I SA/Wa 861/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę.

I SA/Wa 861/20 UZASADNIENIE Minister Rozwoju decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...], działającego w imieniu Gminy [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. znak [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej we [...] przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz prawa własności budynku i urządzeń znajdujących się na przedmiotowym gruncie, dla której obecnie prowadzona jest księga wieczysta nr [...] stwierdził, że ww. decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem prawa. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, decyzją z [...] sierpnia 1999 r., znak: [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej we [...] przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] m2 Decyzją z [...] maja 2006 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miejską [...] ww. nieruchomości. Decyzja ta została zaskarżona do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej. Decyzją z [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uchyliła zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w całości i stwierdziła nabycie przez Gminę Miejską [...] prawa własności nieruchomości, położonej we [...] przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], dla której obecnie prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Pismem z [...] listopada 2017 r. Prezydent Miasta [...], działający w imieniu Gminy [...] wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. znak [...]. W następstwie rozpoznania wniosku organ przytoczył przepisy postępowania nieważnościowego oraz wskazał, iż badana decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 1999 r., została wydana m.in. na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i stwierdziła nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako działka nr [...]. Tymczasem z analizy akt sprawy wynika, że na podstawie prawomocnej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] sierpnia 2006 r. znak [...], z dniem [...] maja 1990 r. Gmina Miejska [...] nabyła z mocy prawa, prawo własności nieruchomości położonej we [...], przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby ww. decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym jej skutki prawne w postaci potwierdzenia nabycia prawa własności ww. gruntu przez Gminę Miejską [...] wiążą organ orzekający w sprawie uwłaszczeniowej. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 5 grudnia 1990 r. własność jednostki samorządu terytorialnego. Powyższą okoliczność potwierdza treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, w której dziale drugim jako właściciel działki nr [...] ujawniona jest Gmina Miejska [...], na podstawie ww. decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...]. Mając na względzie fakt, iż przedmiotowa nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiła własność Gminy Miejskiej [...] organ stwierdził, że Wojewoda [...] był organem niewłaściwym w sprawie wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego spornej działki. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego kwestii, czy przedmiotowy grunt znajdował się w zarządzie [...] według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., organ zauważył, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w sposób wskazany w art. 38 ust. 2 ww. ustawy dla ściśle określonych składników mienia na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Jeżeli zaś właściwy organ nie dysponuje wymienionymi tam dokumentami, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można także dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Organ stwierdził, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego [...] z dnia [...] listopada 1988 r., nr [...] dotycząca ustalenia opłaty rocznej za przysługujące [...] we [...] (powstałemu na podstawie Zarządzenia nr 9 Naczelnego Dyrektora Przedsiębiorstwa Państwowego "[...] " z dnia [...] października 1982 r.) prawo zarządu nieruchomością gruntową, oznaczoną jako działka nr [...], która została uwłaszczona przedmiotową decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. znak [...]. Jednakże sama decyzja o wymiarze opłaty z tytułu zarządu nie może być dowodem na istnienie po stronie [...] w [...] prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości. Organ przywołał treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (publ. OTK 1999/7/159) i wskazał , że decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości może stanowić dokument niezbędny dla stwierdzenia, że prawo istniało, o ile z decyzji tej wynika w sposób jednoznaczny tytuł prawny wnoszenia opłat: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę. Sam bowiem fakt wydania decyzji w sprawie opłat nie determinuje w sposób konieczny istnienia prawa użytkowania. Podkreślił także, że istnienie problemów interpretacyjnych przepisu § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, przesądza, że nie można uznać iż decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto z całokształtu materiału dowodowego nie wynika, aby oceniana decyzja uwłaszczeniowa naruszała prawa osób trzecich. Mając to na uwadze organ stwierdził, że decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości tj. art. 200 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Jednakże zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wówczas, zgodnie z dyspozycją z art. 158 § 2 k.p.a., organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju z [...] lutego 2020 r., nr [...] wniosła Gmina [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Gmina [...] nie zgodziła się z argumentacją przedstawioną przez Ministra Rozwoju. W jej ocenie decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 1999 r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności i wyeliminowanie z obrotu prawnego, ze skutkiem od dnia jej wydania. Wskazano, że w decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego [...] nr [...] naliczającej opłatę roczną z tytułu zarządu gruntem [...] we [...], którą Wojewoda [...], w postępowaniu uwłaszczeniowym, uznał za dokument stwierdzający prawo zarządu, w miejscu w którym należało wpisać indywidualną decyzję o przekazaniu gruntu w zarząd bądź użytkowanie przedsiębiorstwu, powołano decyzję Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] kwietnia 1970 r., nr [...] naliczającą opłatę roczną z tytułu użytkowania nieruchomości odpowiadającej obecnej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...],[...], obręb [...]. Z kolei w ww. decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] nie powołano żadnego aktu administracyjnego będącego podstawą ustanowienia użytkowania na rzecz poprzednika prawnego [...] we [...]