I SA/Wr 1200/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. O. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. O. Z., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, w kwocie 2.952 (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złote, w tym 23% VAT.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika T. D. została wyznaczona adw. O. Z., która zastępowała skarżącego przed tutejszym Sądem. Na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. pełnomocnik wniosła do protokołu o przyznanie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wyrok zapadł w dniu rozprawy, to jest 11 maja 2017 r. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które weszło w życie 5 listopada 2016 r. Przy czym stosownie do treści § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie przed tutejszym Sądem zostało wszczęte pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.) i zakończone wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed Sądem I instancji określają przepisy rozporządzenia z 2015 r. Na podstawie § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r., stawki maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł; W niniejszej sprawie, przedmiotem zaskarżenia była decyzją, którą określono zobowiązanie podatkowe w kwocie 19.469 zł. W związku z tym stawkę maksymalną określa § 8 pkt 5 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i wynosi ona 4.800 zł. Mając zatem na uwadze przytoczoną regulację, wnioskującej pełnomocnik za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 2.400 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę 552 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług według stawki 23%, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r. Tym samym postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.