I SA/Wa 824/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz sędzia WSA Łukasz Trochym asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 marca 2024 r. nr KOC/5/Op/24 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 marca 2024 r. nr KOC/5/Op/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako: "SKO", "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania R. O. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 17 listopada 2023 r. nr OPS.FII.ZRŚ.5102.4676.2023 odmawiającej przyznania zasiłku celowego na zakup w listopadzie 2023 r. żywności (śniadanie, podwieczorek, kolacja) w wysokości 711 zł, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: W dniu 24 października 2023 r. wpłynął wniosek R. O. o przyznanie pomocy finansowej na miesiąc listopad 2023 r. z przeznaczeniem na zakup żywności w kwocie 711 zł (śniadania, podwieczorki i kolacje). Prezydent m.st. Warszawy – decyzją z dnia 17 listopada 2023 r. - odmówił przyznania zasiłku celowego na zakup w listopadzie 2023 r. żywności (śniadanie, podwieczorek, kolacja) w wysokości 711 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jak ustalono w trakcie postępowania wyjaśniającego, zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 5 stycznika 2021 r. R. O. jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 stycznia 2024 r. Źródło dochodu strony stanowi renta z ZUS w wysokości 1.998,18 zł netto, która obciążona jest zajęciem komorniczym w wysokości 540 zł z tytułu bieżących alimentów. Dochód wnioskodawcy w miesiącu październiku 2023 r. stanowi kwota renty w wysokości 1458,18 zł, przekraczająca kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, tj. 776 zł. Organ I instancji wskazał na przewidzianą przez ustawodawcę w art. 41 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm.; dalej jako: "u.p.s."), możliwość przyznania świadczenia w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego, w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Organ rozważył przesłanki art. 41 pkt 1 ustawy wskazując, że sytuacja wnioskodawcy nie stanowi sytuacji wyjątkowej na tle sytuacji innych klientów korzystających z pomocy Ośrodka. Zaznaczył, że nie zaistniało żadne zdarzenie o charakterze nagłym i nieprzewidywalnym. Następnie Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że R. O. regularnie korzysta ze wsparcia z wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu’’ na lata 2019-2023 w formie nieodpłatnych posiłków w barze przy ul. [...] w [...]. Aktualnie pomoc w tej formie została przyznana na okres od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. i jej koszt organ I instancji określił na kwotę ok. 700 zł miesięcznie. W przedmiotowej sprawie Prezydent m. st. Warszawy odmawiając przyznania pomocy na dożywianie - śniadanie i kolację, uwzględnił także fakt jednoczesnego przyznania w miesiącu listopadzie 2023 r. inną decyzją zasiłków celowych specjalnych na: zakup środków czystości w wysokości 250 zł, opłacenie rachunku za energię elektryczną w wys. 318,43 zł, zakup butli gazowej w wys. 80 zł oraz przyznania Stronie pomocy w formie prawa do korzystania z jednego nieodpłatnego gorącego posiłku dziennie w barze przy ul. [...] w [...] w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. O. kwestionując rozstrzygnięcie i opisując trudną sytuację życiową. W wyniku rozpoznania odwołania SKO – decyzją z dnia 4 marca 2024 r.- utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozpoznając sprawę Kolegium przytaczając treść art. 39 ust. 1-2 u.p.s. wskazało, że możliwość uzyskania prawa do świadczeń pieniężnych uzależniona jest od kryterium dochodowego. Jednak niezależnie od powyższego kryteriów ustawodawca przewidział także sytuacje wyjątkowe, w których możliwe jest przyznanie świadczenia pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. Organ przytoczył treść art. 41 u.p.s. Zaznaczył, że przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy, ponieważ beneficjenci nie muszą spełniać ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. To wyłącznie wyjątkowość zaistniałych okoliczności może uczynić zasadnym ich wniosek. Organ zaznaczył, że w orzecznictwie przyjmuje się, że ten szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Kolegium