. Podkreśliła, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją nr [...] stwierdziła nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności powołanej na wstępie nieruchomości, w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej udowodniono w sposób nie budzący wątpliwości, że na dzień 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwo państwowe [...] w [...] nie legitymowało się tytułem zarządu do nieruchomości przy ul. [...], a jedynie faktycznie władało tą nieruchomością. Wskazała, że jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych ukształtowała stanowisko, że prawa zarządu nie można domniemywać, lecz musi ono wynikać wprost z decyzji organu, bądź być ustanowione w inny sposób prawem przewidziany. Jeżeli przed dniem 27 maja 1990 r. nie doszło do ustanowienia zarządu na spornej nieruchomości, to twierdzenie, że spełnione zostały przesłanki do uwłaszczenia mogłoby być możliwe jedynie w sytuacji, gdyby prawo zarządu nieruchomości powstało po dniu 27 maja 1990 r., a przed dniem 5 grudnia 1990 r. Okoliczność powyższa nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżącej, przyjąć należy, że na dzień 5 grudnia 1990 r. grunt oznaczony jako działka nr [...],[...], obręb [...] pozostawał we władaniu [...] w [...] bez tytułu prawnego. Uznać zatem należy, że nie zostały spełnione określone w art. 200 u.g.n. przesłanki stwierdzenia nabycia przez to przedsiębiorstwo prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...]. Zdaniem skarżącej, decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 1999 r., nr [...] jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Naruszone zostały bowiem przepisy art. 200 u.g.n., zgodnie z którymi przedmiotem użytkowania wieczystego stają się grunty Skarbu Państwa lub gminy będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych lub komunalnych osób prawnych. Zaznaczyła, że [...] nie legitymowało się w ww. dacie tytułem zarządu do nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto, zdaniem skarżącej ww. decyzja uwłaszczeniowa naruszyła prawa Gminy [...]. W ocenie skarżącej, nieuprawnione jest twierdzenie Ministra Rozwoju, że w przedmiotowej sprawie zachodzą jedynie problemy wykładni § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, co do dokumentu stanowiącego dowód ustanowienia zarządu, które jako takie nie mogą stanowić przesłanki do uznania, że decyzja uwłaszczeniowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że fundamentalną zasadą procedury administracyjnej jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo – tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Artykuł 156 § 1 k.p.a. enumeratywnie wymienia przesłanki, których zaistnienie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji . W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykształcił się pogląd, w myśl którego o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, wadliwość uzasadnienia ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Warunkiem wstępnym jest tu ustalenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny, możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów bez potrzeby korzystania z zaawansowanych metod wykładni (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2014 r., I OSK 3072/12, CBOSA). Innymi słowy, jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, CBOSA). Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Sąd co do zasady aprobuje ustalenia i oceny przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w związku z czym nie zachodzi potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia. Zgodnie z art.200 ust.1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. poz. 464, z późn. zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: 1)nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych; 2)nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Istotnym jest, że będąca przedmiotem kontrolowanej przez organy decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1999 r. działka nr [...], stosownie do decyzji komunalizacyjnej Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] sierpnia 2006r. uchylającej decyzję odmowną Wojewody [...] z [...] maja 2006r. stała się z dniem 27 maja 1990r. własnością Gminy Miejskiej [...], co oznacza, że Wojewoda [...] rozpoznający wniosek [...] o wydanie decyzji na podstawie art. 200 ust.1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami nie był właściwy do jego rozpoznania. Z uwagi na powyższe Minister Rozwoju trafnie uznał, będąca przedmiotem kontroli decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 1999 r. odnośnie działki nr [...] zawiera wadę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. gdyż została wydana z naruszeniem art. 200 ust. 1 p. 2 cyt. ustawy z 21 sierpnia 1997r., jednakże nie można stwierdzić jej nieważności ponieważ upłynął 10 letni termin wskazany w treści 156 § 2 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1999 r. z powodu przyjęcia w niej udowodnienia przez [...] przesłanki sprawowania zarządu nad sporną działką za pomocą decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego [...] z [...] listopada 1988r. ustalającej wysokość opłaty rocznej za użytkowanie nieruchomości. Sąd w pełni podziela pogląd Ministra, że wskazana kwestia była w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 1999 r. nieoczywista. Pomimo bowiem brzmienia § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, dopuszczającego uwzględnienie wniosku [...] w oparciu o decyzję ustalającą opłatę za grunt przyjęte zostało, że ustanowienie prawa zarządu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w związku z art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymagało albo formy zindywidualizowanej, albo też przepisu rangi ustawowej. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 listopada 1999 roku, sygn. akt U 6/99 zgodnie z treścią § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 roku w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, prawo użytkowania nieruchomości wyjątkowo jedynie można stwierdzić w oparciu o decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości. Sąd konstytucyjny wyjaśnił, że decyzja taka jest niewątpliwie dokumentem i to dokumentem urzędowym w rozumieniu przepisów kodeksów postępowania administracyjnego i cywilnego. Jednak dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania tylko wówczas, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła czy uległa zniszczeniu. Podkreślił przy tym, że z decyzji o opłatach powinien wynikać w sposób jednoznaczny tytuł prawny ich wnoszenia: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę. W konsekwencji oznacza to, że w każdej sprawie należy ustalić, czy wydane w niej decyzje o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością wskazują jednoznacznie tytuł ich wnoszenia, tj. czy przywołują ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo zarządu lub użytkowania. Mając to na uwadze, jak to wskazano wyżej uznać należy, że jeżeli przepis prawa dopuszcza jego rozbieżną interpretację to wybór jednej z takich interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. W tym stanie rzeczy skarga , na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 września 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 18 lutego 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 347 ze zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, o czym pełnomocnik strony skarżącej, pełnomocnik organu oraz uczestnik postępowania zostali powiadomieni.