I SA/Wr 1135/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 13 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W sprawie, skarga skarżącego T.K. został podpisana przez B.K. Do skargi nie załączono pełnomocnictwa. Pismem z dnia 27 listopada 2017 r. wezwano B.K. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.). W odpowiedzi B.K. nie przedłożył pełnomocnictwa, lecz w piśmie z dnia 21 grudnia 2017 r. stwierdził, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych. Podał, że ponownie przedkłada pełnomocnictwo. Dokument ten nie został jednak do pisma załączony. Wniósł również o zwolnienie strony od kosztów sądowych. Pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. ponownie wezwano B.K. do przedłożenia pełnomocnictwa w terminie 7 dni, informując go, iż pełnomocnictwo wbrew treści pisma z dnia 21 grudnia 2017 r. nie zostało do niego załączone. B.K. w zakreślonym terminie nie przedłożył żądanego dokumentu. Wobec powyższego wezwano bezpośrednio skarżącego T.K. do usunięcia braków formalnych skargi przez osobiste podpisanie skargi w siedzibie tut. Sądu lub przez przesłanie podpisanego egzemplarza skargi, terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2018 r. na adres podany w skardze. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Zaznaczyć trzeba, że brak pełnomocnictwa, a także podpisu są brakami formalnymi skargi, które na wezwanie sądu, podlegają usunięciu w ustawowym terminie 7 dni. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że podpisany pod skargą B.K. nie przedłożył Sądowi pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 46 § 3 p.p.s.a. i pomimo wezwania nie uzupełnił wskazanego braku formalnego. Także skarżący bezpośrednio wezwana do uzupełnienia braku formalnego pisma, w zakreślonym terminie nie uczyniła zadość skierowanemu do niego wezwaniu. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego, ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji strona jest obowiązana uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis. (por. postanowienie NSA II OZ 690/17 z dnia 28 czerwca 2017 r. – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Jednocześnie w pkt. II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, czym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W konsekwencji uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która - w myśl art. 247p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.