I SA/Wa 958/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant specjalista Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2024 r. sprawy ze skargi M. S. i J. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 lutego 2024 r. nr 940/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.

51=UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania [...], decyzją z 28 lutego 2024 r. nr 940/2024 uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 11 maja 2022 r. nr 186/SD/2022 i umorzył postępowanie przed organem I instancji w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy ul. [...], ozn. hip. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip. nr [...] objęta jest działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) – dalej zwanego "dekretem". Powołany wyżej dekret w art. 7 przewidywał, że w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę dotychczasowy właściciel gruntu bądź jego prawni następcy mogli zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym. 30 grudnia 1948 r. wniosek w trybie art. 7 dekretu został złożony przez [...]. Zgodnie ze świadectwem Wydziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w Warszawie z 4 października 1946 r. nr [...] nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], zawierająca pow. 815,51 m2 stanowi własność [...] z mocy aktu z 16 października 1933 r. Jak wynika z akta sprawy umową zawartą w formie aktu notarialnego z 20 maja 1957 r. Rep. [...] [...] sprzedał wszystkie swoje prawa i roszczenia do gruntu nieruchomości warszawskiej nr [...], położonej dawniej przy ul. [...], a następnie ul. [...], a w chwili sprzedaży przy ul. [...], stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu o pow. 8 arów i 16 m2 - na rzecz sióstr: [...] w częściach równych. Pismem z 30 września 2015 r. [...] wystąpiły o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344) – dalej zwanej "ugn". Legitymację wnioskodawczyń do udziału w postępowaniu odszkodowawczym organ I instancji ustalił w wyniku stwierdzenia na ich rzecz następstwa prawnego po [...] na podstawie ciągu postanowień spadkowych: Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] sygn. akt [...] z 1 kwietnia 1998 r., Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] sygn. akt [...] z 28 września 2005 r., Sądu Rejonowego dla [...] sygn. akt [...] oraz: odpisu zupełnego aktu małżeństwa nr [...]. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 11 maja 2022 r. odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy ul. [...], ozn. hip. nr [...]. Pismem z 1 czerwca 2022 r. [...] złożyły odwołanie od ww. decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez: zaniechanie dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego i wybiórcze pominięcie dowodów, które doprowadziły do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie spełnienia przesłanek odszkodowawczych oraz poprzez wadliwą ocenę przeprowadzonych dowodów poprzez przyjęcie, że materiały budowlane znajdujące się na nieruchomości oraz ogrodzenie należało do Spółdzielni [...], - art. 215 ust. 2 ugn poprzez niewłaściwe zastosowanie i w wyniku tego błędne przyjęcie, że utrata faktycznej możliwości władania nieruchomością przez jej dawnych właścicieli nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r., - art. 215 ust. 2 ugn poprzez zastosowanie błędnej wykładni zawartej w nim normy, polegającej na przyjęciu, że stwierdzenie pozbawienia dawnego właściciela władania częścią nieruchomości uniemożliwia ustalenie odszkodowania za całą nieruchomość; - art. 215 ust. 2 ugn poprzez jego wadliwą wykładnię i uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania do sytuacji, w których poprzedni właściciel nieruchomości "sam pozbawia się możliwości władania gruntem za który domaga się odszkodowania". Wobec tego odwołujące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie przez organ stopnia wojewódzkiego, co do istoty sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 28 lutego 2024 r. uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 11 maja 2022 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy ul. [...], ozn. hip. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 215 ust. 2 ugn przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego. Zdaniem Wojewody błędnie organ l instancji przypisał sprawcze skutki zawarcia umowy sprzedaży roszczeń odszkodowawczych pomiędzy dawnym właścicielem nieruchomości, a osobami trzecimi dla następstwa prawnego w ramach postępowania administracyjnego na rzecz nabywców roszczeń. Organ odwoławczy wskazał, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). Istnienie interesu prawnego powinno opierać się na przepisach prawa materialnego, z których wynikają dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli taką sytuację, w której podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może powołać się na przepis prawa materialnego, z którego wynikałyby dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Wojewoda zauważył, że kwestię dotyczącą podmiotów uprawnionych do występowania z roszczeniami o ustalenie odszkodowania za nieruchomość poruszył w uchwale z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt l OPS 1/22 Naczelny Sąd Administracyjny, w której orzekł, że przelew wierzytelności odszkodowawczej z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, nie prowadzi do powstania po stronie nabywcy roszczenia odszkodowawczego (cesjonariusza) interesu prawnego w domaganiu się od organu administracji publicznej ustalenia należnego odszkodowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa (którym musi legitymować się podmiot inicjujący jakiekolwiek postępowanie administracyjne, w tym również postępowanie o ustalenie odszkodowania za odjęcie prawa własności nieruchomości na podstawie art. 128 ugn), jest norma prawa powszechnie obowiązującego, a nie skutki czynności prawnej dokonanej przez podmiot prawa cywilnego. Przedmiot czynności prawnej nie czyni z niej normy prawnej. Następnie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2022 r. sygn. akt: l OSK 2875/20, l OSK 2034/20, I OSK 707/20, l OSK 1717/20 Sąd orzekł, że nabywcy roszczeń reprywatyzacyjnych nie mogą być stroną postępowań administracyjnych. Sąd stwierdził brak możliwości stwierdzenia interesu prawnego po stronie nabywców praw i roszczeń w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie dekretu. W uzasadnieniu wyroków Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepisy dekretu nie normują skutków prawnych nabycia praw określonych w tym dekrecie przez osoby, które zawarły umowy przeniesienia roszczeń. Przedmiotem tych umów nie jest bowiem prawo własności gruntu nieruchomości warszawskiej, skoro według art. 1 powołanego dekretu wszelkie grunty na obszarze m.st. Warszawy przeszły na własność gminy m. st. Warszawy z dniem wejścia w życie tego dekretu, tj. 21 listopada 1945 r. Skutki prawne wspomnianych wyżej umów w sferze podmiotowej dla wydania decyzji na podstawie dekretu o przyznaniu praw określonych w tym dekrecie należy zatem ocenić przez pryzmat przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. przez pryzmat art. 28 kpa, w którym przymiot strony postępowania administracyjnego został oparty przez ustawodawcę na przysługiwaniu interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy to postępowanie. W sferze prawa administracyjnego normy prawne uznaje się za bezwzględnie wiążące. Stosunki administracyjnoprawne mają przy tym charakter jednostronny ściśle związany z władczymi kompetencjami organów sprawujących administrację, co wyklucza swobodę dokonywania czynności prawnych na wzór swobody właściwej prawu cywilnemu. Wyklucza to także możliwość modyfikowania przez strony stosunku administracyjnoprawnego norm kształtujących treść tego stosunku, która to treść jest pochodną norm prawa administracyjnego. Skutki czynności prawnej dokonanej przez podmioty prawa cywilnego samoistnie nie stanowią więc źródła interesu prawnego w sferze prawa administracyjnego. Strony umowy cywilnoprawnej nie mogą zatem oczekiwać, bez istnienia ku temu normy prawa materialnego, że skutkiem tej umowy nastąpi podmiotowa zmiana uprawnienia przyznanego w dekrecie. W związku z powyższym umowy przenoszące roszczenia nie legitymowały - w rozumieniu prawa administracyjnego (w tym art. 28 kpa) - osób wskazanych w tych umowach, jako nabywców praw i roszczeń w rozumieniu prawa cywilnego - do skutecznego ubiegania się o przyznanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie dekretu. NSA uznał, że uznanie tych umów za skuteczną podstawę, w rozumieniu prawa administracyjnego, do przyznania praw decyzją osobom wskazanym w tych umowach, jako nabywcom praw i roszczeń, stanowiło rażące naruszenie art. 7 ust. 1 dekretu, określającego podmiotowy zakres przyznania prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej. W ocenie NSA przepisy dekretu nie kreują normy materialnoprawnej przypisującej stronom umowy nabycia praw i roszczeń interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie tego dekretu w celu przyznania praw określonych w tym dekrecie. Takiej normy materialnoprawnej, mającej zastosowanie do dekretu nie kreują także inne akty prawne. Norma taka nie wynika również z przepisów prawa cywilnego. Wojewoda zaznaczył, że wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2022 r. dotyczą praw nabywców roszczeń z tytułu art. 7 dekretu. Jednakże treść tych wyroków koresponduje i jest zgodna z uchwałą wydaną przez Naczelny Sąd Administracyjny z 30 czerwca 2022 r. odnoszącą się do praw nabywców roszczeń o ustalenie odszkodowania za nieruchomość (art. 128 ugn). Zdaniem organu odwoławczego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt l OPS 1/22 zapadła w sprawie o ustalenie odszkodowania, o którym mowa w art. 128 ugn, to jednak brzmienie art. 215 ugn pozwala wywieść skutki dla nabywców roszczeń w nim określonych takie