 187 OP, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej przyjętej do wyliczenia wysokości opłaty oraz brak odniesienia się do stanowiska spółki zaprezentowanego na piśmie w toku postępowania; - przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 11 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej KPA), poprzez brak dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy i odniesienia się do stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącą w odwołaniu. Wniesiono o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. 2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest bezzasadna. 3.2. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej PPSA) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 PPSA). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 PPSA). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 PPSA). 3.3. Przedmiotem sporu miedzy stronami jest kwestia określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca podnosi wadliwość prowadzonego postępowania podatkowego, jak i metodologię ustalenia wysokości opłaty w oparciu o współczynnik zużycia wody. Tych zarzutów nie podziela SKO. W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać SKO. 3.4. Stosownie do treści art. 6o ust. 1 uCPG w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Stosownie zaś do art. 6o ust. 2 uCPG wójt, burmistrz lub prezydent miasta w celu weryfikacji złożonych deklaracji może wykorzystać informacje i dane znajdujące się w jego posiadaniu oraz posiadaniu gminnych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych. W świetle powyższych regulacji prawnych chybiony jest zarzut naruszenia art. 6o ust. 1 uCPG dotyczący posłużenia się przez organ podatkowego błędnym kryterium zużycia wody do ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wymaga podkreślenia, że w niniejszej sprawie wysokość ww. opłaty nie została uzależniona od ilości zużytej wody, lecz od liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość w poszczególnych okresach. Określenie ilości zużytej wody posłużyło natomiast wyłącznie do szacunkowego ustalenia liczby tych mieszkańców. Takie działanie organu podatkowego pierwszej instancji było następstwem powzięcia przez ten organ uzasadnionych wątpliwości odnośnie do danych w tym zakresie zawartych w deklaracji i odmowy złożenia przez Spółkę dodatkowych wyjaśnień na tę okoliczność. W takiej sytuacji organ uprawniony był na podstawie art. 6o ust. 2 uCPG do wykorzystania informacji i danych znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Pozyskane w ten sposób informacje posłużyły do dokonania uzasadnionych szacunków z wykorzystaniem danych statystycznych obrazujących przeciętne roczne zużycie wody przez jednego mieszkańca Wrocławia w latach 2021-2024. Należy wyjaśnić, że użyty w art. 6o ust. 1 uCPG zwrot "uzasadnione szacunki" jest tzw. terminem nieostrym. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że organ podatkowy powinien we własnym zakresie dokonać oceny, jaki szacunek jest jego zdaniem uzasadniony. Szacunkowy sposób ustalenia liczby mieszkańców dokonany przez Prezydenta, a zaakceptowany przez SKO na podstawie danych statystycznych i zużycia wody należy uznać za prawidłowy (por. wyroki NSA z dnia: 1 grudnia 2022 r., III FSK 1091/21; 31 lipca 2026 r. sygn. akt III FSK 1597/25, CBOSA). 3.5. W przedmiotowej sprawie przepisy art. 6ka ust. 1, 2 i 3 uCPG dotyczące konsekwencji niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, zatem zarzuty Skarżącej wskazujące na naruszenie ww. przepisów, łączone z zarzutem naruszenia przepisu art. 208 § 1 OP (bezprzedmiotowość postępowania) są bezzasadne. 3.6. Zgodnie z art. 6q ust. 1 uCPG w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 KPA przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII. Stąd też chybionym są zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 11 i art. 77 KPA w przedmiotowej sprawie. 3.7. Stosownie do treści art. 122 OP (w brzmieniu obowiązującym na moment wydania zaskarżonej decyzji) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 123 § 1 OP organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu (art. 124 OP). W myśl art. 187 § 1 OP organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (art. 187 § 2 OP). Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie (art. 187 § 3 OP). Stosownie do art. 191 OP organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie negując faktu, że ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym (art. 122 OP), orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę na obowiązek współdziałania podatnika z organem podatkowym w celu realizacji zasady prawdy materialnej. Granicę zasady prawdy obiektywnej wyznacza wyczerpanie możliwości gromadzenia dowodów. Jeżeli o pewnych faktach wiedzę ma jedynie podatnik i w sposób przekonywujący ich nie poda, nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu, że faktów takich nie ustalił. Podatnik nie jest bowiem uwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wynikającego z zasady prawdy obiektywnej. Konieczność współdziałania podatnika w ustaleniu stanu faktycznego dotyczy w szczególności tych okoliczności, o których wiedzę ma wyłącznie podatnik (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt III FSK 1112/23 i przywołane tam orzecznictwo). Jako, że przepisy OP stosuje się odpowiednio do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy przyjąć, ze wypracowane na gruncie ww. orzecznictwa stanowisko w kwestii współdziałania podatnika jest także miarodajne dla podmiotu zobowiązanego do zapłaty przedmiotowej opłaty. 3.8. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że na etapie postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji Spółka miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, w tym prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym, wypowiedzenie się co do niego (w tym przedstawienia nowych dowodów lub zgłoszenia wniosków dowodowych). Jak dowodzą akta sprawy z tego uprawnienia nie skorzystała. Dopiero w odwołaniu Spółka podniosła, iż działalność przez nią prowadzona nie stanowi świadczenia usług hotelarskich, a metody dowodowe mające na celu ustalenie faktycznej liczby osób zamieszkujących pod adresem: ul. (...), jakie przyjął organ podatkowy pierwszej instancji były błędne i skutkowały ich zawyżeniem. W szczególności Spółka podniosła, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie zweryfikował potencjału lokalu w zakresie ilości osób jakie ten może pomieścić oraz, że fakt wykonywania przez mieszkańców pracy zdalnej przekładał się na zużywanie większych ilości wody. Tego zapatrywania słusznie nie podzieliło SKO wskazując, że oparcie się na argumencie braku prowadzenia działalności hotelarskiej, co miało wyłączyć możliwość ustalenia wysokości należnej opłaty na podstawie ilości zużywanej wody, nie było argumentem słusznym. Trudno jest pominąć ilość wody zużytej na powyższej nieruchomości, które było niebagatelne. Dla przypomnienia jak wyliczono: w okresie od sierpnia 2021 r. do stycznia 2023 r. średnie miesięczne zużycie wody wynosiło pod adresem ul. (...): 64 m3 miesięcznie, co przy średnim zużyciu wynoszącym dla lat 2021 – 2023 odpowiednio 3,67 m3; 3,76 m3; 3,78 m3 na osobę miesięcznie daje odpowiednio: 17,43 osoby (po zaokrągleniu 17 osób), 17,01 osoby (po zaokrągleniu – 17 osób) oraz 16,93 osoby (po zaokrągleniu - 17 osób). W okresie od lutego do grudnia 2023 r. średnie zużycie wody pod adresem (...) wynosiło 63 m3 miesięcznie, co przy średnim zużyciu wynoszącym dla 2023 r. 3,78 m3 na osobę miesięcznie daje 16,93 osoby (po zaokrągleniu – 17 osób). W okresie od stycznia 2024 r. do stycznia 2025 roku średnie zużycie wody wynosiło 51 m3 miesięcznie, co przy średnim zużyciu dla lat 2024 -2025 wynoszącym 3,94 m3 na osobę miesięcznie daje 12,94 osoby (po zaokrągleniu – 13 osób). Strona w toku postępowania nie wyjaśniła w jakikolwiek sposób, iż tak wysokie zużycie wody jest wynikiem losowego wypadku lub innej okoliczności, za którą nie może ponosić ona odpowiedzialności. Strona nie przedstawiła innych dowodów mogących obalić argumentację organów podatkowych obu instancji. Trudno też uznać za racjonalne twierdzenie, na co zasadnie zwróciło uwagę SKO, że odpowiednio 4 i 7 osób zużywa tyle wody co około 13-17 osób i wynika to wyłącznie z faktu, iż więcej czasu przebywają one w domu. Skarżąca również w skardze stawiając zarzuty naruszenia art. 122 OP i art. 187 OP powiela tę samą lakoniczną argumentację, nie oferując konkretnych dowodów pozwalających na obalenie twierdzeń organów podatkowych obu instancji. Należy tym samym uznać, że wskazywane w skardze zarzuty naruszenia art. 122 i art. 187 OP są bezzasadne. Prawidłowo zatem wyliczono wysokość ww. opłaty stosując stawki wynikające z ww. uchwał Rady Miejskiej Wrocławia. Sąd nie dostrzegł aby SKO naruszyło inne przepisy postępowania podatkowego czy przepisy prawa materialnego w sposób mający lub mogący mieć wpływ (w tym istotny) na wynik sprawy. 3.9. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 PPSA.