wskazało, że w ramach uznania administracyjnego organ decydując bierze pod uwagę nie tylko sytuację osoby wnioskującej, ale również własne możliwości finansowe, a zatem czy i w jakim zakresie może zostać przyznany specjalny zasiłek celowy. Niewątpliwie, uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Kolegium zaznaczyło, że organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, co stanowi okoliczność notoryjnie znaną, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie Skarżący otrzymuje z OPS-u regularną pomoc finansową w różnych formach (na zakup leków, odzieży, butów i środków czystości, opłacenie rachunków za energię elektryczną, czynsz, zakup gazu do butli, zakup posiłków). Stwierdziło, że organ I instancji nie naruszył prawa w stopniu wskazującym na konieczność uchylenia lub zmiany wydanego rozstrzygnięcia i nie przekroczył granic uznania. Skargę na decyzję Kolegium z dnia 4 marca 2024 r. wniósł R. O. Treść uzasadnienia wniesionej skargi objęła wyjaśnienia dotyczące sytuacji rodzinnej Skarżącego, przyznawanych świadczeń pomocowych, stanu zdrowia Skarżącego oraz wyraźny brak zrozumienia Skarżącego dla wydanego, w jego ocenie krzywdzącego rozstrzygnięcia przez organy obu instancji. Wniesioną odpowiedzią na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w treści decyzji, wnosząc przy tym o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd kontrolując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 marca 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 17 listopada 2023 r. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekuje tego strona skarżąca. Materialnoprawną podstawą podjętych rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm.) powoływanej dalej jako "u.p.s.", które regulują zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Ustawa ta przewiduje m.in. udzielanie pomocy społecznej w formie zasiłków celowych oraz zasiłków celowych specjalnych. Zasiłek celowy w myśl art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., wynoszącego w dacie wydawania zaskarżonych decyzji dla osoby samotnie gospodarującej – a taką jest Skarżący – 776 zł. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że dochód Skarżącego w miesiącu listopadzie 2023 r. stanowi kwota renty w wysokości 1.458,18 zł, przekraczająca kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej tj. 776 zł. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy organy w sposób prawidłowy ustaliły, że Skarżący uzyskuje dochód w wymiarze przekraczającym wskazane kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku. Należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s., za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Dla niniejszej sprawy znaczenie ma wykładnia punktu trzeciego ww. przepisu, albowiem - jak wynika z akt sprawy i wydanych decyzji, dochód z renty Skarżącego obciążony jest zajęciem komorniczym. Jak wynika z akt sprawy kwota zajęcia dotyczy bieżących oraz zaległych alimentów na dzieci. Z uwagi na rozbieżność orzecznictwa w zakresie wykładni art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 8 listopada 2021 r. w składzie siedmiu sędziów uchwałę sygn. akt I OPS 2/21, w której stwierdził, że alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego, czy to dobrowolnie czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że skoro istota alimentów polega na ich regularnym świadczeniu, z pomniejszenia przychodu nie może korzystać ten zobowiązany, który popada w zadłużenie, doprowadzając do konieczności uruchomienia procedury, o której stanowi art. 27 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. 