I SA/Wa 973/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 listopada 2024 r. nr 010070/680/9047818/2024 w przedmiocie wstrzymania wypłaty świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę.

T. Z. (dalej jako "skarżąca") pismem z 14 maja 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako "organ") z 5 listopada 2024 r. nr 010070/680/9047818/2024 w przedmiocie wstrzymania wypłaty świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i wyjaśnił, że po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, decyzją z 2 czerwca 2025 r. uchylił on decyzję o uchyleniu skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego z 4 grudnia 2024 r. i przyznał jej prawo do powyższego świadczenia za okres od 1 września 2024 r. do 31 października 2024 r. i od 1 stycznia 2025 r. do 31 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 146 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przepisy te wyrażają generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. Ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wynika, że jej przedmiotem jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 listopada 2024 r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty świadczenia wychowawczego. Decyzja ta wydana została zatem w pierwszej instancji. Wskazać przy tym należy, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołana. Tym samym wniesienie przez skarżącą skargi na ww. decyzję, tj. decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, uznać należy za niedopuszczalne. Na marginesie jedynie wskazać należy, że organ po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, decyzją z 2 czerwca 2025 r. uchylił decyzję o uchyleniu skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego z 4 grudnia 2024 r. i przyznał jej prawo do powyższego świadczenia za okres od 1 września 2024 r. do 31 października 2024 r. i od 1 stycznia 2025 r. do 31 maja 2025 r. W konsekwencji powyższego, skarżąca otrzymała świadczenia uprzednio wstrzymane decyzją z 5 listopada 2024 r. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.