I SA/Wr 248/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia odrzucić skargę.

W dniu 17 lutego 2017 r. skarżąca wniosła skargę na oznaczone w sentencji postanowienie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jego odrzucenie ze względu na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. W myśl art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej :p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżone postanowienie skutecznie doręczono skarżącej u w dniu 10 stycznia 2017 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie do wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 11 stycznia 2017 r. i upływał z dniem 9 lutego 2017 r. Wprawdzie na kopercie brak jest daty stempla placówki pocztowej wskazującego datę nadania skargi, to jednakże z załączonego przez Sąd wydruku ze strony internetowej poczty Polskiej – śledzenie przesyłek wynika, że przesyłka o nr [...] – a więc o tym samym kodzie kreskowym, jak został uwidoczniony na kopercie w której nadano skargę - została nadana w dniu 17 lutego 2017 r. Zestawiając zatem powyższe daty tj.: 17 lutego 2017 r. – data nadania skargi z datą doręczenia stronie zaskarżonego postanowienia tj.: 10 stycznia 2017 r., należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. i wobec tego jako - spóźniona – podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.