I SA/Wa 79/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: sędzia WSA Iwona Kosińska sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. i A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących T. S. i A. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] (dalej jako "organ"), postanowieniem z [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. S. i T. S. – utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] (dalej jako "Starosta/organ I instancji") z [...] września 2020 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], gmina [...]. Zaskarżone postanowienie organu zostało wydane w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. A. S. wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie ponownej gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina [...]. Jak wyjaśniła, ww. działka, której jest współwłaścicielką, posiada różne klasy gruntu, które zmieniają się na całej jej długości kilka razy. Wskazała także na błędne oznaczenie części działki nr [...] jako użytków rolnych klasy III, które w jej ocenie posiadają niższą klasę, ponieważ gleba w tych miejscach jest sucha i trudno na niej prowadzić jakąkolwiek działalność rolniczą. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. Starosta wezwał A. S. do sprecyzowania jej wniosku poprzez wskazanie charakteru zmian na gruncie, które uzasadniałby przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów i ewentualne zmiany w ewidencji gruntów i budynków aktualnie obowiązującej klasyfikacji gruntów do przedmiotowej działki. Pismem z [...] września 2020 r. A. S. odpowiedziała na wezwanie Starosty i umotywowała swój wniosek tym, że zamierza przeznaczyć wskazany we wniosku gruntu pod uprawę. Wskazała także, że bez badania gruntu, nie można określić kosztów przyszłej inwestycji na nawodnienie i nawożenie, co wymaga oszacowania typu gleby, jej klasy oraz konturu ponieważ dane w ewidencji gruntów nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Postanowieniem z [...] września 2020 r., nr [...], Starosta odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], gmina [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśnił natomiast, że przeprowadzona w 1986 r. aktualizacja klasyfikacji gruntów wykazała zmiany w rodzaju i zasięgu użytków gruntowych m.in. na przedmiotowej działce, co w następstwie przeprowadzonych dodatkowych badań na gruncie pozwoliło na prawidłowe ustalenie środowiska i klas bonitacyjnych zmienionych użytków rolnych. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...] kwietnia 1986 r., nr [...] zmieniającej użytki i ich klasy bonitacyjne we wsi [...]. Starosta opisał następnie wynik prac dotyczących modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy [...] w 2014 r. Wskazał także, że grunty rolne i leśne podlegają szczególnej ochronie prawnej, wynikającej zarówno z ustawy o lasach, jak i z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mającej na celu uniemożliwienie dokonywania niekontrolowanych zmian sposobu zagospodarowania tych gruntów, w związku z czym właściciel gruntów stanowiących użytki rolne oraz gruntów zrekultywowanych na cele rolne jest obowiązany do przeciwdziałania degradacji gleb, w tym szczególnie erozji i ruchom masowym ziemi. Starosta podniósł końcowo, za poglądami orzecznictwa sądowego, że obniżenie klasy gruntów jest możliwe wyłącznie w przypadku rzeczywistego pogorszenia klasy gruntów rolnych z uwagi na zaistnienie przyczyn obiektywnych, nie będących wynikiem działań właściciela. Powinna być to, zdaniem Starosty, zmiana stosunkowo trwała i mająca charakter zmiany wpływającej na naturalne właściwości gruntu, co skutkuje uznaniem, że w niniejszej sprawie okoliczności podniesione przez wnioskodawczynie nie stanowią przesłanki do obniżenia klas gruntu. Z powyższym rozstrzygnięciem Starosty nie zgodzili się właściciele działki nr [...], tj. A. S. i T. S., którzy wnieśli na to postanowienie zażalenie. Zarzucili w nim Staroście naruszenie art. 61a k.p.a., ale także art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Po jego rozpatrzeniu organ, postanowieniem z [...] listopada 2020 r., nr [...] – utrzymał w mocy postanowienie Starosty z [...] września 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ wyjaśnił z kolei, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przywołał też i omówił przepisy prawa regulujące kwestię sposobu i trybu przeprowadzania gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Choć zgodził ze stanowiskiem zawartym w zażaleniu, że w kwestii wszczęcia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów na wniosek właścicieli nieruchomości nie określono katalogu przypadków warunkujących zainicjowanie takiego postępowania, to jednak wskazał, że na przedmiotowym terenie gleboznawcza klasyfikacja gruntów jest już ustalona. Powyższe, w ocenie organu, determinuje z kolei wniosek, że niedopuszczalnym jest prowadzenie postępowania administracyjnego przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Organ wskazał przy tym, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia zmian w stanie faktycznym, które mogłyby stanowić przesłankę do ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Sama chęć sprawdzenia aktualności danych ujawnionych w ewidencji gruntów, w ocenie organu, nie jest wystarczającym powodem do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że przepisy prawa nie przewidują procedury związanej z aktualizacją bądź weryfikacją gleboznawczej