I SA/Wa 901/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący, Sędziowie, sędzia WSA Monika Sawa sędzia WSA Gabriela Nowak asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2024 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 marca 2024 r. nr KOC/522/Sr/24 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2024 r., KOC/522/Sr/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 5 stycznia 2024 r., nr UD-VIIWSZ/000022/SP/01/2024 o odmowie przyznania L. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną córką – M. R. Jak wynika z akt sprawy, L. R. w dniu 24 października 2023 r. zwróciła się do Prezydenta m.st. Warszawy o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawną córką. Decyzją z dnia 5 stycznia 2024 r. nr UD-V11-WSZ/000022/SP/01/2024 Prezydent m.st. Warszawy odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że ta nie spełnia przesłanek określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, bowiem ma ustalone prawo do emerytury. W ustawowym terminie wnioskodawczyni złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia 5 stycznia 2024 r. W jej ocenie aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza możliwość zawieszenia prawa do emerytury po uzyskaniu pozytywnej decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia 8 marca 2024 r., powołaną na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu Kolegium przyjęło, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu 24 października 2023 r. zatem do jego rozpoznania będą miały zastosowanie dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 390 w brzmieniu aktualnym do dnia 31 grudnia 2023 r. – dalej też jako: ustawa). Jednocześnie Kolegium wskazało, że warunki otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej określają przepisy art. 17 tej ustawy, które m.in. wyznaczają zarówno pozytywne przesłanki uprawniające do przyznania świadczenia, jak i przesłanki negatywne, niweczące to uprawnienie. Kolegium nie miało wątpliwości, że córka wnioskodawczyni jest osobą wymagającą opieki, posiadającą stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w dniu [...] maja 2023 r. z którego wynika, że M. R. (ur. [...] kwietnia 1990 r.) jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, niepełnosprawność istnieje od Il-go roku życia. Z kolei z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 27 października 2023 r. wynika, że córka wnioskodawczyni jest niezdolna do samodzielnej egzystencji do dnia 31 października 2026 r. Jak wyjaśniło Kolegium, orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium uznało również za bezsporne, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki pozytywne, określone w art. 17 ust. 1 ustawy, gdyż sprawuje opiekę nad córką, która legitymuje się odpowiednim orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności i z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad córką wnioskodawczyni nie podejmuje zatrudnienia. W ocenie Kolegium rację miał natomiast Prezydent, który stanął na stanowisku, że L. R. nie przysługuje wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne bowiem posiada ona ustalone prawo do emerytury. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Kolegium przypomniało, że w rozpatrywanej sprawie – wobec złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 24 października 2023 r. – zastosowanie znajdą rozwiązania ustawowe obowiązujące przed zmianą dokonaną z dniem 1 stycznia 2024 r. W tych warunkach i przy uwzględnieniu poglądów judykatury Kolegium uznał za nie budzące wątpliwości na kanwie wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, że przepis ten interpretowany prawidłowo przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Wyboru świadczenia wnioskodawca może zaś dokonać przez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1251 ze zm., dalej powoływanej jako u.e.r.f.u.s.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium wskazało, że wnioskodawczyni nie przedstawiła decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, jedynie do wniosku załączyła niepodpisany projekt wniosku o zawieszenie emerytury. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności powinien ocenić spełnienie przez wnioskodawczynię przesłanek pozytywnych uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, zaś w razie ich potwierdzenia, w następnej kolejności umożliwić jej dokonanie wyboru świadczenia przez wskazanie na możliwości zawieszenia pobierania emerytury. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że trudno oczekiwać od strony zawieszenia prawa do emerytury bez jednoznacznej informacji, że spełnia pozostałe warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wówczas gdy pobierana emerytury jest jedyną przeszkodą do uzyskania tego świadczenia. Przeciwnie – właściwie prowadzone postępowanie powinno umożliwić stronie zawieszenie prawa do emerytury i uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego od daty zawieszenia tego prawa, przy czym informację w tym zakresie organ powinien udzielić wnioskodawczyni możliwie niezwłocznie, tak by umożliwić jej jak najszybsze uzyskanie świadczenia wyższego. Kolegium choć dostrzegło, że Prezydent nie dał wnioskodawczyni realnej możliwości rezygnacji z pobieranej emerytury na rzecz uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, to wobec zmiany stanu prawnego, wynikającej z powołanego art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym uznało jednak też, że obecnie niezasadne jest wyjaśnianie wnioskodawczyni w ponownie prowadzonym postępowaniu możliwości zawieszenia prawa do emerytury oraz uzyskanie jej jednoznacznego stanowiska, czy zamierza przejść z systemu