2021, poz. 877 ze zm.). W innym wypadku z wyjątkowego pomniejszenia przychodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. korzystałyby osoby, które nie dostarczają uprawnionym środków utrzymania na bieżąco, doprowadzając do uruchomienia świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zobowiązany korzystałby zatem dwukrotnie z naruszania przez siebie prawa – za pierwszym razem-nie wykonując swojego skonkretyzowanego obowiązku terminowo i należycie (popełniając delikt cywilnoprawny wobec uprawnionego do świadczeń alimentacyjnych), drugi raz uzyskując pomniejszenie przychodu w rozmiarze większym niż osoba w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która swoje świadczenia łożyła należycie i w terminie. Ma to szczególne znaczenie w kontekście przewidzianej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady sprawiedliwości społecznej definiowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87; wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 571/13 oraz wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1433/11; I. Sierpowska, Pomoc społeczna, Komentarz, wydanie 5, Wolters Kluwer, Warszawa 2020, s. 93 i 94). W świetle tej uchwały, do uwzględnienia której tutejszy Sąd jest zobowiązany na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., należy uznać, że w niniejszej sprawie organy nie mogły uwzględnić, przy wyliczeniu dochodu Skarżącego, potrącenia z renty dokonanego przez komornika na poczet zaległości alimentacyjnych wypłacanych z funduszu alimentacyjnego i musiały przyjąć, iż miesięczny dochód wnioskodawcy wynosi 1.458,18 zł. Z przesłanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy [...] w [...]. pisma z dnia 1 czerwca 2023 r. wynika, że z renty potrącana jest kwota 1.316,21 zł z czego kwota 540 zł to rata bieżących alimentów, 678,71 zł to kwota przekazywana na konto funduszu alimentacyjnego i 97,50 zł to opłata stosunkowa. Tym samym organ ustalił dochód Skarżącego poprzez odjęcie od wysokości dochodu uzyskiwanego przez Skarżącego z tytułu renty z ZUS 1.998,18 zł netto, kwoty zajęcia komorniczego w wysokości 540 zł z tytułu bieżących alimentów, co daje kwotę 1.458,18 zł. Kwota zajęcia komorniczego w wysokości 776,21 zł (zaległe alimenty plus opłata komornicza) nie podlegała odliczeniu od kwoty uzyskiwanej renty. Prawidłowo organy orzekające ustaliły, że wysokość dochodu Skarżącego w miesiącu listopadzie 2023 r. stanowi kwota w wysokości 1.458,18 zł. Kwota ta jak słusznie stwierdziły organy przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 776 zł. Tym samym Skarżący nie kwalifikował się do uzyskania pomocy w oparciu o przepis art. 39 u.p.s. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących, że rzeczywisty budżet Skarżącego, pozostający w jego dyspozycji, jest znacznie niższy, niż przyjęły organy, wyjaśnić trzeba, że specyfika obliczania dochodu osoby ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej wynikająca z przepisów u.p.s. powoduje, że może dojść do sytuacji, w której dochód wnioskodawcy w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej może odbiegać od rzeczywistego dochodu będącego w jego dyspozycji. Niemniej jednak, organy zobowiązane są stosować przepisy ustawy, te zaś jasno określają sposób wyliczenia dochodu wnioskodawcy i w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień. Podkreślić należy, że pomimo znacznego przekroczenia kryterium dochodowego, organ pomocowy rozważył ewentualną możliwość przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.s. Stosownie do treści art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznane świadczenie w postaci specjalnego zasiłku celowego lub zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu. Jak wskazano, art. 41 u.p.s. posługuje się pojęciem ogólnym, niedookreślonym i nieposiadającym definicji ustawowej "szczególnie uzasadnionego przypadku". W doktrynie przyjmuje się, że przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (zob. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 202). Tożsamą wykładnię przepisu art. 41 pkt 1 u.p.s. przyjęto również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyroki z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OSK 1416/07; z dnia 12 maja 2011 r., I OSK 164/11; z dnia 16 maja 2018 r., I OSK 179/18, czy z dnia 16 listopada 2018 r., I OSK 3072/18). Specjalny zasiłek celowy powinien być zatem traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 u.p.s). