I SA/Wr 1219/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy.

Skarżąca spółka, wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Sąd odrzucił skargę i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), to jest z uwagi na oczywistą niezasadność skargi. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. powyższy wniosek został uwzględniony w całości. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. Sąd uchylił w całości orzeczenie z dnia [...] lutego 2018 r., w tym postanowienie o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, obecnie rozpoznaniu podlega pierwotny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony w wyniku wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie strona została zwolniona od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych postanowieniem z [...] maja 2018 r. Zwolnienie to obejmuje całe postępowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji. Tym samym ponowne procedowanie, nawet jeśli dotyczy wcześniejszego wniosku, na obecnym etapie postępowania sądowego jest zbędne. Tym samym zastosowanie znalazł przepis art. 249a p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W związku z powyższym, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.