I SA/Wr 150/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Invest S.K.A. zs. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 14 października 2021 r. nr SKO 4011/406/21 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze z dnia 21 stycznia 2022 r. zawarto m.in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia 20 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu podniesiono, że jego podstawą jest trudna sytuacji ekonomiczna, oraz te same okoliczności, co wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto nieruchomość skarżącej została zabezpieczona hipoteką, obejmującą również należności wynikające z decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. W ocenie Sądu, podane przez stronę informacje nie świadczą o możliwości utraty przez skarżącą płynności finansowej na skutek dobrowolnego lub przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia nie wynikają także z akt administracyjnych. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak Skarżący nie wykazał. Jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie w każdym przypadku związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji