I SA/Wa 95/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Asesor WSA Marek Maliński Protokolant referent Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz D. L. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 26 października 2023 r. nr DSZ-V.4321.1.746.2023.BS Minister Rodziny i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania D.L., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 7 września 2023 r. nr WF-III.3241.5.37.2023 w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z 2 czerwca 2022 r. nr WP-XVI.9951.7.758.2022 Wojewoda Małopolski zobowiązał D.L. do zwrotu kwoty 32.411 zł, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, tytułem nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko P.L. w okresie od 1 września 2016 r. do 31 lipca 2018 r. Wnioskiem z 22 lipca 2022 r. D.L. wystąpił o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia, wraz z odsetkami, orzeczonego do zwrotu decyzją Wojewody Małopolskiego z 2 czerwca 2022 r. wskazując na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Decyzją z 12 kwietnia 2022 r. nr WF-III.3241.5.277.2022 Wojewoda Małopolski w pkt 1 odmówił umorzenia w całości kwoty głównej 32.411 zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych ustalonych do zwrotu decyzją Wojewody Małopolskiego z 2 czerwca 2022 r. wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spłacie, zaś w pkt 2 umorzył kwotę należności głównej w wysokości 7.024,75 zł wraz z należnymi odsetkami w kwocie 3.310,75 zł liczonymi na 31 marca 2023 r. z tytułu nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych ustalonych do zwrotu decyzją z 2 czerwca 2022 r. Wnioskiem z 28 kwietnia 2023 r. D.L. wystąpił o rozłożenie na raty po 300 złotych miesięcznie kwoty wskazanej w pkt 1 decyzji Wojewody Małopolskiego z 12 kwietnia 2022 r. wraz z odsetkami orzeczonej do zwrotu decyzją Wojewody Małopolskiego z 2 czerwca 2022 r. wskazując na swoją trudną sytuacją materialną i zdrowotną. W szczególności podniósł, że nie posiada środków na jednorazową spłatę zobowiązania, ponieważ w październiku 2023 roku jego córka P. będzie miała operację w prywatnej klinice w Jeleniej Górze, której koszt wyniesie od 30.000 do 40.000 tysięcy złotych, a po latach intensywnego i kosztownego leczenia nie może zaniechać dalszego leczenia córki. Ponadto wskazał, że rosnące koszty utrzymania nie pozwalają mu na poczynienie jakichkolwiek oszczędności w budżecie rodziny, a obecny niski kurs korony szwedzkiej powoduje, że jego dochody uległy zmniejszeniu. Decyzją z 7 września 2023 r. Wojewoda Małopolski w pkt 1 rozłożył kwotę 25.290, 41 zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych na 42 miesięczne raty, płatne zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, w pkt 2 do kwoty określonej w punkcie 1 doliczył ustawowe odsetki w łącznej kwocie 17.083,81 zł płatne zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, w tym (i) kwotę odsetek w wysokości 11.514,22 zł, liczonych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia 31 sierpnia 2023 r. oraz (ii) kwotę odsetek w wysokości 5.569,59 zł, liczonych od dnia 1 sierpnia 2023 r. do dnia ustalonego terminu zapłaty raty, zaś w pkt 3 ustalił harmonogram spłat. Odwołanie od powyższej decyzji złożył D.L. wskazując na bardzo trudną sytuację finansową, rodzinną i zdrowotną oraz wnosząc o jakąkolwiek ulgę w spłacie kwoty 42.374,22 zł (odsetki lub inną). Decyzją z 26 października 2023 r. Minister Rodziny i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 7 września 2023 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z informacji podanych przez wnioskodawcę koszty utrzymania jego czteroosobowej rodziny oscylują miesięcznie w granicach kwoty 11.232,78 zł, co daje kwotę 2.808,19 zł na osobę w rodzinie. Minister przywołał ustalenia Wojewody, że wydatki gospodarstwa domowego miesięcznie oscylują wokół kwoty 7.404,32 zł i są to stałe niezbędne wydatki dotyczące opłat ponoszonych przez wnioskodawcę i jego rodzinę oraz wydatki na żywność, leki, wizyty u lekarzy specjalistów i rehabilitację córki. Zatem na pozostałe, nagłe, nieprzewidziane wydatki wnioskodawcy i jego rodziny miesięcznie pozostaje kwota w wysokości około 3.828,46 zł. Minister wskazał na treść art. 30 ust. 9 ustawy i podniósł, że za szczególne okoliczności dotyczące sytuacji rodziny uznaje się trudną sytuację rodzinną, ciężką chorobę w rodzinie bądź niepełnosprawność wymagającą znacznych nakładów finansowych, trudną sytuację finansową rodziny uniemożliwiającą spłatę zobowiązania. Zdaniem organu odwoławczego, sytuacja wnioskodawcy na tle innych osób wymagających pomocy w szczególnie trudnej sytuacji rodziny nie jest nadzwyczajna. Dochód wykazany przez wnioskodawcę w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie jest potwierdzeniem wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej. Umorzenie nienależnie pobranych świadczeń jest instytucją zastrzeżoną do sytuacji szczególnie drastycznych, gdy z uwagi na wiek, stan zdrowia oraz znikome źródło dochodów na utrzymanie nie jest możliwe wywiązanie się z zobowiązania. Sytuacją szczególną jest sytuacja wyjątkowa, będąca efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, przykładowo zdarzenie losowe lub nagła choroba związana ze zwiększonymi nakładami na zakup leków. Minister podkreślił w tym miejscu, że wnioskodawca otrzymał wsparcie z budżetu państwa w postaci umorzenia zobowiązania w łącznej wysokości 34.684,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu ustalonych do zwrotu decyzjami Wojewody Małopolskiego z 22 lipca 2022 r. nr WP-XVI.9951.3.1203.2022, nr WPXVI.9951.3.1204.2022, nr WP- XVI.9951.3.1205.2022, nr WP-XVI.9951.3.1206.2022, nr WP-XVI.9951.3.1207.2022 i 21 lipca 2022 r. nr WP-XVI.9951.2.1221.2022, nr WP-XVI.99.51.2.1222.2022, nr WP- XVI.9951.2.1223.2022 i nr WPXVI.9951.2.1224.2022, kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w okresie od 1 września 2016 r. do 31 października 2020 r. i wychowawczych w okresie od 1 września 2016 r. do 31 lipca 2020 r. w łącznej wysokości 34.684,70 zł wraz z należnymi odsetkami. Ponadto, decyzją z 12 kwietnia 2023 r. Wojewoda Małopolski umorzył wnioskodawcy kwotę należności głównej w wysokości 7.024,75 zł wraz z należnymi odsetkami w kwocie 3.310,75 zł, liczonymi na dzień 31 marca 2023 r. z tytułu ustalonej do zwrotu decyzją Wojewody Małopolskiego z 2 czerwca 2022 r. kwoty nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych w okresie od 1 września 2016 r. do 31 lipca 2018 r. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo Wojewoda wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone w pełnej wysokości za okres od 1 września 2016 r. do 31 lipca 2018 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca, następującego po dniu wypłaty przedmiotowego świadczenia. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D.L. zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na tym, że organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nie rozpatrzyły we właściwy sposób materiału dowodowego, w tym błędnie ustaliły: a) wysokość wydatków rodziny skarżącego, nie uwzględniając wydatków na media, w tym opłat za prąd, gaz, wodę oraz za opał, telefon stacjonarny i Internet, ponoszonych w perspektywie miesiąca przez czteroosobową rodzinę, a także kosztów leczenia A. i K. L. (uwzględniono jedynie wydatki skarżącego i jego córki), podczas gdy zasadne było obliczenie wydatków całej rodziny skarżącego, zwłaszcza że określając dochód skarżącego uwzględniono dochody wszystkich członków rodziny, b) że w niniejszej sprawie sytuacji rodziny skarżącego nie można zakwalifikować jako szczególnie uzasadnionej w rozumieniu art 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż rzekomo sytuacja skarżącego na tle innych osób wymagających pomocy w szczególnie trudnej sytuacji rodziny, nie jest nadzwyczajna, podczas gdy córka skarżącego wymaga pilnej operacji biodra (której koszt oscyluje w kwocie od 30.000 zł do 40.000 zł), kosztownej opieki medycznej (w tym psychiatrycznej i psychologicznej), skarżący wskutek swojego stanu zdrowia zaprzestał wykonywania pracy w Szwecji i wrócił do Polski, gdzie aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, a rodzice skarżącego A. L. i K.L. ponoszą niebagatelne koszty swojego leczenia, c) dochód skarżącego w oparciu o kurs korony szwedzkiej wynoszący 0,4188 zł, podczas gdy rzeczony kurs w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy wynosił 0,3791 zł, d) dochód skarżącego to 15 000 koron, w sytuacji gdy skarżący otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 12 000 koron, - co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji organu odwoławczego, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego nieustalenia, że sytuacja skarżącego i jego rodziny jest szczególna, w tym, że brak zwolnienia rodziny skarżącego spowoduje funkcjonowanie jej poniżej poziomu egzystencji, co skutkowało wadliwym zastosowaniem art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, to jest (i) oświadczenia skarżącego, (ii) tabeli nr 208/A/NBP/2023 z 26 października 2023 r., (iii) karty wizyty z 15 listopada 2023 r., (iv) zaświadczenia lekarskiego z 29 września 2023 r. oraz (v) zwolnień lekarskich, na okoliczność zawartych w tych dokumentach treści. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Rodziny i Polityki Społecznej, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 7 września 2023 r., którą w pkt 1 Wojewoda rozłożył kwotę 25.290, 41 zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych na czterdzieści dwie miesięczne raty płatne zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, w pkt 2 do kwoty określonej w punkcie 1 doliczył ustawowe odsetki w łącznej kwocie 17.083,81 zł płatne zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, w tym (i) kwotę odsetek w wysokości 11.514,22 zł, liczonych od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia 31 sierpnia 2023 r. oraz (ii) kwotę odsetek w wysokości 5.569,59 zł, liczonych od dnia 1 sierpnia 2023 r. do dnia ustalonego terminu zapłaty raty, zaś w pkt 3 ustalił harmonogram spłat Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą z 28 listopada 2003 r." Zgodnie z powołanym przepisem organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Z treści powołanej normy bezspornie wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ może umorzyć". Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma zatem prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co nie oznacza, że może ono nosić cechy dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego wynika z przepisu prawa materialnego jakim jest art. 30 ust. 9 ustawy, a ograniczony jest ogólnymi regułami postępowania administracyjnego określonymi w przepisach k.p.a. Zatem aby móc uznać decyzję podjętą na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy za zgodną z przepisami prawa, jej wydanie musi zostać poprzedzone zgromadzeniem materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 k.p.a.) przez pryzmat ustalenia "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących rodziny" osoby wnioskującej o ulgę, a kolejno oceny tych okoliczności z punktu widzenia zastosowania jednej z "ulg" w spłacie nienależnie pobranego świadczenia, o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy. Jednocześnie ocena istnienia "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących rodziny" umożliwiających organowi umorzenie, odroczenie terminu płatności czy rozłożenie na raty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych powinna być dokonywana w odniesieniu do realnej i aktualnej sytuacji życiowej (materialnej, dochodowej, zdrowotnej) rodziny wnioskodawcy. Rozpoznając sprawę administracyjną organ ma bowiem obowiązek każdorazowo brać pod uwagę zarówno stan prawny jak i stan faktyczny istniejący w chwili podejmowania decyzji, co jest szczególnie istotne właśnie w przypadku rozstrzygnięć wydawanych w przedmiocie "ulg" w spłacie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Podstawą bowiem dla podjęcia decyzji w tym zakresie musi być ustalenie faktycznie istniejących ważnych powodów mających wpływ na funkcjonowanie rodziny wnioskodawcy i skonfrontowanie ich z konkretną (realną i aktualną) możliwością spłaty nienależnie pobranych świadczeń. Innymi słowy przesłanką zastosowania ulgi w postaci rozłożenia należności na raty jest każdorazowo ustalenie sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy i ocena tej sytuacji. Wspomniane tzw. uznanie administracyjne oznacza, jak już wyżej podniesiono, że organ podejmujący decyzję uznaniową ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy. Przy tym oczywiste pozostaje, że podejmowane rozstrzygnięcie powinno zapaść po wnikliwym wyjaśnieniu sprawy i rozważeniu wszystkich okoliczności, a decyzja powinna być wyczerpująco i logicznie uzasadniona. Po analizie zebranego materiału dowodowego Sąd uznał, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia powyższych wymogów nie spełniają. Na gruncie niniejszej sprawy organy obu instancji uznały, że sytuacja skarżącego i jego rodziny pozwala na spłatę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z odsetkami w czterdziestu dwóch miesięcznych ratach w wysokości oscylującej pomiędzy kwotą 883,21 zł, a kwotą 1134,56 zł, gdyż w sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego i jego rodziny nie występuje wyjątkowa sytuacja uniemożliwiająca zwrot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Ponadto, jak stwierdziły organy, rozłożenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń na czterdzieści dwie miesięczne raty w wysokości oscylującej pomiędzy kwotą 883,21 zł, a kwotą 1134,56 zł jest korzystne dla skarżącego również z powodu stale rosnących odsetek. Po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym Sąd uznał, że w uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć zabrakło pełnej (realnej i aktualnej) analizy sytuacji zdrowotnej i dochodowej skarżącego i jego rodziny, a zwłaszcza pełnej oceny czy proponowane rozłożenie przedmiotowej należności na czterdzieści dwie miesięczne raty w kwotach oscylujących pomiędzy 883,21 zł, a 1134,56 zł nie pozbawi rodziny skarżącego środków