I SA/Wr 1523/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. .

Pismem z dnia 18 maja 2017 r. strona powołując art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku zapadłego w sprawie w dniu 16 marca 2017 r. W uzasadnieniu podała, że pełnomocnik strony nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy, na której wydano ww. orzeczenie. Strona wywodziła, że z akt sprawy wynika, iż przesyłka z zawiadomieniem o rozprawie została dwukrotnie awizowana. Jednak osoby, które w dniach rzekomego awizowania przesyłki były odpowiedzialne za obsługę korespondencji w kancelarii pełnomocnika zaprzeczyły, iż w tych dniach operator pocztowy pozostawił awiza dotyczące tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. i 87 § 2 p.p.s.a. sąd postanowi przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli strona uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, mylne poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia (tak Hanna Knysiak-Molczyk, komentarz LexisNexis 2012, Komentarz do art. 86 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie argumentacja strony skierowana jest na obalenie ustanowionej w art. 73 § 4 p.p.s.a. prawnej fikcji doręczenia w drodze podwójnego awizowania. Strona nie uwiarygodniła jednak, że druki awiza nie zostały przez operatora pocztowego pozostawione w siedzibie kancelarii pełnomocnika. Zgodnie z adnotacjami na zwróconej do Sądu przesyłce zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy, jej doręczenie - w trybie art. 73 p.p.s.a. - było poprawne. Domniemania doręczenia nie można zaś obalić przez proste zaprzeczenie. Obalenie domniemania doręczenia przesyłki na podstawie ogólnikowego twierdzenia strony o niepozostawieniu awiza prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić to domniemanie poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu: z 9 marca 2011 r., II OSK 368/11, Lex nr 992561 oraz z 14 marca 2012 r., II FSK 180/12, Lex nr 1121079). Przenosząc powyższe na rozpatrywaną sprawę, strona nie może obalić domniemania doręczenia przesyłki powołując się na ogólnikowe twierdzenia osób, którym zleciła obsługę swojej korespondencji, że druki awiza nie zostały pozostawione w siedzibie kancelarii pełnomocnika. Z tych względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.