I SA/Wr 108/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2021 r., nr 458000-COP.4102.6.2021 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. od dochodów z kapitałów pieniężnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W sprawie, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do stwierdzeń, że ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje wystąpienie u niego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W szczególności doprowadzi do pozbawienia środków do życia, uniemożliwi przy tym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w ramach spółki, co jest jego jedynym źródłem utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Okolicznością, która ma zdaniem strony przemawiać za uwzględnieniem wniosku, jest niebezpieczeństwo pozbawienia jej środków utrzymania: "uniemożliwi przy tym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej w ramach spółki co jest jego jedynym źródłem utrzymania". Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła jednak niebezpieczeństwa likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej na skutek uiszczenia podatku wskazanego w zaskarżonej decyzji. We wniosku nie podano żadnych szczegółów dotyczących spółki prowadzonej przez stronę. Nie podano także żadnych danych dotyczących majątku osobistego. Natomiast w sprawie dotyczącej prawa pomocy zignorowano wezwanie referendarza zmierzające do ustalenia sytuacji materialnej i możliwości finansowych strony. Reasumując, pomimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu, skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej w sprawie decyzji się wiązało z nieodwracalnymi lub trudnymi do odwrócenia negatywnymi skutkami w rozumieniu przepisu. Okoliczności, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku nie wynikają także z akt administracyjnych. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.