I SA/Wr 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę.

W dniu 21 lutego 2017 r. doręczono stronie skarżącej wezwanie do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej - odpisu KRS, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyznaczony termin upływał z dniem 28 lutego 2017 r. i jak dotąd nie uzupełniono ww. braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Wymóg wykazania umocowania do wniesienia skargi lub do udzielenia pełnomocnictwa do jej wniesienia przez osobę, o której mowa w art. 28, wynika z art. 29 p.p.s.a. Niezłożenie dokumentów wymaganych przez art. 29 powołanej ustawy stanowi brak formalny skargi i podlega usunięciu na podstawie art. 49 p.p.s.a., a jego nie usunięcie w terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Strona skarżąca pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wprawdzie w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. oświadczyła, iż cofa skargę, niemniej jednak oświadczenie to nie jest prawnie skuteczne i nie podlega merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem wyłącznie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Z uwagi na powyższe nieuzupełnienie braków skargi skutkować musi jej odrzuceniem, a nie umorzeniem postępowania z powodu cofnięcia skargi. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone. Cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (vide postanowienia NSA: z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1829/07; z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 923/08; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2453/10; z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3150/13; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Op 155/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak sentencji.