I SA/Wr 1232/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2017 r. postanawia I. odrzucić skargę. II.zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 ( słownie: pięćset) złotych tytułem wpisu od skargi.

W dniu 27 listopada 2018 r. skarżący wniósł skargę na oznaczoną w sentencji decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po terminie. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2019 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na to postanowienie skarżący nie wniósł środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. W myśl art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 19 października 2018 r. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 20 października 2018 r. i upływał z dniem 19 listopada 2018 r.( poniedziałek ), natomiast skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 27 listopada 2018 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lutego 2019 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. i wobec tego jako - spóźniona – podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 w pkt II sentencji.