same, jak w omawianej uchwale. W wyrokach z 29 sierpnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na treść art. 7 dekretu, w którym wskazano że w ciągu sześciu miesięcy od dnia przejęcia gruntu przez gminę wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy (lub prawa zabudowy) dotychczasowemu właścicielowi za symboliczną opłatą mogą złożyć: właściciel gruntu, jego prawni następcy albo osoby reprezentujące jego prawa, a w niektórych przypadkach także użytkownicy gruntu. Oznacza to, że prawo to można ustanowić na rzecz dotychczasowego właściciela ewentualnie na rzecz jego spadkobierców jako następców prawnych w ramach sukcesji uniwersalnej. Z kolei w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt I OPS 1/22 podniesiono, że za utrwalony i nie budzący wątpliwości w doktrynie i judykaturze należy uznać pogląd, że źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa, musi być norma prawa materialnego, skoro tylko norma o takim charakterze może skutecznie kształtować treść i zakres praw przysługujących danej osobie. Zatem warunkiem podmiotowym normy prawnej wynikającej, zarówno z art. 128 ugn, jak i 215 ugn jest to, że odszkodowanie przysługuje na rzecz osoby, która była właścicielem w chwili przejęcia/wywłaszczenia nieruchomości lub jego następcą prawnym w drodze spadkobrania bowiem roszczenie odszkodowawcze związane jest ściśle z rekompensatą skierowaną do właściciela za przejęcie nieruchomości przez podmiot publiczny. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Wojewoda wskazał, że zgodnie ze świadectwem Wydziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w Warszawie z 4 października 1946 r. nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], zawierająca pow. 815,51 m2 stanowiła własność [...] z mocy aktu z 16 października 1933 r. Z kolei umową zawartą w formie aktu notarialnego z 20 maja 1957 r. Rep. [...] [...] sprzedał wszystkie swoje prawa i roszczenia do gruntu nieruchomości warszawskiej nr 10635, położonej dawniej przy ul. [...], a następnie ul. [...], a w chwili sprzedaży przy ul. [...], stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu o pow. 8 arów i 16 m2. na rzecz sióstr: [...]. W ocenie organu odwoławczego wykładnia art. 28 kpa w zakresie podmiotów uprawnionych do uzyskania roszczeń z tytułu utraty nieruchomości przedstawiona w powołanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego ma także zastosowanie w sprawie o ustalenie odszkodowania, o którym mowa w art. 215 ugn. Art. 215 ugn jest normą prawa administracyjnego, a zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego normy prawa administracyjnego są bezwzględnie wiążące, nie podlegają modyfikacjom i nie zależą od zgodnej woli stron i adresatów tych norm w ramach zawartych umów cywilnoprawnych. Odszkodowanie o którym mowa w art. 215 ugn ma charakter publicznoprawny i jest ściśle związane z rekompensatą należną podmiotowi pozbawionemu własności nieruchomości w wyniku przejęcia przez podmiot publicznoprawny w trybie dekretu. Zatem zawarcie umowy cywilnoprawnej przeniesienia roszczeń odszkodowawczych o charakterze publicznoprawnym (regulowanych normą prawa administracyjnego) stanowi podstawę do odmowy uznania legitymacji prawnej nabywcy do bycia stroną w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu administracyjnym o ustalenie odszkodowania. W związku z powyższym sprzedaż roszczeń, które w niniejszej sprawie nastąpiły na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego z 20 maja 1957 r. nie rodzi uprawnień w zakresie żądania ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu art. 215 ugn po stronie nabywców roszczeń. Oznacza to, że [...] nie były następczyniami prawnymi w drodze spadkobrania ustawowego po dawnym właścicielu nieruchomości, ponieważ swoje uprawnienie do udziału w postępowaniu odszkodowawczym wywodzą z umowy z 20 maja 1957 r. Zdaniem Wojewody poprzez uznanie [...] za strony postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...] Prezydent m.st. Warszawy naruszył art. 28 kpa w zw. z art. 215 ust. 2 ugn poprzez błędną interpretację strony w rozumieniu tych przepisów odczytywanych w powiązaniu oraz naruszył w sposób rażący art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa bowiem prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby niebędącej jego stroną i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa. Jest to bowiem uchybienie w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Prezydent m.st. Warszawy w rozpoznawanej sprawie wadliwie i nieprawidłowo przeprowadził postępowanie przez co naruszył art. 28, art. 215 ugn i art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa, art. 145 § 1 pkt 4 kpa, które to naruszenie prawa daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 105 § 1 kpa i orzec o umorzeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, jako bezprzedmiotowego. Postępowanie administracyjne może być wszczęte jedynie na wniosek strony czyli osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. Gdy tak nie jest zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego uzasadniająca jego umorzenie na podstawie art 105 § 1 kpa. Wojewoda zaznaczył, że spadkobiercy dawnego właściciela nieruchomości dekretowej nie złożyli wniosku o odszkodowanie, zatem postępowanie przed organem I instancji pozostaje bezprzedmiotowe. Od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 28 lutego 2024 r. [...] wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. 