I SA/Wr 1841/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2011 r. i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej postanawia: przyznać pełnomocnikowi dor. pod. S. Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz zastępowanie strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w kwocie 6.642 (słownie: sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) złote, w tym 23% VAT oraz zwrot wydatków w kwocie 485 (słownie: czterysta osiemdziesiąt pięć) złotych.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. stronie skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika J. J. został wyznaczony dor. pod. S. Z., który zastępował stronę przed tutejszym Sądem. Koszty pomocy prawnej w tym zakresie zostały przyznane w wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 marca 2015 r. Następnie pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną, która została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie, na którą pełnomocnik również się stawił. W treści skargi kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w części ani w całości. Następnie, po wyroku NSA, pismem z dnia 10 marca 2017 r. dodatkowo wniósł o zwrot kosztów poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę przed Sądem II instancji i noclegiem, które odpowiednio udokumentował. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym doradcy podatkowemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa § 3 ust. 1 pkt 1 lit g/ rozporządzenia i wynosi ona 7.200 zł. Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w kwocie 5.400 zł, która podlega podwyższeniu o 1.242 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Co do pozostałego zakresu wniosku, wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W niniejszej sprawie wnioskodawca przedłożył bilety PKP relacji W.-W. o wartości 170 zł oraz fakturę za nocleg w W. na kwotę 315 zł. Łącznie udokumentowane wydatki, których poniesienie było niezbędne w związku z udziałem w rozprawie przed Sądem II instancji, wyniosły 485 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.