świadczeń rentowych do systemu świadczeń rodzinnych. Jak podkreśliło Kolegium, wyboru między emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym nie można utożsamiać ze złożeniem jedynie oświadczenia o wyborze któregoś z tych świadczeń przy jednoczesnym pobieraniu emerytury. W niniejszej sprawie w związku z brakiem złożenia przez wnioskodawczynię do dnia 31 grudnia 2023 r. wniosku o zawieszenie prawa do emerytury, nie można było mówić, że wnioskodawczyni dokonała wyboru jednego z konkurencyjnych świadczeń. Skoro więc do dnia wydania decyzji na skutek odwołania nie przedłożono orzeczenia o wstrzymaniu wypłaty emerytury, Kolegium przyjęło, że wnioskodawczyni nadal pozostaje uprawniona do pobierania przysługującej jej emerytury, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła L. R. Zaskarżając tę decyzję w całości zarzuciła jej naruszenie: 1) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na pominięciu celów tej ustawy i przyjęciu, że pobieranie emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną córką, 2) art. 63 ust 1 ustawy o świadczeniu wspierającym poprzez jego niezastosowanie i podjęcie decyzji w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu od 1 stycznia 2024 r., zamiast w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2023 r. 3) art. 8 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej świadczenia, które zgodnie z prawem jej przysługuje. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, a także zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzkie Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądowa kontrola administracji jest sprawowana przy uwzględnieniu kryterium legalności. Oznacza to, że sąd rozpoznający skargę na decyzję (lub postanowieni) bada czy przy wydawaniu tego aktu mogło dojść do naruszenia obowiązujących przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniających jego uchylenie. Wynika to m.in. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej też jako P.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że organy obu instancji, odmawiając skarżącej prawa do oczekiwanego świadczenia pielęgnacyjnego powoływały jako podstawę prawną swoich decyzji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W myśl tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca ustanowił w nim jedną z przesłanek negatywnych, która wyklucza możliwość przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego, nawet jeżeli zarówno po jego stronie, jak i po stronie osoby wymagającej opieki spełnione zostaną wszystkie przewidziane w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanki pozytywne warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Ową przesłankę negatywną na gruncie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stanowi m.in. posiadanie ustalonego prawa do świadczenia emerytalnego przez osobę sprawującą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W judykaturze wskazuje się jednak jednolicie, że samo posiadanie prawa do emerytury nie może wykluczać przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest wyłącznie dopuszczalne, aby świadczenia te pozostawały w zbiegu. Skoro więc nie można jednocześnie pobierać emerytury i świadczenia pielęgnacyjnego przyjmuje się, że osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego musi dokonać wyboru i wystąpić o zawieszenie prawa do wypłaty emerytury przed przyznaniem jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z dniem zawieszenia prawa do wypłaty emerytury można zaś uznać, że ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki NSA: z 24 marca 2021 r. sygn. I OSK 2631/20; z 15 grudnia 2020 r. sygn. I OSK 1983/20; z 11 sierpnia 2020 r. sygn. I OSK 764/20; z 18 czerwca 2020 r. sygn. I OSK 254/20; z 27 maja 2020 r., sygn. I OSK 2375/19). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym prawidłowa, prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Jak wskazywano w licznych orzeczeniach zapadłych na tle spraw o zbliżonym stanie faktycznym, regulacja umożliwiająca wypłatę świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych znajduje się w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, dalej: "u.e.r.f.u.s."), zgodnie z którym, w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy każdej z ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 u.ś.r. czy art. 96 u.e.r.f.u.s.), wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw. Jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i renty, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest przywoływany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Wobec tego należy dokonywać takiej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a, która pozwoli na realizację konstytucyjnych zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69). Rezultatem takiej wykładni będzie umożliwienie osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. W pełni potwierdza to argumentacja zaprezentowana przez NSA w wyroku z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20, gdzie wskazano, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie emerytalno-rentowe, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do świadczenia (art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s.). Ustawa nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s., skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty świadczenia poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta/rencisty, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do świadczenia, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty. Skoro zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Należy podkreślić, że zakaz kumulowania świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a wyklucza sytuację, w której osobie uprawnionej przysługiwałoby więcej niż jedno (wybrane przez nią) świadczenie. Nie jest zatem możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym posiadaniu prawa do innych wskazanych świadczeń, w tym emerytury. Strona, która dokonuje wyboru, a korzysta już ze wskazanego w tym przepisie uprawnienia, musi z niego zrezygnować przed rozstrzygnięciem o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego, przy czym, rezygnacja ta nie może opierać się tylko na warunkowej deklaracji, lecz konieczne jest, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego ustało prawo do pobierania innego świadczenia (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3/19, wyrok WSA w Olsztynie z 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 426/23). Aby dokonać w sposób skuteczny wyboru świadczenia, konieczne jest podjęcie przez wnioskodawcę działań wywołujących określone skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca niewątpliwie nie podjęła działań zmierzających do zawieszenia prawa do wypłaty emerytury. Jak trafnie zwróciło uwagę SKO, w aktach sprawy znajduje się wyłącznie projekt wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Nie można jednak mówić o skutecznym jego złożeniu do właściwego organu emerytalno-rentowego, podanie to nie posiada bowiem naniesionej daty, nie zostało też opatrzone podpisem wnioskodawczyni i nie ma dowodu, by zostało ono wysłane przez wnioskodawczynię do organu. Przyjąć należy więc, że skarżąca miała świadomość, iż nie może w sposób kumulatywny korzystać z prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i pobieranego już świadczenia emerytalnego, jednak skutecznie nie zwróciła się o zwieszenie emerytury, przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W tych warunkach Prezydent uznał za niedopuszczalne przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż w jego ocenie art. 17 ust. 1b, jak i ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w ogóle wykluczały możliwość przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Prezydent, choć jego decyzja została wydana w dniu 5 stycznia 2024 r. nie odnosił się jednak do zmiany stanu prawnego jaka w obrębie art. 17 u.ś.r. nastąpiła z dniem 1 stycznia 2024 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (t.j. Dz.U. poz. 1429 z późn. zm.). Szerzej w tej kwestii wypowiedział się natomiast organ odwoławczy, uzupełniając ocenę prawną wyrażoną przez Prezydenta. Kolegium stanęło przy tym na stanowisku, że choć Prezydent powinien pouczyć skarżącą o możliwości rezygnacji z prawa do emerytury na rzecz korzystniejszego świadczenia pielęgnacyjnego, to na obecnym etapie nie jest już możliwe skuteczne złożenie przez skarżącą wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Taki wniosek musiałby być złożony z mocą wsteczną, a to uznać należy za niedopuszczalne, bo sprzeczne z przytoczonymi przepisami u.e.r.f.u.s. Zaznaczyć trzeba w tym miejscu, że bez względu na długość toczącego się postępowania decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia miał stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez Kolegium. Organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił, że wobec zmiany stanu prawnego na skutek wejścia w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, od 1 stycznia 2024 r. skarżącej nie może zostać przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawa ta zmieniła zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Od 1 stycznia 2024 r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobom sprawującym opiekę nad niepełnosprawnym dorosłym członkiem rodziny. Zgodnie z przepisami przejściowymi, zawartymi w art. 63 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniu wspierającym, skarżącej mogłoby zostać przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na dotychczasowych zasadach, gdyby do 31 grudnia 2023 r. spełniła kumulatywnie wszystkie przesłanki do jego przyznania. Tak się zaś w rozpatrywanym przypadku nie stało i nie doszło do tego z winy organów. W takich okolicznościach Kolegium nie miało też obowiązku informowania skarżącej o potrzebie zawieszenia wypłaty emerytury w związku z ubieganiem się o świadczenie pielęgnacyjne. W wyroku z 28 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 139/23, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w sprawach z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego organ powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskodawca poza tylko wykazaniem okoliczności związanej z prawem do renty lub emerytury spełnia wszystkie przesłanki do przyznania mu świadczenia z art. 17 u.ś.r. Informacja o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury (na podstawie art. 9 i art. 79a k.p.a.) powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury lub renty. W przypadku uznania, że przesłanek tych wnioskodawca nie spełnia z innych przyczyn niż wskazane w art. 17 ust. 5 u.ś.r., wezwanie nie powinno być do strony kierowane. Podsumowując w dacie orzekania przez Kolegium (25 marca 2024 r.) niewątpliwie nie było możliwe przyznanie skarżącej oczekiwanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na to, że pobiera świadczenie emerytalne, z którego nie zrezygnowała do dnia 31 grudnia 2023 r. Nie sposób jest w tych warunkach zarzucić skarżonej decyzji naruszenie przepisów podnoszonych w skardze. Niezależnie od tego Sąd nie dostrzegł w działaniu organów innych uchybień, które skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd uznał skargę za niezadaną, dlatego oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a.