76 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego oraz wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności umowy przelewu praw do nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. hip. nr [...] zawartej w formie aktu notarialnego z 20 maja 1957 r. Rep. [...], który stanowi urzędowy dowód tego, że wszelkie roszczenia związane z nieruchomością przeszły zgodnie z prawem z [...] na siostry [...] w częściach równych, z czego wynika również posiadanie przez nich roszczenia o odszkodowanie za ww. nieruchomość; 2) art. 7 ust. 1 i 5 dekretu w zw. z art. 215 ust. 2 ugn w zw. z art. 509 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 28 kpa poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że: a) następcom nabywcy praw wynikających z art. 7 ust. 1 i 5 dekretu na podstawie umowy cywilnoprawnej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym o przyznanie odszkodowania, b) możliwość ubiegania się o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość wynika jedynie z następstwa prawnego pod tytułem ogólnym, tj. dziedziczenia, nie zaś także z przejścia praw i roszczeń do nieruchomości na podstawie umowy, tj. pod tytułem szczególnym, podczas gdy przepisy dekretu przyznają prawo do ubiegania się o odszkodowanie "następcom prawnym właściciela" bez ograniczenia jedynie do następstwa pod tytułem ogólnym, a zatem prawo następców prawnych pod tytułem szczególnym do przyznania użytkowania wieczystego wynika wprost już z samego dekretu, c) stosunki prawnoadministracyjne są niezależne od czynności cywilnoprawnych oraz stosunków prawa cywilnego, a respektowanie zdarzeń i skutków stosunków cywilnoprawnych na gruncie prawa administracyjnego wymaga istnienia normy szczególnej w nim wyrażonej; 3) art. 168 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. - Kodeks zobowiązań w zw. z art. 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym poprzez dokonanie analizy skuteczności przejścia uprawnień i roszczeń z dekretu na gruncie postępowania administracyjnego w oparciu o umowę cesji z 20 maja 1957 r. na i podstawie przepisów prawa obowiązujących obecnie, a nie przepisów aktualnych na dzień przeniesienia roszczeń; 4) art. 111a ust. 1 pkt 1 ugn w zw. z art. 214c ugn w zw. z art. 509 § 1 i 2 kc w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2021 r. poz. 795) – dalej zwaną "ustawą o Komisji" poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że normy prawa administracyjnego nie zawierają materialnoprawnej podstawy do dochodzenia w postępowaniu administracyjnym roszczenia o odszkodowanie z art. 7 ust. 1 i 5 dekretu w zw. z art. 215 ust. 2 ugn, nabytego na podstawie czynności cywilnoprawnej, mimo: a) wskazania w art. 7 dekretu następców prawnych byłych właścicieli jako osoby uprawnione, b) istnienia normy z art. 111a ugn, która wprost przyznaje Skarbowi Państwa i m.st. Warszawie prawo pierwokupu przy sprzedaży roszczeń wynikających z dekretu, c) istnienia normy z art. 214c ugn, która wprost reguluje sytuację nabywców roszczeń dekretowych, którzy nabyli je od kuratora osoby nieznanej z miejsca pobytu, d) istnienia normy z art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy o Komisji, która wprowadza możliwość wydania decyzji uchylającej lub stwierdzającej nieważność decyzji będącej podstawą wypłaty odszkodowania, jeśli przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej, a zatem zgodnie z koncepcją racjonalnego ustawodawcy przyjąć należy, że dopuszcza on i akceptuje cywilnoprawny obrót roszczeniami z dekretu; 5) art. 10 § 1 w zw. z art. 79a § 1 w zw. z art. 15 kpa poprzez: a) zaniechanie spełnienia obowiązku wskazania przesłanek zależnych od strony, które według organu nie zostały spełnione lub wykazane, b) niewysłanie przed zakończeniem postępowania zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 kpa uniemożliwiając stronie odniesienie się do materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia prawa strony do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 6) art. 8 § 2 kpa poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki uznającej nabywców roszczeń wynikających z dekretu za posiadających legitymację do bycia stroną w postępowaniach o odszkodowanie za wywłaszczenie na podstawie dekretu; 7) art. 105 § 1 w zw. z art. 28 w zw. z 138 § 1 pkt 3 kpa poprzez ich błędne zastosowanie i umorzenie postępowania o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip. nr [...], z uwagi na błędne przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje prawo występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony postępowania. W skardze wniosły o: 1) zawieszenie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przedstawionego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przez Rzecznika Praw Obywatelskich w postępowaniu o sygn. akt I OPS 1/23, ze względu na to, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od rozpoznania przez NSA następującego zagadnienia prawnego: "Czy nabywcy roszczeń wynikających z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279, ze zm.) przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.) w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na podstawie przepisów dekretu?"; 2) uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy w całości; 3) zasądzenie zwrotu od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Dodatkowo wskazał, że błędnie pouczył strony w zaskarżonej decyzji o środkach zaskarżenia i podał, że od tej decyzji przysługiwał stronom sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 958/24 odmówił zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie, co zasadnie dostrzegł Wojewoda Mazowiecki w zaskarżonej decyzji, znaczenie miał pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt I OPS 1/22, w której stwierdzono, że źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa, jest norma prawa powszechnie obowiązującego, a nie skutki czynności prawnej dokonanej przez podmiot prawa cywilnego. NSA stwierdził, że skutki czynności prawnej dokonanej przez podmioty prawa cywilnego samoistnie nie stanowią źródła interesu prawnego w sferze prawa administracyjnego. Takie źródło mogą stanowić tylko wtedy, gdy istnieje norma prawna nawiązująca w swojej treści do takich aktów i czynności ze sfery prawa cywilnego. Dla uzyskania przymiotu strony postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 kpa, konieczne jest zatem istnienie normy prawa materialnego, która łączyłaby z faktem podjęcia czynności cywilnej skutek w postaci przypisania stronom interesu prawnego w sferze prawnoadministracyjnej. Zdaniem Sądu mimo, że uchwała ta została podjęta w sprawie o odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości, to ma charakter uniwersalny. Argumentacja zawarta w tej uchwale dotyczy bowiem wykładni pojęcia interesu prawnego zawartego w art. 28 kpa, mającego zastosowanie w każdej sprawie administracyjnej, w tym także w sprawie o przyznanie odszkodowania za grunt warszawski przejęty na podstawie dekretu, ponieważ przepis ten stanowi normatywny punkt odniesienia do identyfikowania stron postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 1363/21; wyrok NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 319/20). Uchwała ta w różnych sprawach z zakresu nieruchomości jest traktowana jako kierunkowa wypowiedź orzecznictwa sądowego w kwestii posiadania interesu prawnego do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 387/20; wyrok NSA z 5 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 3099/19; wyrok NSA z 10 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 267/22; wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 1363/210). Trzeba wskazać, że dla sprawy toczącej się na podstawie art. 215 ust. 2 ugn tłem normatywnym są z jednej strony przepisy dekretu, ale w warstwie podmiotowej także przepisy Działu III Rozdziału 5 ugn, dotyczące odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. Poza sporem jest to, że art. 215 ust. 2 ugn określa sferę podmiotową sprawy odszkodowawczej odwołując się do pojęcia następcy prawnego. Z tym że pojęcie następcy prawnego jest pojęciem ogólnym, niezdefiniowanym w ugn i w dekrecie. Aby zatem ustalić jaki podmiot kryje się za pojęciem "następcy prawnego" użytym w art. 215 ust. 2 ugn należało odwołać się do, stosowanych odpowiednio w sprawach odszkodowawczych z zakresu gruntów warszawskich, przepisów dotyczących odszkodowań za wywłaszczenie nieruchomości. Z przepisów Działu III Rozdziału 5 ugn (art. 128 ust. 1 i 4, art. 131 ust. 1) wynika, że osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania za wywłaszczenie (nie chodzi o osobę uprawnioną do wszczęcia postępowania o odszkodowanie) jest osoba wywłaszczona, tj. właściciel nieruchomości, czy jej użytkownik wieczysty albo osoba posiadająca inne prawa rzeczowe do nieruchomości – a więc podmioty bezpośrednio poszkodowane dokonanym wbrew ich woli wywłaszczeniem. Podmiotowość administracyjnoprawną w sprawie o odszkodowanie mają także spadkobiercy osoby, która została wywłaszczona poprzez pozbawienie albo ograniczenie jej praw (art. 132 ust. 1c i 3a ugn). Takie stanowisko potwierdza też treść art. 217 ust. 1 ugn, który ma zastosowanie w sprawach z zakresu gruntów warszawskich. Za stanowiskiem, że szersze pojęcie "następcy prawnego" użyte w art. 215 ugn odpowiada, w odniesieniu do osób fizycznych, pojęciu "spadkobierca" przemawia to, że w przepisach przejściowych zawartych w Dziale VII Rozdziale 1 ugn ustawodawca traktuje zamiennie oba te pojęcia raz używając pojęcia następca prawny (art. 205 ust. 2, art. 211 ust. 1, art. 214 ust. 1 i 4, art. 214b ust. 2a, art. 215 ugn), a w innych przypadkach pojęcia spadkobierca (art. 209a ust. 2, art. 217 ugn). W przypadku osób fizycznych najdobitniej o tożsamości pojęcia następcy prawnego i spadkobiercy świadczy treść art. 214b ust. 2a ugn. Zgodnie z tym przepisem wnioskodawca oraz jego ewentualni następcy prawni nie mogą być reprezentowani przez kuratora spadku lub kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że tacy uczestnicy postępowania administracyjnego jak kurator spadku bądź kurator dla osoby nieznanej z miejsca pobytu mogą być ustanowieni, gdy chodzi (w pierwszym przypadku) o nieobjęty spadek po osobie fizycznej bądź (w drugim przypadku) konieczność reprezentowania osoby fizycznej o nieustalonych danych adresowych. Poza tym da się zauważyć, że ogólnego pojęcia następcy prawnego ustawodawca użył jedynie w przepisach przejściowych, nie na określenie singularnego nabywcy (prawa), ale na określenie sukcesora pod tytułem ogólnym, mając na uwadze to, że dotychczasowym właścicielem nieruchomości (także gruntu warszawskiego) mogła być osoba prawna, która nie mogła być spadkodawcą i pozostawić spadku, a po której ogół praw i obowiązków (z mocy samego prawa, pozaumownie) przejmowały nowe podmioty, ale nie poprzez dziedziczenie bądź powołanie do spadku, ale inne przypadki sukcesji uniwersalnej, np. w ramach tzw. łączenia się spółek, o którym mowa w art. 283 pkt 1 i art. 285 § 3 albo w art. 463 pkt 1 i art. 465 § 3 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy. Trzeba też uwzględnić to, że ustawodawca daje przymiot strony postępowania w sprawie administracyjnej nabywcom praw, ale wówczas czyni to wyraźnie (np. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów - Dz.U. z 2023 r. poz. 904 ze zm.). Rację ma Wojewoda Mazowiecki twierdząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości nie wskazują, jako jednej ze stron postępowania odszkodowawczego w rozumieniu art. 28 kpa, nabywcy prawa do odszkodowania od osoby uprawnionej lub nabywcy spadku (udziału w spadku) pozostałego po osobie uprawnionej, w skład którego wchodzi prawo do odszkodowania za wywłaszczenie. Wobec tego trafnie przyjął Wojewoda Mazowiecki w zaskarżonej decyzji, że skoro na etapie postępowania odwoławczego w sprawie odszkodowawczej pojawiła się aktualna, kierunkowa uchwała składu siedmiu sędziów NSA, dotycząca kwalifikacji podmiotów jako stron postępowania administracyjnego dotycząca odszkodowań za wywłaszczenie nieruchomości, to należało ją uwzględnić przy ocenie interesu prawnego [...] do bycia stroną postępowania odszkodowawczego za przejęcie przez Państwo w trybie dekretu nieruchomości warszawskiej. Nacjonalizacja nieruchomości dekretowej mieści się bowiem w pojęciu szeroko rozumianego wywłaszczenia, którego istota sprowadza się do odebrania przez podmiot publicznoprawny osobie prywatnej prawa własności nieruchomości wbrew jej woli. To, czy zdarzenie to ma charakter generalny, czy indywidualny i w jakim trybie następuje ma charakter drugorzędny. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach z zakresu odszkodowań za przejęcie przez Państwo gruntów warszawskich nakazuje uwzględnianie poglądów wyrażonych w uchwale o sygn. akt I OPS 1/22 przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. np. wyrok NSA z 28 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 3087/19). Zdaniem Sądu Prezydent m.st. Warszawy orzekając merytorycznie o prawach [...], jako osób niebędących stroną postępowania administracyjnego, działał z mającym wpływ na wynik sprawy odszkodowawczej naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 215 ust. 2 ugn w zw. z art. 28 kpa. W ocenie Sądu tam, gdzie ustalenie osoby uprawnionej wymaga zastosowania złożonego procesu myślowego i wykładni prawa nie ma miejsca na zakwalifikowanie innego rozumienia przepisu prawa materialnego jako działania z oczywistym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 543/21; wyrok NSA z 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 1706/21), a takie różne przypadki kwalifikowanej wadliwości decyzji opisuje art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa. Sąd zwraca uwagę, że ustawa o Komisji w art. 30 ust. 1 pkt 4 oraz w art. 30 ust. 1 pkt 4a odrębnie kwalifikuje rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i istotne naruszenie prawa poprzez uczynienie przez stronę postępowania dekretowego osoby, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu. Tak też kwalifikuje tę wadę (jako istotne naruszenie prawa – art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy o Komisji wg stanu prawnego obowiązującego do 14 marca 2018 r., a nie kwalifikowane naruszenie prawa – art. 30 ust. 1 pkt 4 tej