I SA/Wa 948/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oddala skargę.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z 28 lutego 2020 r. nr KKU-61/19 utrzymała w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 7 marca 2019 r. nr NRŚ- OR.7532.20.2019.KS, NRŚ-OR.7532.G.58.20.2019.KS stwierdzającą nabycie przez Gminę Kotla z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności państwowej nieruchomości gruntowej, położonej w Głogówku, gmina Kotla, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie 0003 Głogówko jako działki nr [...], AM-1, o pow. 0,10 ha oraz nr [...], AM-1, o pow. 0,23 ha, objętej KW nr [...] Sądu Rejonowego w Głogowie V Wydział Ksiąg Wieczystych. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda Dolnośląski działając w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przez Gminę Kotla prawa własności ww. nieruchomości. Wojewoda przytoczył treść art. 5 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. i zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich. Fakt ten potwierdza zaświadczenie Starosty Głogowskiego z 11 sierpnia 2008 r. Prawo własności Skarbu Państwa zostało ujawnione w KW nr [...]. Przedmiotowa nieruchomość, jak wynika z pisma Wójta Gminy Kotla z 12 września 2018 r., w dniu 27 maja 1990 r. nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że w operacie ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 27 maja 1990 r., figurowały działki nr [...] o pow. 0.10 ha oraz nr [...] o pow. 0.23 ha, oznaczone użytkiem rów (W), obręb Głogówko, gmina Kotla. Zgodnie z zapisem w ewidencji, działki stanowiły własność Skarbu Państwa we władaniu Urzędu Gminy Kotla. W toku prowadzonego postępowania nie stwierdzono, aby przedmiotowy grunt służył w sensie faktycznym, w dniu 27 maja 1990 r., wykonywaniu zadań należących do właściwości organów administracji rządowej, co może sugerować zapis w ewidencji gruntów dotyczący użytku, a co stanowiłoby wynikającą z art. 11 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy – przesłankę negatywną stwierdzenia nabycia nieruchomości przez Gminę. Wojewoda Dolnośląski wskazał, że Dyrektor Zarządu Zlewni w Zielonej Górze Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie pismem z 17 grudnia 2018 r. stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w powołanej wyżej dacie nie służyła wykonywaniu zadań publicznych z zakresu gospodarowania urządzeniami melioracji wodnych. We wcześniejszym wystąpieniu z 23 listopada 2018 r. wskazał również, że nie wnosi przeciwskazań do przekazania przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy Kotla. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że w dniu 27 maju 1990 r. obowiązywał art. 6 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który stanowił, że grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby do przedmiotowej nieruchomości przysługiwał tytuł prawny innej jednostce. W tej sytuacji nieruchomość ta, jako nierozdysponowana w formie prawem przewidzianej, należała w dniu w 27 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej. W sprawie nie zaistniały też przesłanki negatywne stwierdzenia nabycia nieruchomości przez Gminę z art. 11 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Tym samym Wojewoda Dolnośląski uznał, że nieruchomość spełnia przesłanki do komunalizacji z mocy prawa, w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., bowiem w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła ona mienie ogólnonarodowe, a uprawnienia właścicielskie w stosunku do niej wykonywał w imieniu Skarbu Państwa terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Odnosząc się do wystąpienia Wójta Gminy Kotla z 22 lutego 2019 r., w którym wskazano, że Gmina Kotla nie jest zainteresowana przejęciem przedmiotowych działek, Wojewoda podkreślił, że komunalizacja w trybie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. następuje z mocy samego prawa, niezależnie od stanowiska jakie w tej kwestii zajmuje Gmina. Na sytuację tę nie maja również wpływu zawarte w piśmie spostrzeżenia dotyczące kwestii rolnego charakteru przedmiotowej nieruchomości. Wskazane okoliczności mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 13 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Gminy Kotla wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa rozpoznając sprawę stwierdziła, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu pierwszej instancji, że objęta decyzją nieruchomość na dzień 27 maja 1990 r. spełniała przesłanki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, tj. stanowiła własność Skarbu Państwa oraz należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a w konsekwencji podlegała komunalizacji. Zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej prawidłowo też Wojewoda stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia z komunalizacji określone w art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Odnosząc się do powołanego przez stronę art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, zgodnie z którym, urządzenia służące do regulacji stosunków wodnych i polepszenia zdolności produkcyjnej gleby stanowią urządzenia melioracji wodnych, Komisja wskazała, że nie ma to bezpośredniego ani wyłącznego wpływu na komunalizację danej nieruchomości w analizowanej sprawie. W celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki wyłączenia z komunalizacji określone w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. należy zbadać stan faktyczny danej nieruchomości na dzień 27 maja 1990 r., a szczególnie - czy sposób korzystania z mienia łączył się z wykonywaniem zadań publicznych - w tym przypadku w kontekście Prawa wodnego - czy łączył się z gospodarowaniem urządzeniami melioracji wodnych. Znaczącym dowodem jest tutaj dokument w postaci pisma Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Zielonej Górze z 17 grudnia 2018 r., w którym jednoznacznie i wprost stwierdzono, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość nie służyła wykonywaniu zadań publicznych z zakresu gospodarowania urządzeniami melioracji wodnych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zaznaczyła ponadto, że zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 27 maja 1990 r., analizowane działki pozostawały we władaniu Gminy Kotla. Przepis art. 97 ust. 1 ustawy Prawo wodne stanowił m.in., że utrzymanie, eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli nieruchomości. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje natomiast, że na dzień 27 maja 1990 r., zadania publiczne z przedmiotowego zakresu nie były na analizowanej nieruchomości wówczas wykonywane. Odnosząc się do zarzutów związanych z ewentualnym należeniem przedmiotowej nieruchomości do Państwowego Funduszu Ziemi organ wskazał, że o tej przynależności nie decyduje jedynie zdanie czy też przypuszczenie skarżącego. Z dokumentów ewidencyjnych zgromadzonych w aktach sprawy (w tym w szczególności z księgi wieczystej) nie wynika natomiast, aby przedmiotowa nieruchomość mogła do Funduszu należeć. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa powołała ponadto stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne, gdzie przyjęto, że dla celów komunalizacji podstawowe znaczenie ma funkcja, jaką dla określonej nieruchomości wyznacza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z pisma Wójta Gminy Kotla z 12 września 2018 r. wynika, że nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Trudno więc zarzucać Wojewodzie naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego jest prawidłowa. Gmina Kotla wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję stwierdzającą, że nieruchomość w Głogówku stała się z mocy prawa własnością Gminy Kotla, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wyłączające uwzględnione w ww. przepisie; b. art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nieruchomości inne niż rolne mogą stać się własnością gminy; 2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nieruchomość graniczy z rowem i znajduje się pod wpływem jego oddziaływania, podczas gdy z wyrysu mapy ewidencyjnej wyraźnie wynika, że nieruchomość nie graniczy z rowem, lecz jest rowem, który to rów łączy się następnie z kanałem Krzyckim; b. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i mylne przyjęcie, że według stanu na dzień 27 maja 1990 r. nieruchomość nie służyła wykonywaniu zadań publicznych, podczas gdy podstawowym przeznaczeniem przedmiotowej nieruchomości było gromadzenie nadmiaru wód ze zbiorników oraz rzek i ochrona przed powodzią, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie występują w niniejszej sprawie przesłanki wyłączające, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt a) ustawy z dnia 10 maja 1990 r.; c. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy i niezbadanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. nieustalenie czy nieruchomość weszła w skład Państwowego Funduszu Ziemi, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że nie występują w niniejszej sprawie przesłanki wyłączające, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt c) ustawy z dnia 10 maja 1990 r., pomimo że na mocy art. 90 ustawy z 1974 r. Prawo wodne sporne mienie państwowe stanowiące rowy melioracyjne mogło wchodzić w skład Państwowego Funduszu Ziemi. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; na podstawie art. 145a P.p.s.a. o zobowiązanie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do wydania decyzji uchylającej decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 7 marca 2019 r. rozstrzygającej istotę sprawy, polegającej na stwierdzeniu, że nieruchomość położona w Głogówku, gmina Kotla, oznaczona w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie 0003 Głogówko jako działki nr geod. [...], AM-1 o pow. 0,10 ha oraz nr geod. [...], AM-1 o pow. 0,23 ha nie stanowi własności Gminy Kotla, w terminie zakreślonym przez Sąd, stosownie do treści art. 286 § 2 P.p.s.a.; w przypadku uznania przez Sąd, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 145a P.p.s.a. o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 28 lutego 2020 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 7 marca 2019r. r. stwierdzającą nabycie przez Gminę Kotla, z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990r., nieodpłatnie prawa własności nieruchomości położonych w obrębie 0003 Głogówko, oznaczonych jako działki nr 103 o pow. 0,10 ha oraz nr 183 o pow. 0,023 ha. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia komunalizacyjnego stanowią przepisy ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą komunalizacyjną". Na wstępie wskazać trzeba, że komunalizacja z mocy prawa mienia ogólnonarodowego na podstawie art. 5 ust. 1 ww. ustawy oznacza przejście, z dniem wejścia w życie tej ustawy - tj. z dniem 27 maja 1990 r. - własności mienia ogólnonarodowego na właściwą gminę. Orzekając o komunalizacji z mocy ustawy organ obowiązany jest więc badać czy mienie, które podlegać ma komunalizacji stanowi własność Skarbu Państwa oraz czy należało ono w omawianym czasie do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Jeżeli ustalenia organu w tym zakresie są pozytywne, to organ obowiązany jest następnie zbadać czy w stosunku do takiego mienia przepisy ustawy nie przewidują wyłączenia z komunalizacji, w szczególności, czy nie zachodzą przesłanki tego wyłączenia określone w art. 11 ust. 1 ustawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie, na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, ustaliły, że sporne nieruchomości 27 maja 1990 r. stanowiły własność Skarbu Państwa. Dokonując tego ustalenia organy powołały się na zaświadczenie Starosty Głogowskiego z 11 sierpnia 2008 r., w którym stwierdzono, że wymienione działki stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie dekretu z 8 marca 1946r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich. Została dla nich założona księga wieczysta Nr [...]