I SA/Wa 766/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie: WSA Przemysław Żmich WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

I SA/Wa 766/20 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] listopada 2019 r. Nr [...], działając na postawie art. 157, 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn, Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy z wniosku A. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...], z dnia [...] września 2010 r. nr [...] znak: [...] w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] położonej na terenie Dzielnicy [...], jako decyzji wydanej w sprawie rozstrzygniętej uprzednio ostateczną decyzją administracyjną z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa oraz zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa - odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji w części dotyczącej przedmiotowej działki. Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] stycznia 2020 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K. , od powyższej decyzji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r., której stwierdzenia nieważności, w części odnoszącej się do działki ewidencyjnej nr [...], położonej w [...] na terenie dzielnicy [...], domagał się wnioskodawca, orzekała o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (...) zgodnie z protokołem, rejestrem pomiarowo - klasyfikacyjnym i mapą klasyfikacyjną załączonymi do operatu klasyfikacyjnego, stanowiącego załącznik do niniejszej decyzji, a podstawą prawną wydania tej decyzji były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U, nr 19, poz. 97 ze zm.) (dalej: rozporządzenie). Strona domagając się wzruszenia tej decyzji w trybie nieważnościowym, zarzuciła, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. w zw. z § 1 ust. 1, § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia oraz w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r., poz. 6) poprzez błędne, zdaniem strony, ustalenie, że na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] występował w dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego [...] użytek gruntowy grunt pod lasami. Ponadto strona podniosła, że klasyfikacja działki została wykonana przez osobę nie dysponującą upoważnieniem, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się: protokół przeprowadzenia klasyfikacji gruntów, protokół sprawdzenia klasyfikacji gruntów oraz mapa klasyfikacyjna, z których wynika do jakich klas gruntów zaliczono grunty znajdujące się w granicach działki ewidencyjnej obecnie oznaczonej nr [...]. Organ stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu wykraczają poza zakres postępowania nieważnościowego. Wskazał też, że brak w aktach sprawy upoważnienia, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, nie przesądza o tym, że osoba wykonująca klasyfikację nie posiadała takiego upoważnienia. Upoważnionym klasyfikatorem wykonującym przedmiotową klasyfikację była L. P. i to jej podpis widnieje na protokole przeprowadzenia klasyfikacji gruntów, mapie klasyfikacyjnej i w rejestrze pomiarowo - klasyfikacyjnym. Natomiast M. J., którego dotyczy zarzut strony, jest wymieniony w tym protokole jako osoba, przy której udziale przeprowadzono klasyfikację. Odwołujący się zarzucił również wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 pkt 3 i 5 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie stron decyzji oraz brak klarowności sentencji decyzji (...). Organ zaznaczył, że istotą decyzji administracyjnej jest władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o indywidualnych prawach lub obowiązkach. W sprawie dotyczącej gleboznawczej klasyfikacji gruntów krąg stron postępowania, a więc i adresatów decyzji kończącej postępowanie, stanowią osoby legitymujące się w danym czasie tytułem prawnym do nieruchomości objętych rozstrzygnięciem decyzji. Zatem niewymienienie w treści decyzji Prezydenta Miasta [...] jej adresatów z imienia i nazwiska nie stanowi rażącego naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a, w sytuacji, gdy zindywidualizowanych adresatów tego rozstrzygnięcia można ustalić na podstawie nieruchomości (działek) uwidocznionych na mapie klasyfikacyjnej, w stosunku do których przedmiotowa decyzja wywołała określone ' skutki prawne. Organ nie zgodził się z zarzutem rażącego naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ z sentencji decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r, jasno wynika, że przedmiotem orzekania jest zmiana gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych na terenie dzielnicy [...] w obrębie [...], w części dotyczącej między innymi działki ewidencyjnej nr [...], zgodnie z protokołem, rejestrem pomiarowo - klasyfikacyjnym i mapą klasyfikacyjną załączonymi do operatu klasyfikacyjnego stanowiącego załącznik do niniejszej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującego się, że decyzja Prezydenta [...] dotyczy sprawy klasyfikacji rozstrzygniętej uprzednio decyzją Naczelnika [...] (...) organ przychylił się do stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyrażonego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. W ocenie Głównego Geodety Kraju przedmiot rozstrzygania obu decyzji nie był tożsamy, ponieważ pierwsza z nich orzekała o zatwierdzeniu zaktualizowanej gleboznawczej klasyfikacji (...), natomiast decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] orzekała, ponad trzydzieści lat później, o zmianie tej klasyfikacji ze względu na zmianę sposobu użytkowania gruntu znajdującego się w granicach działki ewidencyjnej nr [...] tj. w oparciu o inny stan faktyczny. Odpowiadając na wniosek strony o wystąpienie do Prezydenta [...], czy w dacie wydania decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r., (znak: [...]) wpis ewidencyjny dotyczący stanu własności obecnej działki ewidencyjnej nr [...] (...)wskazywał, że właścicielami tej działki są O. M. oraz S. O., organ wskazał, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny decyzji Prezydenta [...]. Jak bowiem wskazano wyżej, strony postępowania zakończonego tą decyzją nie zostały wymienione z imienia i nazwiska, a ich określenie nastąpiło poprzez wskazanie w sentencji decyzji poszczególnych działek ewidencyjnych. Zatem stronami postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] oraz adresatami tej decyzji byli między innymi ówcześni właściciele działki ewidencyjnej nr [...], natomiast stronami postępowania nieważnościowego są aktualni właściciele tej działki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2020 r. wniósł A.. K.. Zaskarżonej decyzji Głównego Geodety Kraju zarzucił naruszenie prawa: 1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. z powodu pominięcia okoliczności, że z uzasadnienia decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r., z treści protokołu przeprowadzenia klasyfikacji gruntów z dnia [...] stycznia 2010 r., z adnotacji pisanej w kolorze czerwonym, zawartej na mapie porównania z terenem z dnia [...] listopada 2009 r. oraz z rejestru pomiarowo - klasyfikacyjnego z dnia [...] lutego 2010r., zmienionego w dniu [...] marca 2010 r. wynika, że powołana do przeprowadzenia klasyfikacji gruntów klasyfikator L. P. dokonała w ramach czynności klasyfikacji zmiany rodzaju użytku gruntowego na obecnej działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej w Dzielnicy [...], która polegała na przyjęciu przez klasyfikatora za opinią Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] z dnia 31 marca 2010 r., iż w miejscu dotychczas wykazywanego na ww. działce użytku "grunty orne" (symbol: "R") należy ustalić zmieniony użytek "lasy" (symbol: "Ls"), co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja nr [...]Prezydenta [...] z dnia 22 września 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.; 3) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem z § 4 ust. 2 i 3 w zw. § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r.; 4) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja nr [...]Prezydenta m. Warszawy z dnia 22 września 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem § 4 ust. 3 w zw. z § 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r. (Dz.U. Nr 19, poz. 97) oraz z rażącym naruszeniem § 8 ust. 1 w zw. z § 9 ww. Rozporządzenia; 5) art. 156 § 1 pkt 3) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja nr [...]Prezydenta [...] z dnia 22 września 2010 r. dotyczy sprawy klasyfikacji gruntów rozstrzygniętej uprzednio decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...]; 6) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 20 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego z dnia 17 maja 1989 r. w zw. z art. 3 pkt. 1 lit. a), art. 14 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w zw. z § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r.; 7) art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. na skutek jego niewłaściwego zastosowania, gdy decyzja nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego do niniejszej skargi odpisu zwykłego księgi wieczystej z dnia [...] marca 20202 r. o numerze: [...] dla wykazania, że z dniem [...] czerwca 2019 r. skarżący nabył wyłączną własność działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej w Dzielnicy [...] i stał się, zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a., wyłączną stroną postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] listopada 2019 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych na terenie dzielnicy [...] w obrębie [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]. Istota postępowania nieważnościowego polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, a tym bardziej nie prowadzi postępowania dowodowego, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Jak wynika z powyższego organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Tylko zatem stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu ww. przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej wymagane jest spełnienie ściśle określonych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżący podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych na terenie dzielnicy [...] w obrębie [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], upatrywał wadach kwalifikowanych decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., tj. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa oraz wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inna decyzją administracyjną. Powyższe wady skarżący wiązał z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, jak również z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntu. Sąd w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019 r. I OSK 1034/18, w którym Sąd ten wskazał, że "naruszenia prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Te ostatnie bowiem stanowią podstawę do wznowienia postępowania." W konsekwencji inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa musi tkwić w treści decyzji administracyjnej, a nie w postępowaniu, w którym decyzja ta została wydana. Ocena postępowania wyjaśniającego, postępowania dowodowego, a także jego uzupełnienie, może nastąpić jedynie w ramach postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania, o którym mowa w art. 145 k.p.a. (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1472/09). Przy rozważaniu tego, czy zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie mówiąc już o wykazaniu zwykłego naruszenia prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo zasadzie stabilności obrotu prawnego. Tylko zatem w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, możliwe jest wzruszenie zasady stabilności, pewności obrotu prawnego, wywodzonej z art. 16 k.p.a. Pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać, ani tolerować (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, Lex nr 1070197 oraz wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2009r., II GSK 600/08 (Lex nr 475235), posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieostrym pojęciem "rażącego naruszenia prawa", wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące. Uważa się przy tym, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6-11 w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (por. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40 – tak: Jaśkowska Małgorzata, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex.2016 ). Nadto wskazać należy, że zarówno w doktrynie jaki i w orzecznictwie ugruntowany jest również pogląd stanowiący, iż poszczególne tryby nadzwyczajne nie mogą być stosowane zamiennie, mają one na celu bowiem usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji. W piśmiennictwie wskazuje się, że najistotniejszą różnicą omawianych instytucji jest materialnoprawny charakter w przypadku stwierdzenia nieważności i proceduralna istota wznowienia postępowania. W przypadku stwierdzenia nieważności wada decyzji ma swoje źródło w prawie materialnym, tj. tkwi w samej decyzji. Natomiast w odniesieniu do wznowienia postępowania, wada dotyczy sposobu podejmowania tej decyzji, czyli "wadą jest dotknięte samo postępowanie", czyli "warunki powstania decyzji". Jak wskazuje NSA w wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15, za rażące naruszenie postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. W niniejszej sprawie z sytuacją taką nie mamy jednak do czynienia. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prezydent [...] , stosownie do procedury opisanej w rozporządzeniu w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów z 1956 r., zwołał na dzień 23 grudnia 2009 r. zebranie informacyjne użytkowników gruntów objętych gleboznawczą klasyfikacją. Ogłoszenie o zebraniu ukazało się na stronach Gazety Wyborczej w dniu 16 grudnia 2009 r. Na zebraniu stawiła się jedna osoba. W dniu 29 stycznia 2010 r. klasyfikator L. P. przeprowadziła klasyfikację gruntów z czego został sporządzony protokół z wykazem dokonanych odkrywek. Następnie zawiadomieniem z [...] stycznia 2010 r. Prezydent [...] zawiadomił zainteresowanych o wyłożeniu do wglądu zainteresowanych użytkowników gruntów operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Ogłoszenie o wyłożeniu operatu zostało zamieszczone w Gazecie Wyborczej w dniu 2 lutego 2010r. Z adnotacji służbowej Prezydenta [...] z dnia 26 lutego wynika, że nie zgłoszono do operatu żadnych uwag. Po uzgodnieniach z Biurem Ochrony Środowiska Urzędu [...] i jednostką miejską "[...]" w dniu [...] kwietnia 2010 r. ponownie dokonano klasyfikacji gruntów, o czym świadczy protokół przeprowadzenia klasyfikacji gruntów w związku z ponownym wyłożeniem map klasyfikacyjnych. W protokole ujęto również wykaz odkrywek glebowych. W dniach 20-21 maja 2010 r. dokonano sprawdzenia klasyfikacji gruntów przeprowadzonej przez klasyfikatora L. P.. Wykaz rejestrów pomiarowo klasyfikacyjnych oraz mapa klasyfikacyjna zostały ponownie wyłożone do wglądu. W konsekwencji Prezydent [...] decyzją z [...] września 2010 r. zmienił gleboznawczą klasyfikację gruntów na m.in. działce [...]. Jak wynika z powyższego przebiegu zdarzeń, zostały one przeprowadzone w zgodzie z rozporządzeniem z 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Ustalona klasyfikacja miała swoje podstawy w dokonanych odkrywkach gruntowych. Osoby zainteresowane w sprawie miały możliwość wglądu do dokumentów związanych z proponowana zmianą, jak również składania wniosków w tym zakresie. Z tych przyczyn Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów i tym samych wszystkie zarzuty , w tym również zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły zostać uwzględnione. Nie jest również zasadny zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego art. 20 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego z dnia 17 maja 1989 r. w zw. z art. 3 pkt. 1 lit. a, art. 14 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w zw. z § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z dnia 4 czerwca 1956 r. Z uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, iż skarżący wiąże rażące naruszenie powyższych przepisów z brakiem możliwości zmiany przez klasyfikatora rodzaju użytków gruntowych. Z treści decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2010r. wynika, że zmiana dotyczyła wyłącznie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, w tym gruntów pod lasami, nie zaś sposobu użytkowania. Dopiero ostateczna decyzja zatwierdzająca zmianę gleboznawczej klasyfikacji gruntu może być, stosownie do art. 23 ust. 3 pkt 1g ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą do wpisu zmiany sposobu użytkowania gruntu w ewidencji gruntów. Są to odmienne postępowania, oparte o inne podstawy prawne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., jak prawidłowo wyjaśnił organ, nie można uznać że przedmioty obu spraw nie są tożsame. Decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1977 r. nr [...] dotyczyła zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...], w części dotyczącej obecnej działki ewidencyjnej nr [...]. Decyzja z 2010 roku zmieniała powyższą klasyfikację. Upływ czasu i ewentualne zmiany wynikające bądź z przyczyn naturalnych, bądź spowodowane działalnością człowieka usprawiedliwiają ponowne zbadanie gleby i dokonanie zmian w klasyfikacji gruntów. Możliwość zarówno aktualizacji, jak i zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów wynika wprost z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wobec powyższych rozważań wskazać należy, że organ prawidłowo uznał, iż objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja z dnia [...] września 2010 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.