ustawy) Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach dotyczących postępowań rozpoznawczych prowadzonych przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (por. wyrok NSA z 14 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 784/21). Trzeba wskazać, że umowa notarialna z 20 maja 1957 r. Rep. Nr A/a-III 3267/57 o przelewie praw i roszczeń do przedmiotowej nieruchomości, zatwierdzona przez [...] w formie aktu notarialnego z 31 maja 1957 r. Rep. Nr [...] została prawidłowo zakwalifikowana pod względem jej przedmiotu. Umowa ta nie była kwestionowana przez organ odwoławczy w zakresie jej ważności, czy skuteczności oświadczeń woli w niej wyrażonych, ani w zakresie jej formy, czy rangi dowodowej na gruncie prawa cywilnego. Zatem nie sposób zarzucić Wojewodzie naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 76, art. 80 kpa. Przy czym w sprawie nie miały zastosowania art. 168 Kodeksu zobowiązań i art. 9 ust. 1-3 rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym bowiem przepisy te nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a skarżące pomijają to, że ocena interesu prawnego dokonywana jest przez organ wg stanu na datę wydania decyzji, ponieważ interes prawny w tej dacie musi być nie tylko bezpośredni, osobisty, realny, ale też aktualny. Tym niemniej trzeba wskazać, że przeniesienie na podstawie umowy cywilnoprawnej na mocy porozumienia stron umowy, określonych praw z jednej osoby na inne, nie miało istotnego znaczenia w kontekście poglądów zaprezentowanych w uchwale o sygn. akt I OPS 1/22. Sens tej uchwały odnosi się do zanegowania przez NSA umownego, a więc za zgodą stron, przeniesienia określonych praw, aby w ten sposób uzyskać przymiot strony postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego właściwe dla danego typu sprawy administracyjnej, nie kwalifikują nabywcy praw jako strony postępowania administracyjnego. NSA uznał, że umowa cywilnoprawna nie może modyfikować ustawowo określonego podmiotowego zakresu uprawnień unormowanych w przepisie prawa materialnego. Zakres tych uprawnień nie może być wynikiem zgodnych oświadczeń woli stron tej umowy. Skoro ustawodawca zadeklarował w przepisach prawa zrekompensowanie właścicielom gruntów warszawskich pozbawienia ich prawa własności przyznaniem określonych praw pochodnych, to podmioty tego uprawnienia nie mogą w wyniku własnej woli zmienić woli prawodawcy i wskazać innego adresata tego uprawnienia. Należy bowiem odróżnić dopuszczalność wyrażania swojej woli w umowach cywilnoprawnych (co w sferze prawa cywilnego może być poddane ochronie prawnej) od niedopuszczalności przypisywania takim umowom skutków modyfikujących normatywną podmiotowość uprawnienia określonego w przepisie prawa materialnego. Czym innym jest bowiem swoboda zawierania umów w prawie cywilnym, a czym innym jest skonkretyzowanie uprawnień w sferze prawa administracyjnego i przypisanie tych uprawnień przez prawodawcę konkretnie określonym podmiotom. Zdaniem Sądu pozycja admistracyjnoprawna nabywcy praw i roszczeń dekretowych nie jest tożsama pozycji spadkobiercy jaką tenże ma w stosunkach administracyjnoprawnych. Status prawny spadkobiercy determinują swoiste zdarzenia regulowane ustawą – "powołanie do spadku" i "dziedziczenie". Prawa i obowiązki zmarłego z chwilą jego śmierci przechodzą z mocy prawa na spadkobiercę poprzez powołanie do spadku albo dziedziczenie (art. 922 § 1, art. 924 - art. 927 kc). Zatem albo osoba spadkobiercy jest wyznaczana przez spadkodawcę, z jemu tylko znanych względów albo spadkobiercami są z mocy ustawy zasadniczo osoby bliskie spadkodawcy, w tym jego krewni. Bycie spadkobiercą zależy zatem od decyzji ustawowo określonych podmiotów – spadkodawcy albo ustawodawcy. W sprawach administracyjnych z zakresu szeroko rozumianego wywłaszczenia nieruchomości stronami postępowania są spadkobiercy bowiem są to zasadniczo osoby bliskie spadkodawcy, które w większym lub mniejszym stopniu odczuły w swojej sferze osobistej skutki dokonanego wywłaszczenia. Za przyznaniem im praw na gruncie postępowania administracyjnego przemawia konstytucyjna zasada ochrony prawa dziedziczenia (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z 1997 r.). W tożsamej sytuacji nie znajdują się [...], które nie nabyły praw do odszkodowania z woli ustawowo określonych podmiotów poprzez powołanie testamentowe lub dziedziczenie ustawowe. Skarżące składając w 2015 r. wniosek o odszkodowanie nie miały zatem od początku statusu równego spadkobiercy, na gruncie stosunku administracyjnoprawnego kreowanego przez art. 215 ust. 2 ugn. W niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 30 § 4 kpa, choćby z tego powodu, że wnioskodawczynie inicjując sprawę o odszkodowanie nie mogły w toku tego postępowania do niego wstąpić. Przepis ten ma charakter procesowy i sam w sobie nie stanowi źródła uprawnień materialnoprawnych. Wobec tego dla oceny statusu [...] jako stron postępowania odszkodowawczego znaczenie