. Działki 27 maja 1990 r. nie były objęte planem zagospodarowania przestrzennego, w operacie ewidencji gruntów figurowały jako rów we władaniu Gminy Kotla. Brak jest dowodów aby przedmiotowy grunt służył faktycznie 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań należących do właściwości organów administracji rządowej. Pismem z 17 grudnia 2018r. Dyrektor Zlewni w Zielonej Górze Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził, że omawiane nieruchomości we wskazanej dacie nie służyły wykonywaniu zadań publicznych z zakresu gospodarowania urządzeniami melioracji wodnych. Sąd powyższe ustalenia organów w całości podziela uznając, że znajdują ono oparcie w zebranym materiale dowodowym. Jak wskazano powyżej przesłanką podlegającą badaniu organu w postępowaniu komunalizacyjnym jest okoliczność czy mienie, które podlegać ma komunalizacji należało 27 maja 1990 r. do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Za prawidłowe uznać trzeba stanowisko, że przy badaniu tej przesłanki odwołać należy się do regulacji zawartej w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na 27 maja 1990 r., grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej; organ ten może powierzyć sprawowanie zarządu nieodpłatnie utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, z wyłączeniem czynności wymagających decyzji administracyjnych. Jak wynika z akt sprawy, w toku przedmiotowego postępowania nie odnaleziono dokumentu, na podstawie którego działki objęte decyzją komunalizacyjną zostałyby oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej. W tej sytuacji uznać trzeba, w oparciu o powołany wyżej art. 6 w związku z art. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym w dacie 27 maja 1990 r., że objęte zaskarżoną decyzją mienie należało we wskazanej dacie do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Po pozytywnym ustaleniu przesłanek z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie komunalizacyjne jest zbadanie czy pomimo spełnienia powołanych przesłanek mienie nie było wyłączone spod komunalizacji na podstawie art. 11 ustawy komunalizacyjnej. Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego) nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Użyte w ww. przepisie określenie "służą wykonywaniu zadań publicznych" oznacza stan faktyczny, a nie tytuł prawny. Obowiązkiem organu jest zatem badanie czy sposób korzystania z mienia łączył się z wykonywaniem zadań publicznych faktycznie i bezpośrednio przez podmioty wskazane w tym przepisie, to jest przez organy administracji rządowej, sądy oraz organy władzy państwowej. W zaskarżonej decyzji organ ustalił, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że na objętym decyzją komunalizacyjną gruncie znajdowało się i znajduje urządzenie melioracji wodnych szczegółowych – rów, który 27 maja 1990 r. pozostawał we władaniu Gminy Kotla. Brak jest podstaw do przyjęcia aby przedmiotowy grunt służył faktycznie 27 maja 1990 r. wykonywaniu zadań należących do właściwości organów administracji rządowej. Pismem z 17 grudnia 2018r. Dyrektor Zlewni w Zielonej Górze Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził, że omawiane nieruchomości we wskazanej dacie nie służyły wykonywaniu zadań publicznych z zakresu gospodarowania urządzeniami melioracji wodnych. Wskazać należy, że regulacje dotyczące ustalania właściciela wody w rowie zawierała ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230). W myśl art. 2 tej ustawy, w wersji obowiązującej w dacie 27 maja 1990 r., powierzchniowe wody stojące oraz wody w studniach i rowach stanowią własność właścicieli gruntów, na których się znajdują. Ustawodawca przyjął zatem w tym zakresie koncepcję mieszaną. Mianowicie właściciela określonej w art. 2 ustawy - Prawo wodne wody powierzchniowej stojącej w rozumieniu art. 6 ust. 3 pkt 2 Prawa wodnego oraz wody w studni i w rowie ustala się po uprzednim ustaleniu właściciela gruntu, na którym lub w którym dana woda się znajduje. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, urządzenia melioracji wodnych szczegółowych na gruntach stanowiących własność Państwa są wykonywane i utrzymywane na koszt Państwa. W myśl zaś art. 97 pkt 1 Prawa wodnego, utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji wodnych szczegółowych - również rowów melioracyjnych – należała do zainteresowanych właścicieli gruntów. W tej sytuacji nie można twierdzić, iż zadania związane z utrzymaniem tej kategorii rowów należały do zadań publicznych. Jak zatem trafnie wskazał organ odwoławczy, brak było podstaw do uznania, iż przedmiotowe mienie podlegało wyłączeniu spod komunalizacji na zasadzie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Brak jest także jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby, że nieruchomości będące przedmiotem postępowania należały do Państwowego Funduszu Ziemi. Zdaniem Sądu, za nietrafne należy uznać zarzuty skargi, że rozstrzygnięcie w sprawie zapadło w oparciu o nie w pełni zgromadzony materiał dowodowy oraz niepełną analizę zebranych już w sprawie dokumentów. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 k.p.a., stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.,), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały się do ciążącego na nich obowiązku i przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem przepisów postępowania. Podsumowując, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą Gminę zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Stosownie do brzmienia art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.