klasyfikacji gruntów. A zatem, wnioskodawca powinien udowodnić, że istnieje uzasadniona konieczność ustalenia klasy bonitacyjnej gruntu w postępowaniu administracyjnym, a wiec uprawdopodobnić, że od ostatniej decyzji administracyjnej na obszarze, o którym mowa we wniosku, zmienił się stan faktyczny, a zmiany te ingerują w profil glebowy i mogą skutkować zmianą klasy bonitacyjnej gleby. W ocenie organu, A. S. nie wykazała aby za zasadnością ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów stała obiektywna przesłanka w postaci trwałej zmiany sposobu zagospodarowania gruntu, zmiany w profilu glebowym, spowodowana zjawiskami niezależnymi od działalności człowieka, a mającymi wpływ na właściwości produkcyjne gruntu, lub też oczywiste omyłki w zakresie klasy bonitacyjnej gruntu wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Podsumowując organ wskazał, że właściciele działki nr [...] mogą zlecić profesjonalnej firmie zbadanie poszczególnych parametrów gleby, aby zbadać jej przydatność do konkretnej produkcji rolniczej, na co zgoda organu nie potrzebna, a zakres badania może być ustalony pomiędzy zlecającym a zleceniobiorcą. Uwzględniając powyższe, organ uznał zatem, że w niniejszej sprawie zachodzi przeszkoda, której wystąpienie uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. A. S. oraz T. S. (dalej jako "Skarżący") wnieśli skargę na powyższe postanowienie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy i w związku z tym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazali natomiast, że domagają się merytorycznego rozpatrzenia ich wniosku w sprawie klasyfikacji gruntu licząc, że rezultat postępowania doprowadzi do zmiany w ewidencji gruntów. Zdaniem Skarżących, organy obu instancji choć odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie to jednak rozstrzygnęły merytorycznie ich żądanie, zanim jeszcze dokonały sprawdzenia stanu faktycznego. Skoro zatem organy nie wykazały przeszkody uniemożliwiającej merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, to zdaniem Skarżących, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zostało wydane z naruszeniem art. 61a k.p.a. Podkreśli przy tym, że na wstępnym etapie badania dopuszczalności wszczęcia postępowania, kwestie merytoryczne nie mogą być przedmiotem oceny organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Z kolei, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia organów obu instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów stanowił art. 61a § 1 k.p.a. zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis art. 61a § 1 k.p.a. wprowadza dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. Z uwagi na niewątpliwą legitymację czynną po stronie Skarżących (z uwagi na przysługujące im prawo własności działki oznaczonej nr [...] z obrębu [...], gmina [...]) do wystąpienia z wnioskiem o zmianę klasyfikacji gleb znajdujących się na ich nieruchomości, Sąd pominął analizę pierwszej z wyżej wymienionych przesłanek z art. 61a § 1 k.p.a., uznając ją za bezsporną. Zauważyć jednak należy, że w orzecznictwie sądowadministracyjnym podkreśla się, że brak możliwości wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., ma miejsce w sytuacjach niewymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednak odmowę wszczęcia postępowania na tej podstawie wiąże się z sytuacją, w której zachodzą przyczyny uniemożliwiające uruchomienie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Do takich innych uzasadnionych przyczyn przykładowo można zaliczyć sytuacji gdy żądanie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją, lub gdy żądanie dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie. Do "innych uzasadnionych przyczyn" należy zaliczyć także przedawnienie materialnoprawne - upływ terminu, po którym podmiot nie może domagać się uprawnienia (vide: wyrok NSA z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1948/18). Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania. Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku. Przepis ten został wprowadzony na skutek nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego dokonanej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18, z późn. zm.). W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano, że celem wprowadzenia art. 61a k.p.a. było odróżnienie postępowania wstępnego, polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej (zob. Sejm VI kadencji, druk nr 2987, s. 16). W aktualnym stanie prawnym w procedurze administracyjnej można zatem wyróżnić dwa etapy: etap wstępny dotyczący samego wszczęcia postępowania oraz etap dotyczący merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie zmiany klasyfikacji bonitacyjnej gruntu z uwagi na okoliczność nie wykazania przez Skarżących trwałych zmian w stanie faktycznym i prawnym, jakie zaszły od momentu wydania obowiązującej klasyfikacji gruntów. Organy uznały bowiem, że w sprawie zaistniał inny uzasadniony przypadek w rozumieniu powołanego art. 61a § 1 k.p.a. uzasadniający wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie. Na wstępie tej części rozważań wskazać należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., dalej jako "p.g.k."), ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władający tymi gruntami, budynkami i lokalami. Natomiast w myśl art. 2 ust. 12 p.g.k., przez gleboznawczą klasyfikację gruntów rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Ponadto jak wynika z treści