I SA/Wr 140/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 26 stycznia 2019 r. nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, E. S. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] 2018 r. ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 432 zł. W skardze strona zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 grudnia 2018 r. W skardze wniesionej w dniu 26 stycznia 2019 r. strona nie sformułowała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wnosząc o odrzucenie skargi podkreśliło, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z powodu niezachowania ustawowego terminu do jej wniesienia. W świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 grudnia 2018 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 16 stycznia 2019 r. Skarżąca nadała skargę w placówce pocztowej w dniu 26 stycznia 2019 r. (koperta – k. 5 akt sądowych), a zatem po upływie ustawowo określonego terminu. Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt I sentencji. Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.