I SA/Wr 187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15 grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: oddalić wniosek.

W skardze strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 28 listopada 2012 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wniesionej skargi. W uzasadnieniu skargi nie zawarto jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W rozpatrywanej zaś sprawie skarżący nie przytoczył żadnej argumentacji, która przemawiałyby za udzieleniem ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie wyjaśniła zwłaszcza, jaka jest jej sytuacja majątkowa, a także w jaki sposób miałoby dojść do znacznej szkody. W efekcie brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwił Sądowi jego merytoryczną ocenę. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.