I SA/Wr 120/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 333/18 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 333/18 oddalił w całości skargę strony skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 7 lutego 2019 r. ( data wpływu 11 lutego 2019 r. ) skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. ), dalej jako p.p.s.a, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w związku z art. 276 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że warunkiem rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, co wyraźnie wynika z art. 270 p.p.s.a., jest wniesienie skargi od orzeczenia prawomocnego. Z powyższego uregulowania jednoznacznie wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego przysługuje stronie postępowania tylko w przypadku, gdy dotyczy ona orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, a ponadto orzeczenia, które już się uprawomocniło, czyli takiego, od którego strona postępowania nie może wnieść środka odwoławczego. Skarżone orzeczenie musi zatem odpowiadać wymogom z art. 168 § 1 p.p.s.a., w myśl którego orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Wskazać należy, że wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi podstawową przesłankę warunkującą skuteczność skargi o wznowienie postępowania, a uchybienie w tym zakresie skutkuje niedopuszczalnością wniesienia takiej skargi. Skarżąca domaga się natomiast wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem, który w chwili wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie był jeszcze prawomocny. W dniu 11 lutego 2019 wpłynęła do Sądu opinia o braku podstaw kasacji sporządzona przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu ( czyli w tym samym dniu w którym wpłynęła również skarga skarżącej o wznowienie postepowania sadowego). A zatem w dniu wniesienia skargi o wznowienie orzeczenie nie było prawomocne. Ponadto opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została doręczona stronie skarżącej w dniu 20 lutego 2019 r. A zatem skarżąca ponownie ma otwarty termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku zgodnie z wymogami art. 177 § 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Należy również podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca, gdyż w dniu złożenia skargi o wznowienie wyrok sądu nie był prawomocny. Z tych przyczyn, skoro skarga o wznowienie dotyczy postępowania sądowego zakończonego nieprawomocnym wyrokiem, to jako niedopuszczalną należało ją odrzucić na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 276 p.p.s.a. i art. 270 p.p.s.a.