niezbędnych do życia. W szczególności, co trafnie podniesiono w skardze, z zaskarżonych rozstrzygnięć nie wynika aby w swoich rozważaniach dotyczących kosztów utrzymania rodziny skarżącego organy uwzględniły, choć mogło to mieć wpływ na całościową ocenę szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny, koszty leczenia ponoszone przez rodziców skarżącego (tj. koszty leków i wizyt lekarskich związanych z chorobą nowotworową i urologiczną A. L. oraz stwardnieniem rozsianym, chorobą nowotworową i nadciśnieniem K.L.), a także koszty leczenia ponoszone przez skarżącego w związku z jego niezdolnością do pracy od 26 czerwca 2023 r. (tj. koszty leków i wizyt lekarskich związane z chorobą kręgosłupa i nerwicą). Istotne jest również to, że zgodnie z przepisami k.p.a. obowiązkiem organu drugiej instancji, oprócz ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, jest także kontrola zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz odniesienie się do tych zarzutów w uzasadnieniu decyzji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego strona powinna dowiedzieć się, między innymi, jak organ ocenił podniesione przez nią zarzuty, a stanowisko w tym zakresie powinno być umotywowane. W niniejszej sprawie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wskazywał na wynikającą z przedłożonej dokumentacji lekarskiej bardzo trudną sytuację zdrowotną córki P., w tym konieczność pilnego przeprowadzenia u córki skomplikowanej operacji biodra. Wskazywał również na pogorszenie od 26 czerwca 2023 r. własnego stanu zdrowia udokumentowane wydawanymi sukcesywnie zwolnieniami lekarskimi (rwa kulszowa, postępujące problemy z kręgosłupem i związana z tym konieczność poddania się leczeniu). W odwołaniu skarżący podnosił również, że jego rodzice A.L i K.L., posiadający orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie są w stanie mu pomóc, sami potrzebują stałej opieki innych osób. Tymczasem w treści swojego rozstrzygnięcia Minister poprzestał jedynie na powieleniu stanowiska organu pierwszej instancji bez dokonania własnej oceny całokształtu okoliczności sprawy, zwłaszcza w kontekście zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniu. Zdaniem Sądu, o braku należytej analizy przez organ odwoławczy całokształtu sytuacji rodzinnej i dochodowej skarżącego i jego rodziny świadczy również wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odmiennej kwoty pozostającej skarżącemu i jego rodzinie miesięcznie na pozostałe, nagłe, nieprzewidziane wydatki czteroosobowego gospodarstwa domowego niż kwota wskazana w decyzji organu pierwszej instancji. Ustalając te wydatki Wojewoda wskazał bowiem, że gospodarstwo domowe wnioskodawcy składające się z czterech osób uzyskuje środki finansowe w łącznej miesięcznej wysokości około 10.614,78 zł oraz ponosi stałe wydatki oscylujące wokół kwoty 8.352,18 zł. Organ wojewódzki podsumował, że oznacza to, że na żywność i pozostałe nagłe nieprzewidziane wydatki miesięcznie pozostaje rodzinie kwota w wysokości około 2.262,60 zł. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że na podstawie informacji uzyskanych od skarżącego, koszty utrzymania jego czteroosobowej rodziny oscylują miesięcznie w granicach kwoty 11.232,78 zł, co daje kwotę 2.808,19 zł na osobę w rodzinie. Minister wskazał następnie, że jak wynika z ustaleń Wojewody, miesięcznie wydatki gospodarstwa domowego oscylują wokół kwoty 7.404,32 zł i są to stałe niezbędne wydatki dotyczące opłat ponoszonych przez wnioskodawcę i jego rodzinę oraz wydatki na żywność, leki, wizyty u lekarzy specjalistów i rehabilitację córki. Organ odwoławczy podsumował, że na pozostałe, nagłe, nieprzewidziane wydatki wnioskodawcy i jego rodziny miesięcznie pozostaje kwota w wysokości około 3.828,46 zł. Z podanych wyżej przyczyn Sąd uznał za dowolne i przekraczające zasadę swobodnej oceny dowodów ustalenia faktyczne organów administracji publicznej dokonane w niniejszej sprawie. Zarzut dowolności zostaje bowiem wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc po podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego dla wydania decyzji o przekonującej treści. Dopiero po takiej próbie należytego ustalenia stanu faktycznego organy powinny ocenić, dając temu wyraz w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie mu ulgi w spłacie nienależnie pobranych świadczeń, konfrontując przy tym poczynione w tym przedmiocie ustalenia z konkretną (realną i aktualną) możliwością spłaty przez rodzinę skarżącego przedmiotowych świadczeń. Wobec powyższego uznać trzeba, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634), orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na powyższe koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł.