I SA/Wa 778/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. J.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewodę [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2017 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dziesięciu odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 2 czerwca 2017 r. i awizo powtórne z dnia 12 czerwca 2017 r.), po czym w dniu 20 czerwca 2017 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi, który uznał zwróconą przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 16 czerwca 2017 r. W dniu 27 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej przejrzał akta sądowe sprawy. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., skarżąca wskazała, że z treścią wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi zapoznała się w dniu 27 czerwca 2017 r., gdyż w czasie awizacji przebywała w szpitalu. Skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uzasadniając wniosek wskazała, że jest osobą ciężko chorą w podeszłym wieku. Wiek oraz ostatnio pogarszający się stan zdrowia i brak środków finansowych spowodował, że musi liczyć jedynie na bezinteresowną pomoc osób trzecich w załatwianiu jej spraw, przez co jest uzależniona od ich możliwości. Dnia [...] maja 2017 r. została przewieziona przez pogotowie ratunkowe do szpitala, a następnie w okresie od [...] maja do [...] czerwca 2017 r. przebywała w kolejnym szpitalu. Po wyjściu ze szpitala jej stan zdrowia przez pewien okres nie pozwalał na normalne, samodzielne funkcjonowanie. Do wniosku skarżąca załączyła m.in. kartę wypisową z izby przyjęć do szpitala, z której wynika, że w dniu [...] maja 2017 r. została w trybie nagłym przyjęta do szpitala, kartę informacyjną, z której wynika, iż w dniach [...] maja 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. przebywała w ośrodku opiekuńczo-rehabilitacyjnym, zaświadczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz legitymację osoby niepełnosprawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jak wynika z art. 87 p.p.s.a., warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienie do sądu, w którym czynność miała być dokonana, pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), uprawdopodobnienie w tym piśmie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), równocześnie z wnioskiem dokonanie czynności, której nie dokonano w terminie (§ 4). Dodać w tym miejscu należy, że uprawdopodobnienie, o jakim mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który podlega ocenie Sądu. Jak wynika z analizy akt sprawy wiedzę o uchybieniu terminu do uzupełnieniu braków formalnych skargi skarżąca powzięła w dniu 27 czerwca 2017 r., kiedy jej pełnomocnik przejrzał akta sądowe. Wobec powyższego złożony w dniu 27 czerwca 2017 r. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy uznać za dokonany w ustawowym terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy stwierdzić, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Przy czym Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w postanowieniu WSA w Olsztynie z dnia 2 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 922/14, iż pożądane jest zachowanie pewnego kompromisu polegającego na tym, by z jednej strony mieć na uwadze obiektywny miernik staranności, której można i trzeba wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, z drugiej zaś strony powstrzymanie się od nadmiaru formalizmu, by z tego powodu nie zamknąć stronie prawa do sądu. Zdaniem Sądu okoliczności wskazane we wniosku, a także okoliczności wynikające z akt sprawy, pozwalają na uznanie, że skarżąca nie ponosi winy w nieterminowym dokonaniu czynności uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła istnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Powołane okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącej oraz związane utrudnione z tym funkcjonowanie w życiu codziennym należało uznać za niezawinione przez skarżącą, a w konsekwencji uniemożliwiające obciążeniem jej negatywnymi skutkami nieuzupełnienia skargi w terminie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, uznać należy, iż skarżącej nie można przypisać winy w niedochowaniu terminu w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Zasadnym było zatem przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W przeciwnym razie, w realiach niniejszej sprawy, doszłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 oraz 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.