I SA/Wr 127/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.Z. o wyłączenie sędziów: sędziego WSA Barbary Ciołek oraz sędziego WSA Katarzyny Radom w sprawie ze skargi E.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia i od października do grudnia 2007 r. postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziów.

Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej przedłożył wniosek o wyłączenie sędziego WSA B.C. oraz sędziego WSA Katarzyny Radom od rozpoznania sprawy o sygn. akt I SA/Wr 127/16. Jako podstawę wyłączenia skarżąca wskazała art. 20 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Uzasadniając żądanie wskazano, że wymienieni sędziowie uczestniczyli w wydaniu wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 152/16 ze skargi małżonka skarżącej R.Z. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Rozstrzygniecie sprawy dotyczyło głównie kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym odpłatnego zbycia nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność małżeńską a z uzasadnienia wyroku wynikało, iż przychód z odpłatnego zbycia działki podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i PIT w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Wskazane zagadnienia są również przedmiotem niniejszej sprawy co oznacza, iż powyżsi sędziowie będą czuć się związani swoimi poglądami wyrażonymi w sprawach ze skargi R.Z. W dniu 19 stycznia 2017 r. sędziowie, których dotyczy wniosek o wyłączenie złożyli pisemne oświadczenie, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 127/16 nie zachodzą podstawy ich wyłączenia określone w art. 18 p.p.s.a., jak również nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywoływać wątpliwości co do ich bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wyłączenie sędziów – sędziego WSA Barbary Ciołek oraz sędziego WSA Katarzyny Radom – był niezasadny. Wyjaśnić trzeba, że p.p.s.a. przewiduje ściśle sytuacje, gdy sędzia może zostać wyłączony od rozpoznania konkretnej sprawy. Wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, stosownie do treści art. 18 § 1 p.p.s.a. następuje w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.). Niezależnie od ww. przyczyn zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Obowiązkiem strony zgłaszającej wniosek jest natomiast uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, we wniosku skarżąca wskazała jedynie, że orzekanie przez wskazanych sędziów w sprawie małżonka strony skarżącej w sprawie przedmiotowo związanej z niniejszą sprawą wywołuje uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów w danej sprawie. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącej jest niewystarczająca do uwzględnienia jej wniosku o wyłączenie sędziów. Według Sądu, samo prowadzenie przez sędziego postępowania w sprawie dotyczącej małżonka strony skarżącej, nawet w sytuacji gdy przedmiotem danej sprawy są zagadnienia powiązane z rozstrzygniętą już uprzednio sprawą współmałżonka nie może być skuteczną podstawą wniosku o wyłączenie sędziego. W przedmiotowej zaś sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 18-20 p.p.s.a. Ponadto wskazani we wniosku sędziowie potwierdzili w swoich oświadczeniach, że nie zachodzą w stosunku do nich żadne okoliczności z art. 18 oraz art. 19 p.p.s.a. W orzecznictwie utrwalony jest zaś pogląd, że brak podstaw do wyłączenia sędziego występuje zwłaszcza, gdy sędzia złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w powołanym przepisie, dające podstawę do wyłączenia go i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości (zob. postanowienia NSA z 11 września 2012 r., II OZ 704/12, CBOSA). Podkreślić należy, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (zob. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 212/71, OSNC 1972/3/55). W tym stanie rzeczy, wobec braku oczywistych faktycznych i prawnych przesłanek do wyłączenia sędziów: sędziego WSA Barbary Ciołek oraz sędziego WSA Katarzyny Radom, Sąd – na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.