I SA/Wa 863/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Nina Beczek (spr.), Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 246/22 w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

A. S. wniosła 21 kwietnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 246/22 zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 2 sierpnia 2022 r. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 1366/16. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. Sąd wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 5000 złotych oraz przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz A. S., A. S., M. G. i O. S. po 2000 złotych tytułem sumy pieniężnej. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżąca wskazała, że A. S., A. S., M. G., A. S. i O. S., reprezentowani – na podstawie udzielonego pełnomocnictwa z 22 kwietnia 2015 r. – przez adw. B. W., złożyli skargę w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 1366/16. Sąd przesłał w sprawie I SA/Wa 246/22 ustanowionemu przez nich pełnomocnikowi zawiadomienie o rozprawie mającej się odbyć 2 sierpnia 2022 r. W zawiadomieniu tym wskazano, że sprawa dotyczy skargi A. S., A. S., M. G. i O. S. Pominął natomiast jednego ze skarżących, tj. A. S. Postępowanie toczyło się więc z pominięciem osoby skarżącej A. S., dla której wydany wyrok jest krzywdzący. Skarżąca podała, że Sąd wszelką korespondencję kierował do ustanowionego w sprawie pełnomocnika adwokata B. W. Skarżąca nie została poinformowana przez pełnomocnika o pominięciu jej w treści zawiadomienia ani pełnomocnik nie poinformował Sądu o pominięciu skarżącej A. S. w zawiadomieniu o rozprawie. W konsekwencji skarżąca A. S. została pominięta podczas orzekania przez Sąd w sprawie I SA/Wa 246/22. W związku z nienależytym reprezentowaniem jej w sprawie przez pełnomocnika, skarżąca A. S. wniosła, na podstawie art. 271 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania mającego na celu włączenie jej w poczet osób skarżących. Jednocześnie skarżąca wskazała, że o pominięciu jej podczas orzekania w sprawie I SA/Wa 246/22 dowiedziała się w marcu 2023 r., odbierając od pełnomocnika akta sprawy w związku z wypowiedzeniem 9 marca 2023 r. pełnomocnictwa przez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne i nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII dotyczącym wznowienia postępowania można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do treści przepisu art. 280 § 1 tej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a więc czy twierdzenia skargi określane jako "podstawa wznowienia", w rzeczywistości taką podstawę stanowią. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na rozprawie zaś, zgodnie z treścią art. 281 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Jeżeli natomiast już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec nienależytego reprezentowania jej w sprawie wskutek pominięcia jej w zawiadomieniu o rozprawie skierowanym do jej pełnomocnika i – jak twierdzi skarżąca – uzasadnia to wznowienie postępowania. Jednak w ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest bowiem nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy Sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Podkreślenia wymaga, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Z treści skargi o wznowienie wynika, że skarżąca upatruje podstawę wznowieniową w naruszeniu przepisów prawa pozbawiających ją należytej reprezentacji w sprawie z uwagi na pominięcie jej w zawiadomieniu o rozprawie skierowanym do jej pełnomocnika i w konsekwencji pominięcie jej podczas orzekania w sprawie na niewykonanie przez organ wyroku Sądu wydanego w sprawie na bezczynność organu. Przedstawiona w skardze argumentacja nie może jednak stanowić podstawy wznowienia postępowania. Wskazać trzeba, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przez pełnomocnika zawiadomienia o rozprawie – znajdującego się w sprawie I SA/Wa 246/22, karta 40 – wynika, że zostało ono prawidłowo doręczone pełnomocnikowi w dniu 6 lipca 2022 r. Na uwagę zasługuje też to, że powyżej miejsca, w którym potwierdzono odbiór przesyłki, w miejscu "Rodzaj przesyłki" i "Termin" znajduje się opis jej zawartości, z którego wynika, że przesyłka zawierała "zawiadomienie o posiedzeniu Sądu, które odbędzie się dnia 2 sierpnia 2022 r. o godz. 10:30, sala A". Zatem w chwili odbierania przesyłki pełnomocnik mógł bez trudu zweryfikować jej zawartość, a przede wszystkim treść zawiadomienia, tym bardziej, że będąc adwokatem – w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej – zobligowany jest do zachowania dużo dalej posuniętej staranności niż wymagana jest od osób niebędących profesjonalnymi pełnomocnikami. W świetle powyższego profesjonalny pełnomocnik skarżącej, po otrzymaniu zawiadomienia o rozprawie, winien dokonać weryfikacji jego treści. Również po doręczeniu mu z urzędu przez Sąd odpisu wyroku z dnia 2 sierpnia 2022 r. z uzasadnieniem obowiązany był zapoznać się z jego treścią, a w przypadku stwierdzenia, że jedna z osób skarżących została pominięta w wyroku, powinien był złożyć do Sądu wniosek o uzupełnienie wyroku, bowiem, mimo że w zawiadomieniu o rozprawie skierowanym do pełnomocnika przez omyłkę pominięta została skarżąca A. S., to jednak działała ona w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, prawidłowo umocowanego w sprawie na mocy udzielonego mu pełnomocnictwa z 22 kwietnia 2015 r. i była ona należycie reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika. Dlatego w sprawie, zamiast skargi o wznowienie postępowania, należało wnieść wniosek o uzupełnienie wyroku, czego jednak profesjonalny pełnomocnik nie uczynił. Wniosek o uzupełnienie wyroku można było bowiem zgłosić – zgodnie z art. 157 § 1 powołanej ustawy – w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku pełnomocnikowi, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Skoro odpis wyroku z dnia 2 sierpnia 2022 r. wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi w dniu 20 września 2022 r., to czternastodniowy termin do wniesienia takiego wniosku bezskutecznie upłynął z dniem 4 października 2022 r. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania w istocie, mimo wskazania przepisu art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, co uzasadniało jej odrzucenie. Z powyższych względów, na mocy art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.