I SA/Wr 1936/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące lipiec – grudzień 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z 7 lipca 2014 r. Skarb Państwa – Ministerstwo Obrony Narodowej – "A" we W. (zwany dalej wnioskodawcą, skarżącym, stroną), wniósł skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] 2014 r., nr [...], uchylającą w całości decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] 2014 r., nr [...], i określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami za miesiące lipiec – grudzień 2013 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego drugiej instancji motywowany możliwością powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Skarżący podkreślił, że "A" we W. jako statio fisci Skarbu Państwa nie posiada środków finansowych na uiszczenie należności określonej kwestionowaną decyzję. Zdaniem strony z przyjętego podziału kompetencji pomiędzy jednostkami administrującymi nieruchomościami oraz sprzętem infrastruktury a rejonowymi zarządami infrastruktury wynika, że podmiotem posiadającym odpowiednie środki finansowe w zakresie gospodarki odpadami, który powinien być w przedmiotowej sprawie zobowiązanym do uiszczenia należnej opłaty jest "B" we W.. Stąd też skarżący podał, że zapłata należności określonej w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] 2014 r. może spowodować powstaniem straty po jego stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, iż przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, iż w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] 2014 r. z uwagi na brak dowodów świadczących o szczególnej sytuacji skarżącego, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżący nie wyjaśnił na czym polegać miałaby domniemana szkoda, jakim budżetem i majątkiem trwałym dysponuje i jakie konsekwencje dla swojej sytuacji majątkowej przyniosłoby wykonanie decyzji. Nie zostało także we wniosku opisane dlaczego zdaniem strony realizacja zobowiązania podatkowego wywoła trudne do odwrócenia skutki i na czym ich złożoność miałaby polegać. Należy podkreślić, że przedstawiona przez skarżącego okoliczność o zobowiązaniu niewłaściwego podmiotu do uiszczenia należnej opłaty z tytułu gospodarowania odpadami nie może zostać przez sąd rozpoznający niniejszy wniosek uwzględniona, przede wszystkim z tej przyczyny, że nie świadczy ona o występowaniu jakichkolwiek przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Wykonanie decyzji organu podatkowego nakładającej na skarżącego obowiązek o charakterze pieniężnym nie będzie wywoływało nieodwracalnych skutków prawnych prowadzących chociażby do utraty czy też zniszczenia przedmiotu świadczenia, którym co do zasady są pieniądze. Możliwość wyegzekwowania zwrotu opłaty w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jest o tyle ułatwiona, że stronami stosunku podatkowego w przedmiotowej sprawie z jednej strony jest Skarb Państwa z drugiej zaś jednostka samorządu terytorialnego a więc podmioty publiczne dysponujące regularnymi dochodami oraz majątkiem o znacznej wartości. Nie zachodzi zatem niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków poprzez zagrożenie polegające na tym, że zwrot nienależnie uiszczonego zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy nie nastąpi w ogóle bądź będzie efektem niezwykle żmudnego procesu. Zdaniem Sądu wykonanie decyzji nie będzie prowadziło również do wyrządzenia w majątku skarżącego znacznej szkody choćby z tej przyczyny, że łączna wysokość opłaty z tytułu gospodarowania odpadami została określona jedynie na kwotę 12.364,00 złotych, co z punktu widzenia skarżącego (Skarbu Państwa) jest wartością nieznaczną. Po drugie, analizując przesłanki wstrzymania wykonania decyzji sąd nie jest uprawniony do badania zasadności samej skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 848/13). W stanie faktycznym niniejszej sprawy strona w skardze stawia kwestionowanej decyzji zarzut o takiej samej treści jak okoliczność powołana dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie skarżonego rozstrzygnięcia. Sąd rozpoznając zatem żądanie wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji i odnosząc się do tego jaki podmiot winien być zobowiązany do zapłaty zobowiązania podatkowego: "A" we W. czy też "B" we W., wyszedłby poza swoją kognicję i w istocie rozstrzygnął sprawę, do czego nie jest uprawniony. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.