art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k., ewidencja gruntów obejmuje między innymi informacje, co do granic i powierzchni gruntów oraz rodzaju użytków gruntowych i ich klas gleboznawczych. Gleboznawcza klasyfikacja gruntów rolnych i leśnych przeprowadzana jest na podstawie urzędowej tabeli gruntów (art. 20 ust. 3 p.g.k.). Jest ona przeprowadzana w sposób jednolity dla całego kraju na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, wedle sposobu i trybu określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1246, dalej jako "rozporządzenie"). Stosownie zaś do treści § 3 rozporządzenia, klasyfikację przeprowadza starosta z urzędu albo na wniosek właściciela gruntów podlegających klasyfikacji albo innego władającego takimi gruntami wykazanego w ewidencji gruntów i budynków. Zgodzić się należy z organami, że o ile § 4 rozporządzenia zawiera zamknięty katalog przesłanek obligujących organ do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania klasyfikacyjnego z urzędu, to brak jest jednak analogicznego przepisu odnoszącego się do postępowania wszczynanego na wniosek właściciela gruntów. Nie sposób jednak już podzielić stanowiska organu, zgodnie z którym przepisy prawa nie przewidują procedury związanej z aktualizacją bądź weryfikacją gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Stwierdzenie takie nie ma żadnego uzasadnia w przepisach, o czym świadczy chociażby brzmienie cytowanego powyżej przepisu § 3 rozporządzenia. Wszak Skarżący wystąpili z żądaniem zmiany przedmiotowej klasyfikacji w sytuacji obowiązywania, ujawnionego w dotychczasowej klasyfikacji na działce nr [...], dominującego użytku – gruntu zadrzewionego i zakrzewionego na użytkach rolnym. Ponadto okoliczność, że klasyfikacja gruntów przeprowadzona na podstawie dotychczasowych przepisów (w niniejszej sprawie na mocy decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...] kwietnia 1986 r., nr [...], wydanej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów - Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.) nadal obowiązuje nie oznacza, że nie można jej zaktualizować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1973/17, LEX nr 2448583). W samym stanowisku organu dostrzegalna jest zresztą pewna sprzeczność, skoro z jednej strony organ neguje prawną możliwość aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów, a z drugiej dopuszcza zmiane klasy bonitacyjnej gleby w przypadku trwałej zmiany stanu faktycznego (ingerującej w profil glebowy). Analiza uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji w tej sprawie prowadzi do wniosku, że Starosta skupił się jedynie na ocenie merytorycznej podstaw faktycznych żądania wniosku, na co wskazuje konkluzja jaką zwarł na koniec, a mianowicie, że okoliczności podniesione przez A. S. nie stanowią przesłanki do obniżenia klas gruntu. Zabrakło w ogóle rozważań dotyczących przyczyn, dla których odmówiono wszczęcia przedmiotowego postępowania, a które mieściłyby się w dyspozycji przepisu art. 61a § 1 k.p.a. Powyższe działanie organu I instancji zmierzało w istocie do negatywnego rozpatrzenia zgłoszonego przez wnioskodawczynię żądania, powołując się przy tym na obowiązujące przepisy p.g.k. oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Błędem organu było z kolei bezrefleksyjne powielenie w całości stanowiska i argumentacji organu I instancji. W ocenie Sądu, organ również sformułował analogiczne, merytoryczne oceny żądania Skarżących, nie mieszczące się w ramach zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. Tym samym organ naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ brak było podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał za uzasadnione wskazane w skardze naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest aktem formalnym (niemerytorycznym), co oznacza, że organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, dlatego w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. W konsekwencji, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy obu instancji nie tylko dyspozycji art. 61a § 1 k.p.a., ale także do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Należy podnieść, że rozpoznawanie spraw w postępowaniu administracyjnym opiera się na zasadzie legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wiąże się z tym także obowiązek organów do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz uznania okoliczności za udowodnioną dopiero po analizie wszystkich zebranych dowodów. Natomiast motywy, przedstawione w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, powinny być czytelne dla strony. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie sprostały powyższym regułom. Naruszenia wspomnianych przepisów proceduralnych stanowi zatem podstawę do uchylenia przez Sąd orzekający zarówno zaskarżonego postanowienia organu, jak i postanowienia organu I instancji. Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, organ I instancji ponownie dokona oceny zasadności zastosowania w sprawie instytucji z art. 61a § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem konieczności dokonania wstępnej analizy zaistnienia w sprawie przesłanek wynikających z tego przepisu. W przypadku zaś stwierdzenia braku podstaw do jego zastosowania, organ I instancji powinien w należyty sposób przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i wydanie decyzji w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a. ----------------------- 9