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności. Należy zatem przyjąć, że zasiłek celowy specjalny powinien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ prawidłowo zawęził możliwości przyznawania specjalnego zasiłku celowego do przypadków o szczególnym charakterze, a wiąże się to z faktem, że ustawodawca nie uzależnił przyznania tego świadczenia od kryterium dochodowego, jak to ma miejsce w przypadku zwykłych zasiłków celowych, uregulowanych w art. 39 u.p.s. Konsekwencją powyższego było zatem oparcie przyznania świadczenia na uznaniu administracyjnym. Takiej prawidłowej oceny organy administracji dokonały w rozpoznawanej sprawie, właściwie oceniając sytuację osobistą, rodzinną i finansową Skarżącego, trafnie przyjmując, że w niniejszej sprawie zasiłek celowy specjalny nie może być przyznany. Sytuacja Skarżącego, chociaż trudna, to jednakże nie wyczerpuje znamion przepisu art. 41 u.p.s., a wobec tego nie mogła skutkować wydaniem korzystnego dla niego rozstrzygnięcia na wskazany cel. Organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe i stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Wobec tego nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie i nie zawsze mogą być zrealizowane przez organy pomocowe. Z kolei, jak powszechnie wiadomo, ciągle wzrastająca liczba osób oczekujących wsparcia finansowego powoduje konieczność bardzo racjonalnego gospodarowania przyznanymi na ten cel środkami przez organy pomocy społecznej w celu zapewnienia koniecznej pomocy wszystkim tym, którym jest ona niezbędna. Jak wynika z akt sprawy Skarżący od 2012 r. korzysta z pomocy finansowej Ośrodka Pomocy Społecznej i średnio raz w miesiącu do listopada 2023 r. otrzymuje regularną pomoc w formie zasiłków celowych z przeznaczeniem na zakup leków, środków czystości, odzieży i obuwia, opłacenia rachunków za energię elektryczną, zakup gazu do butli, na porycie bieżących kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego oraz posiłków w barze przy ul. [...] w [...]. Odmawiając przyznania pomocy Skarżącemu na zakup w listopadzie 2023 r. żywności słusznie organy uwzględniły także fakt jednoczesnego przyznania Skarżącemu w miesiącu listopadzie 2023 r. inną decyzją zasiłków celowych specjalnych na: zakup środków czystości w wysokości 250 zł, opłacenie rachunku za energię elektryczną w wys. 318,43 zł, zakup butli gazowej w wys. 80 zł oraz przyznania pomocy w formie prawa do korzystania z jednego nieodpłatnego gorącego posiłku dziennie w barze przy ul. [...] w [...] w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Podkreślić należy, że Skarżący od wielu lat boryka się z problemami finansowymi i zgłasza wnioski o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłków celowych m.in. na opłacenie czynszu najmu lokalu i spłatę zadłużenia czynszowego (np. uzasadnienia wyroków WSA w Warszawie o sygn. akt: I SA/Wa 2383/14, I SA/Wa 2388/19, I SA/Wa 666/23, I SA/Wa 1089/23) a więc na tą samą potrzebę, co we wniosku z dnia 24 października 2023 r. Wobec tego trafnie organy orzekające w sprawie oceniły, że obecna sytuacja osobista Skarżącego nie jest sytuacją wyjątkową, nieoczekiwaną, nadzwyczajną, o której mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. Jak dodatkowo wskazał Prezydent m. st. Warszawy możliwości finansowe organu są ograniczone. Organ w listopadzie 2023 r. dysponował kwotą 70.460 zł, na wypłatę zasiłków celowych z przeznaczeniem na najpilniejsze potrzeby bytowe dla 7775 rodzin w Dzielnicy [...], w których znajduje się 1130 osób w rodzinie. Zatem odmowę przyznania Skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na wnioskowane cele uzasadniały również ograniczone możliwości pomocy społecznej, czego organ nie mógł pominąć, z uwagi na treść art. 2 ust. 4 u.p.s. Skoro zatem Skarżący uzyskuje dochód na poziomie przekraczającym kryterium dochodowe, a zgłoszona potrzeba nie została wywołana nadzwyczajnymi okolicznościami to odmowa przyznania w tych okolicznościach pomocy finansowej – o czym orzekł Prezydent [...] w decyzji z dnia 17 listopada 2023 r. nie narusza prawa i mieści się w granicach uznania administracyjnego. W konsekwencji nie narusza także prawa utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Kolegium. Z przyczyn wyżej omówionych uznać należy, że organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego. Nie miały też miejsca inne naruszenia prawa, które skutkowałyby usunięciem z obrotu prawnego decyzji organów obydwu instancji, w tym zarzucanego w piśmie pełnomocnika naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.