I SA/Wr 1465/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2010 r., III SA/Wr 417/10, w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008 postanawia: odrzucić skargę.

Wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 417/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. P. na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Pismem z dnia 28 sierpnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem. W treści swojego pisma pełnomocnik wskazał na nieprawidłowości przy wydawaniu licznych wyroków przez WSA we Wrocławiu. Na wezwanie Sądu pełnomocnik wskazał w piśmie z dnia 17 września 2016 r. sygnatury spraw, których dotyczyło jego pismo. Podkreślił, że w sprawie niezasadne uznano za bezpodstawne zarzuty strony co do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, w szczególności dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawie. Zarządzeniem z dnia 30 września 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał pełnomocnika skarżącego do wskazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz wskazania, czy wnosi o uchylenie, czy też zmianę zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie terminu udzielenie odpowiedzi na wezwanie. W piśmie z dnia 1 stycznia 2017 r. polemizował z rozstrzygnięciami tut. Sądu dotyczącymi innych skarg oraz podważał prawidłowość postępowania organów samorządu terytorialnego, organów kontroli oraz organów ścigania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej - p.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Ponadto zgodnie z art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W rozpoznawanej sprawie wezwano stronę do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez wskazanie podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tejże skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone w dniu 6 grudnia 2016 r. (k. 12 akt sądowych). W zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wobec powyższego, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji.