I SA/Wr 124/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz- Rajchman, Sędzia WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 11 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 0201-IEW1.4123.18.2023 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu sp. z o.o. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. oraz I i III kwartał 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 500,00 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

D. B. (Skarżący, Strona) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Dyrektor, organ odwoławczy) z 22 grudnia 2025 r. nr 0201-IEW1.4123.18.2025, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Śródmieście z 27 sierpnia 2025 r. nr 0228-SEW.4123.18.2025 (dalej NUS, Naczelnik, organ I instancji) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r., I kwartał 2020 r oraz III kwartał 2020 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia DIAS powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1, § 2 pkt 3, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: O.p.). Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. NUS decyzja z 27 sierpnia 2025 roku orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Pana D. B. jako członka zarządu wraz ze spółką M. i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r., I kwartał 2020 r oraz III kwartał 2020 r. Organ ustalił, że w okresie powstania zaległości objętych postępowaniem Strona pełniła funkcję członka zarządu spółki. Następnie opisano jakie czynności podejmowano wobec spółki w ramach postępowania egzekucyjnego. Ustalono, że egzekucja prowadzona wobec spółki okazała się bezskuteczna. Następnie przeprowadzono analizę przesłanek egzoneracyjnych, tj. wskazania mienia spółki oraz zbadano kwestię terminu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Ustalono, że Strona nie wskazała mienia spółki. W zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ustalono, że taki wniosek nie został złożony pomimo, że wystąpiły okoliczności uzasadniające jego złożenie. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Strona podniosła, że NUS niezasadnie przyjął, iż Skarżący sprawował funkcję w zarządzie spółki. W tym zakresie oparł się na zapisach widniejących w Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Strona wskazała, że [...] października 2018 roku złożyła rezygnację z pełnienia funkcji członka spółki M. Dodatkowo Odwołujący oświadczył, że przed [...] października 2018 roku jak i po tej dacie nie prowadził spraw spółki. Strona wskazała, że weszła w skład zarządu spółki tylko i wyłącznie dlatego, że Prezes Zarządu spółki (Pan H. K.) nie mógł otrzymać PESEL. W okresie, gdy były robione zmiany w KRS czyli w 2018 roku miały miejsce w Polsce problemy z wydawaniem PESEL cudzoziemcom. To spowodowało, że Strona odwołująca się weszła w skład zarządu spółki na okres postępowania rejestrowego. Po zmianach w Rejestrze Przedsiębiorców KRS spółka zaczęła współpracę z biurem rachunkowym, z którym nie miał kontaktu. To spowodowało, że Strona podjęła decyzję o rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki. W toku postępowania odwoławczego Skarżący złożył pismo, w którym ponownie wskazał, że nie prowadził żadnych spraw spółki, nie udzielał pełnomocnictw, nie podpisywał jakichkolwiek umów jak również nie działał jako pełnomocnik spółki. Te okoliczności w ocenie Strony świadczą o tym, że nie wykonywała Ona żadnych czynności, które mogłyby Ją wiązać ze spółką. DIAS decyzją z 22 grudnia 2025 roku utrzymał decyzję NUS w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że zaistniały podstawy do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe spółki wraz z odsetkami za zwłokę. W trakcie rozpatrywania sprawy stwierdzono, że: • Strona była członkiem zarządu spółki w czasie, w którym przypadał termin płatności należności podatkowych, • egzekucja prowadzona wobec spółki okazała się bezskuteczna, • Strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja pozwoliłaby na zaspokojenie długu spółki w znacznej części, • Strona nie wykazała, że nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Odnośnie pierwszej z powołanych okoliczności, DIAS wskazał, że Skarżący wykonywał czynności faktyczne na rzecz spółki. Ustalono bowiem, że odbierał pod adresem rejestrowym spółki kierowaną do tej spółki korespondencję. Na niektórych zwrotnych potwierdzeniach odbioru (dalej: ZPO) kierowanej do spółki korespondencji przez sąd rejestrowy oraz NUS znajduje się podpis Skarżącego, czasem ze wskazaniem, że jest członkiem zarządu, a czasem, że jest prokurentem. W oparciu o te czynności przyjęto pogląd, że Strona wykonywała w sposób faktyczny czynności na rzecz oraz w imieniu spółki. W szczególności zwrócono uwagę, że korespondencja, która została skierowana do spółki, została przez Skarżącego odebrana w czasie, w którym powinien zostać złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Na gruncie powyższych ustaleń DIAS ostatecznie przyjął, że przesłanki wymienione w art. 116 § 1 O.p. zostały wykazane, jak również wyjaśniono wszystkie aspekty orzeczonej przez organ I instancji odpowiedzialności, zaś skarżący nie wykazał przesłanek umożliwiających uchylenie się od orzeczonej przez NUS odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Strona zarzuciła decyzji DIAS naruszenie interesu prawnego Skarżącego, poprzez: 1) błąd w ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z którym organy obu instancji błędnie przyjęły, że Strona w dniu powstania zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją pełniła funkcję członka zarządu spółki oraz że po [...] października 2018 roku (tj. po dniu rezygnacji z funkcji członka zarządu) Skarżący podejmował w sposób faktyczny czynności na rzecz ww. spółki, 2) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., gdyż Skarżący [...] października 2018 roku skutecznie złożył oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, natomiast zobowiązania podatkowe spółki powstały w roku 2019 r. i 2020 r., czyli w okresie, gdy Strona już nie pełniła funkcji członka zarządu spółki. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji, rozpatrzenie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że [...] października 2018 roku złożyła na ręce Prezesa Zarządu spółki oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. Okoliczność złożenia rezygnacji została potwierdzona przez Sąd Rejonowy dla W. – F. we W. na mocy postanowienia z 19 stycznia 2026 roku, sygn. akt [...]. Na mocy wydanego postanowienia wykreślono Stronę z Rejestru Przedsiębiorców KRS jako członka zarządu spółki M. - wskazano, że wpis w rejestrze nie był zgodny ze stanem faktycznym. Skarżący oświadczył też, że od [...] października 2018 roku nie wykonywał żadnych czynności na rzecz i w imieniu spółki. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie obciążono skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku VAT za IV kwartał 2019 r., I kwartał 2020 r. oraz III Kwartał 2020 r. W pierwszej kolejności, w ramach uwag ogólnych, należy wskazać, że w prawie podatkowym obowiązek zapłaty podatku, a co za tym idzie towarzysząca mu odpowiedzialność, ciąży co do zasady na podatniku. Zasada ta jednak doznaje istotnego wyjątku, ponieważ przepisy rozdziału 15 działu III O.p. przyznają organom podatkowym prawo do orzekania o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika, płatnika lub następcę prawnego. Odpowiedzialność osób trzecich ma charakter akcesoryjny, gdyż nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna, ponieważ wierzyciel podatkowy nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do podatnika lub osoby trzeciej, lecz kolejność ta jest ściśle określona przez przepisy prawa podatkowego. Możliwość orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej warunkowana jest wcześniejszym niewykonaniem zobowiązania przez podatnika lub płatnika, a prowadzenie wobec niej egzekucji dopuszczalne jest jedynie w przypadku, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 462/20 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Osoby trzecie odpowiadają za należności podatnika całym swoim majątkiem, co oznacza, że ich odpowiedzialność ma charakter osobisty. Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich ukształtowana została jako solidarna z podatnikiem (por. R. Dowgier w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2006, str. 443). Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich uzależniona jest od spełnienia wymogów ogólnych wskazanych w przepisach art. 107 - 109 O.p., natomiast krąg podmiotów, które ponoszą odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych został określony w art. 110 - 117 O.p. Odnosząc się do najistotniejszych z nich – z punktu widzenia analizowanej sprawy - trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z kolei rozszerzenie zakresu przedmiotowego odpowiedzialności przewiduje § 2 art. 107 O.p., gdyż osoby trzecie odpowiadają (o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej) również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i koszty postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 116 § 1 O.p. - za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie ze spółką, całym swoim majątkiem, członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne lub zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Z treści art. 116 § 2 O.p. wynika, że odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Konstrukcja przywołanych przepisów wskazuje, że przesłanki odpowiedzialności członków zarządu podzielić można na pozytywne i negatywne, te ostatnie zwane także egzoneracyjnymi. Pozytywne przesłanki to takie, których spełnienie rodzi odpowiedzialność członka zarządu. Natomiast przesłankami negatywnymi są okoliczności, których brak zaistnienia, w powiązaniu ze spełnieniem przesłanek pozytywnych, stanowi podstawę wydania decyzji o odpowiedzialności osoby zarządzającej. Zadaniem organu podatkowego zamierzającego obciążyć członków zarządu spółki kapitałowej jej zaległościami podatkowymi jest zarówno wykazanie, że spełnione zostały w konkretnym przypadku przesłanki pozytywne jak i ustalenie, czy nie wystąpiły przesłanki negatywne, przy czym w odniesieniu do tych ostatnich (egzoneracyjnych) - poprzez użyty zwrot legislacyjny "a członek zarządu nie wykazał", wyraźnie przesunięty jest ciężar ich wykazania na członka zarządu. Organ podatkowy ma jedynie obowiązek umożliwienia stronie wykazania zaistnienia jednej z negatywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej (por. wyroki NSA: z 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 642/08, z 22 lipca 2021 r. III FSK 3776/21). Obciążenie członków zarządu obowiązkiem wykazania przesłanek negatywnych przeniesienia na nich odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanych przez nich spółek nie pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a w szczególności z określoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, w myśl której w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie jest także sprzeczne z art. 187 § 1 O.p., w myśl którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy te określają zasadę i dotyczą wszystkich tych postępowań, w których ciężar dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Jednakże przepis art. 116 § 1 O.p. będąc przepisem szczególnym, określa wyjątek od tej zasady. Reasumując, ww. przepisy wskazują jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania okoliczności pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego oraz wykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki, natomiast członka zarządu (byłego członka) obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Inaczej jeszcze rzecz ujmując, organ podatkowy prowadząc postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej powinien w pierwszej kolejności zbadać istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania w sposób wiarygodny przedstawiła okoliczności uwalniające od odpowiedzialności. W sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych, nie ma konieczności rozważania istnienia przesłanek negatywnych, gdyż orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu nie może nastąpić. Stanowisko, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, organ podatkowy jest zobowiązany wykazać istnienie przesłanek pozytywnych, tj. okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, natomiast ciężar wykazania okoliczności zwalniających z tej odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu zostało wyrażone między innymi w wyrokach NSA: z 20 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 1211/12, z 8 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 1776/11, z 9 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3568/13 oraz prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z 13 grudnia 2022 r. I SA/Gd 659/22. Uzupełniająco do powyżej przedstawionych uwag ogólnych warto również dodać, że z poglądów orzecznictwa dotyczących wykładni pojęcia "pełnienia obowiązków członka zarządu" wynika, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy w danym czasie dana osoba podejmowała aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki, a istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe nie opiera się wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań. Należy także podzielić wyrażane w orzecznictwie zapatrywanie, że dla odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 2 O.p. istotne jest także faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością po formalnej rezygnacji z tej funkcji. Pamiętać jednak należy, że poglądy te dotyczą z jednej strony sytuacji, w których członek zarządu, prawidłowo umocowany i wpisany do KRS, upoważnił inne osoby do realizacji swoich kompetencji zarządczych, a w konsekwencji do wszystkich działań prowadzonych w jego imieniu. Wskazuje się wówczas, że dobrowolne oddanie zarządzania spółką osobom spoza zarządu, nie zwalnia członka zarządu ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani od odpowiedzialności za ich niedopełnienie. W tym kontekście zawarte w art.116 § 2 O.p. pojęcie "pełnienia obowiązków członka zarządu" odnosi się do kontekstu faktycznego (por. np. wyrok NSA z 10 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1104/18). Z drugiej strony wskazuje się na sytuacje związane z dalszym, aktywnym pełnieniem obowiązków członka zarządu połączonym z wpisem do KRS, w sytuacji złożenia wcześniejszej rezygnacji z pełnienia funkcji lub wygaśnięcia mandatu. Podkreśla się, że sama rezygnacja, jeśli nie została ujawniona w KRS, nie może wywoływać skutków w stosunkach zewnętrznych, jeżeli dana osoba mimo rezygnacji dalej reprezentuje spółkę (por. np. wyroki NSA z 24 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1169/20, z 6 grudnia 2026 r. sygn. akt III FSK 3852/21 ). Sąd podkreśla, że przedmiot i zakres omawianego postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy administracji wyznaczają wskazane przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Najistotniejszym pozostaje fakt, że gwarancją prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest należyte wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o zebrane w sprawie dowody. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na stwierdzenie, które przepisy prawa materialnego znajdują zastosowanie w danej sprawie. Aby móc uznać, że stan faktyczny w danej sprawie wypełnia hipotezę określonego przepisu prawa materialnego konieczne jest w oparciu o dowody wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób nie budzący wątpliwości (podkreślenie Sądu). Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w danej sprawie zastosowanie. Przypomnieć należy, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania skarżący przedstawił dowody świadczące o tym, że wiadomość z jego rezygnacją z funkcji członka zarządu spółki została [...] października 2018 r. doręczona właściwemu organowi Spółki. DIAS nie kwestionował skuteczności tej rezygnacji. W rezultacie jednak przeprowadzonego postępowania DIAS doszedł do przekonania, że w czasie kiedy upływały terminy płatności przedmiotowych zobowiązań, skarżący podejmował aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki, wobec czego nie mogły uznać, że rezygnacja była skuteczna. Działania te polegały na odbieraniu korespondencji. DIAS stwierdził, że nawet w przypadku złożenia rezygnacji, członek zarządu ponosi odpowiedzialność, jeżeli dalej faktycznie działał w organach zarządzających. I według niego taka sytuacja zaistniała w tej sprawie. DIAS uznał, że przedstawione okoliczności (tj. odbieranie korespondencji) potwierdzają, że faktycznie skarżący pełnił funkcję członka zarządu Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy, ustaleń z nich wynikających oraz argumentów stron sporu dowiodła, że organy wbrew temu co twierdzą nie udowodniły w sposób definitywny i pewny postawionej w decyzji tezy - że spełniona została jedna z pozytywnych przesłanek, do których wykazania istnienia były zobowiązane mocą przepisów ustawy. Rzecz dotyczy kwestii pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu spółki w dacie kiedy upływały terminy płatności ww. zobowiązań. Zdaniem Sądu, organy nie wykazały w sposób bezsprzeczne niewątpliwy że w istocie w okresie za który została wydane rozstrzygnięcie (okres upływu terminów płatności ww. zobowiązań) skarżący faktycznie podejmował czynności jako członek zarządu. Ustalenia organu ograniczyły się głównie i wyłącznie do powołania się na odbieranie korespondencji przez Skarżącego kierowanej do spółki. Zdaniem Sądu sama ta okoliczność, że czynności tych nie było wiele nie ma wpływu na ocenę pełnienia obowiązków członka zarządu przez skarżącego, może świadczyć jedynie przy przeprowadzeniu dodatkowego postepowania, że był on osobą uprawnioną w spółce do odbioru korespondencji. Tym samym organy naruszyły art. 187 O.p. Wyjaśnienie kwestii bycia członkiem zarządu i faktycznego sprawowania tej funkcji w okresie objętym decyzją jest kluczowe. Dopiero jednoznaczny wynik przeprowadzonych analiz powinien stanowić punkt wyjścia dla dalszych rozważań analiz dotyczących przesłanki egzoneracyjnej – złożenie w odpowiednim czasie wniosku o upadłość. Podsumowując, zdaniem Sądu organy ani nie ustaliły, ani nie wykazały, że w miesiącach za które przypisano skarżącemu odpowiedzialność za zaległości spółki podejmował on aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Dowody powoływane przez DIAS w decyzji, z przyczyn wskazanych powyżej - to za mało by jednoznacznie stwierdzić, ze skarżący w tym okresie prowadził sprawy spółki, to jest w okresach objętych decyzją. W obliczu powyższych wątpliwości nie sposób w warunkach tej sprawy z całą pewnością stwierdzić, że skarżący faktycznie reprezentował spółkę w okresie objętym zaskarżoną decyzją Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe wskazania i podejmie czynności w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz rozważy wszystkie zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę. W miarę konieczności organ rozważy uzupełnienie materiału dowodowego, m.in przesłuchanie stosownych osób w charakterze świadków, które mogą posiadać wiedzę o funkcjonowaniu Spółki, zbada kto składał deklaracje podatkowe czy dokumentacje z zakresu ubezpieczeń społecznych. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznając, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze norm prawnych – w zakresie odpowiednim do stwierdzonych uchybień - na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 P.p.s.a.