I SA/Wa 942/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. i T.K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia umorzyć zawieszone postępowanie sądowe.

W dniu 30 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.K. i T.K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie do tutejszego Sądu wpłynęły odpisy skróconych aktów zgonu uczestników D.R. i Z.K., z których wynika że zmarli oni odpowiednio w dniu [...] kwietnia 2011 r. i w dniu [...] września 2011 r. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie z uwagi na śmierć ww. uczestników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 130 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd umarza zawieszone postępowanie w razie śmierci strony, po upływie pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny. W rozpoznawanej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na śmierć uczestników D.R. i Z.K. Pomimo podejmowanych przez Sąd wielokrotnych prób uzyskania informacji dotyczących ewentualnego postępowania spadkowego po ww. zmarłych, brak jest informacji jakoby postępowanie takie zostało przeprowadzone. Skoro od momentu zawieszenia postępowania upłynęło 5 lat i do tej pory nie zgłosili się lub nie zostali wskazani następcy prawni zmarłych uczestników oraz nie został ustanowiony kurator spadku, na podstawie art. 130 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zawieszone postępowanie sądowe należało umorzyć. Niemożliwe stało się bowiem przeprowadzenie i zakończenie przedmiotowego postępowania sądowego, ponieważ brak jest następców prawnych nieżyjącej strony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 130 § 1 pkt 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.