I SA/Wr 201/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej Z. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 rok postanawia: odrzucić wniosek.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z.W. z uwagi na uzupełnienie braku formalnego skargi po upływie terminu. Z przyjętego przez Sąd stanu faktycznego ustalonego na podstawie zawartości akt sądowych wynikało, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 lutego 2014 r. w trybie doręczenia zastępczego. W dniu 28 lutego 2014 r. w Biurze Podawczym tut. Sądu został złożony podpisany odpis skargi wraz z pełnomocnictwem dla radcy prawnego J. S. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu w dniu 19 maja 2014 r. w trybie doręczenia właściwego (do rąk skarżącego). W piśmie procesowym wniesionym w dniu 20 czerwca 2014 r. (uzupełnionym w dniu 6 sierpnia 2014 r.), skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika adw. K. A. - wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanego braku formalnego. W motywach wniosku skarżący podniósł, że uchybienie terminowi do wykonania czynności procesowej nastąpiło w wyniku działania profesjonalnego pełnomocnika, któremu skarżący zlecił prowadzenie sprawy. Następnie, pełnomocnik ten poinformował skarżącego o braku możliwości działania w sprawie ze względu na zły stan zdrowia. W ocenie skarżącego, upoważniając radcę prawnego do działania w sprawie, nie był w stanie przewidzieć, że z powodu okoliczności od niego niezależnych, pełnomocnik nie uczyni zadość wymogom formalnym. Ponadto, sytuację tę skomplikował również fakt, że po złożeniu skargi pełnomocnik poinformował skarżącego o braku możliwości działania w sprawie, co sprawiło, że o wszystkich okolicznościach będących podstawą wniesienia niniejszego wniosku, skarżący dowiedział się w dniu 20 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, jak stanowi przepis art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Strona powinna wraz z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z kolei, w myśl art. 88 p.p.s.a. zdanie pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny rzeczonego wniosku musi zostać poprzedzone badaniem, czy wniosek jest dopuszczalny i czy został on wniesiony w terminie. Dopiero bowiem spełnienie tych warunków pozwala Sądowi przejść do etapu oceny jego zasadności. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wymienionych w art. 88 p.p.s.a., mianowicie uchybienie siedmiodniowemu terminowi do jego złożenia (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Akta sprawy wskazują, że postanowienie Sądu z dnia 22 kwietnia 2014 r. odrzucające skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w ustawowym terminie, zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 maja 2014 r. Nie ulega więc wątpliwości, że w tym dniu skarżący dowiedział się o fakcie uzupełnienia braku formalnego skargi po terminie. Zatem, dzień doręczenia wymienionego postanowienia Sądu należało przyjąć za ten, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu upływał z dniem 26 maja 2014 r. Tymczasem pismo procesowe, w którym skarżący zawarł żądanie przywrócenia terminu, zostało wniesione (za pośrednictwem operatora pocztowego) w dniu 20 czerwca 2014 r., tj. po upływie terminu, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Reasumując, okoliczność ta dyskwalifikuje wniosek i uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Wniosek podlegał więc odrzuceniu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. I OZ 789/11 oraz z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. I OZ 74/14 - dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na koniec stwierdzić należy, że w tak ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że o wszystkich okolicznościach będących podstawą wniesienia przedmiotowego wniosku dowiedział się dopiero w dniu 20 czerwca 2014 r. O fakcie niewykonania wezwania do usunięcia braku formalnego skargi w terminie przez pełnomocnika, który wypowiedział pełnomocnictwo w dniu 19 marca 2014 r., skarżący dowiedział się bowiem w dniu 19 maja 2014 r. W konsekwencji, w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, a co za tym idzie - owy dzień wyznaczał początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W świetle powyższego, na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.