miało stanowisko zaprezentowane w uchwale o sygn. akt I OPS 1/22, które prawidłowo uwzględnił w niniejszej sprawie Wojewoda Mazowiecki uchylając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 11 maja 2022 r. w całości i umarzając postępowanie przed organem I instancji. Ustalony przez Wojewodę Mazowieckiego w toku postępowania odwoławczego brak u wnioskodawczyń przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa obligował organ odwoławczy do zniesienia wszczętego na ich wniosek postępowania administracyjnego poprzez skasowanie decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie nie zostały naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 8 § 2 kpa i art. 79a § 1 kpa bowiem na mocy art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) do spraw wszczętych przed 1 czerwca 2017 r. i niezakończonych przed tą datą decyzją ostateczną (a taką jest niniejsza sprawa odszkodowawcza) stosuje się przepisy kpa w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., a przed tą datą nie obowiązywały art. 8 § 2 i art. 79a § 1 kpa. W niniejszej sprawie nie zostały w istotny sposób naruszone art. 10 § 1, art. 15, art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda nie przeprowadzał żadnych dowodów zatem nie informował stron o zgromadzeniu przed wydaniem decyzji materiału dowodowego celem wypowiedzenia się stron w tym zakresie. Skoro na etapie postępowania administracyjnego pojawiła się kierunkowa uchwała o sygn. akt I OPS 1/22 w zakresie rozumienia art. 28 kpa na tle spraw w których strony wywodzą swe uprawnienia materialnoprawne do bycia stronami postępowań administracyjnych z umów przelewu praw, to Wojewoda zasadnie uwzględnił przy orzekaniu ważną wypowiedź judykatury negującą możliwość wywodzenia interesu prawnego jedynie z umów cywilnoprawnych, gdy przepisy prawa materialnego właściwe w administracyjnych sprawach odszkodowawczych nie uwzględniają singularnych nabywców prawi i roszczeń jako stron postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa. W tej sytuacji organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 kpa i zniósł całe postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie. Strony miały zapewnione prawo do dwukrotnego rozpoznania ich sprawy przez dwa różne organy, a to że postępowanie drugoinstancyjne zakończyło się dla nich niepomyślnie nie zmienia tej okoliczności. W niniejszej sprawie nie miały zastosowania art. 111a ust. 1 pkt 1 ugn oraz art. 214c ugn i art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy o Komisji. Przepisy te dotyczą innych zagadnień oraz spraw administracyjnych, choć uwzględniają występujący w praktyce obrót prawami i roszczeniami dekretowymi, który przecież jest skuteczny na gruncie prawa cywilnego. Trzeba wskazać, że żaden z tych przepisów nie uprawnia nabywców praw i roszczeń dekretowych do uzyskania odszkodowania za przejęcie przez Państwo nieruchomości warszawskich. Rację mają skarżący, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 105 § 1 kpa bowiem przepis ten dotyczy postępowania pierwszoinstancyjnego. Na etapie odwoławczym organ wyższego stopnia stosuje art. 138 kpa. Skoro zatem postępowanie administracyjne (całe) stało się bezprzedmiotowe na etapie odwoławczym, to organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji. Na zakończenie trzeba wskazać, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OPS 1/23 stwierdzono, że stronie umowy przelewu wierzytelności określonej w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa do uzyskania prawa użytkowania wieczystego w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 2 i 3 dekretu. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że również w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu umowa nabycia wierzytelności dekretowej nie stanowi normatywnego źródła interesu prawnego w byciu stroną uprawnioną do uzyskania prawa do gruntu warszawskiego w postępowaniu administracyjnym. Umowa ta kształtuje bowiem stosunki prawne pomiędzy jej stronami poza postępowaniem administracyjnym, a w szczególności po zakończeniu postępowania prowadzonego na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, wydaniem stosownej decyzji. Zdaniem NSA wierzytelność ta w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu doznaje podmiotowego ograniczenia w postępowaniu administracyjnym służącym wydaniu decyzji o przyznaniu prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej tylko byłemu właścicielowi, jako dotkniętemu skutkami dekretu warszawskiego bądź tylko jego spadkobiercom jako podmiotom tracącym masę spadkową poprzez komunalizację, a następnie nacjonalizację z mocy prawa gruntów warszawskich, których to status prawny (spadkobierców) jest równy statusowi dotychczasowego właściciela gruntu na mocy art. 21 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze i uznając zarzuty skargi za nieskuteczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) orzekł, jak w sentencji.