I SA/Wa 736/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.), Protokolant referent Krzysztof Włoczkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2022 r. nr KOC/6628/Sr/22 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 13 października 2022 r., nr 002558/SP/10/2022 . 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz A. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Decyzją z dnia 13 października 2022 r. nr 002558/SP/10/2022 po rozpoznaniu wniosku A. M. (dalej też jako Skarżąca lub Wnioskodawca) o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką T. R. , Prezydent m.st. Warszawy odmówił Wnioskodawczyni przyznania żądanego świadczenia. Prezydent stanął na stanowisku, że A. M. nie jest osobą uprawioną do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką, gdyż niepełnosprawność wymagającej opieki istnieje od momentu ukończenia przez nią 83 roku życia. To oznacza brak spełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1615 z późn. zm. – dalej też jako u.ś.r.). Skarżąca w dowołaniu od decyzji Prezydenta, zarzuciła rażące naruszenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, a także art. 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez jego zastosowanie wbrew wydanemu przez Trybunał Konstytucyjny wyrokowi z dnia 21 października 2021 r., K 38/13. W ocenie Skarżącej, Prezydent wydając kwestionowaną decyzje naruszył też przepisy postępowania, tj. art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. Decyzją z dnia 7 grudnia, nr KOC/6628/Sr/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej też jako SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium w uzasadnieniu w pierwszej kolejności odniosło się do możliwości stosowania w postępowaniu zmierzającym do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego normy wynikającej z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Zwróciło przy tym uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W konsekwencji – w ocenie Kolegium – należało uwzględnić niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie oznaczonym w wyroku K 38/13 i rozpoznać wniosek Skarżącej z pominięciem kryterium wieku, w jakim powstała niepełnosprawność jej matki. Dalej Kolegium stwierdziło, że żądnie Skarżącej o ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. należało ocenić przez pryzmat związku jaki ma niepodejmowanie przez nią zatrudnienia z opieką sprawowaną nad matką. W tym zakresie Kolegium zwróciło uwagę, że Wnioskodawczyni urodzona w 1965 r., podejmowała się zajęć zarobkowych jedynie przez krótki okres w swoim życiu w latach dziewięćdziesiątych (pomijając niespełna miesięczne okresy zatrudnienia - ostatnie w 2006 r.) oraz zgodnie z decyzją ZUS o ustaleniu kapitału początkowego z dnia 26 marca 2013 r., posiada jedynie 3 letni okres składkowy. Skoro więc ostatnią aktywność zawodową Skarżąca przejawiała w 2006 r., tj. 16 lat temu, to w ocenie Kolegium, nie można uznać, że niepełnosprawność matki i konieczność sprawowania nad nią opieki była jedyną przeszkodą podjęcia przez Wnioskodawczynię zajęć zarobkowych. Mając więc na uwadze, że Wnioskodawczyni nie wykazała w żaden sposób, aby rezygnacja z pracy, bądź jej niepodejmowanie było związane z koniecznością opieki nad matka, Kolegium uznało, że nie jest możliwe przyznanie jej wnioskowanego świadczenia. Nadto Kolegium odniosło się do przeprowadzonego w dniu 4 października 2022 r. wywiadu środowiskowego. Na jego podstawie stwierdziło, że Wnioskodawczyni zapewnia matce pomoc przy takich czynnościach jak: przygotowywanie posiłków, sprzątanie, wykonywanie czynności higienicznych, załatwianie spraw urzędowych i medycznych (umawianie i wizyty lekarskie). W ocenie Kolegium zakres sprawowanej opieki nad matką nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, co również zostało uznane za powód do odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Skarga na decyzję Kolegium została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm. – dalej też p.p.s.a.), jednak Sąd postanowieniem z dnia 19 października 2023 r., I SA/Wa 736/23 wydanym na posiedzeniu niejawnym przywrócił termin do jej złożenia. Skarżąca – reprezentowana przez fachowego pełnomocnika – zarzuciła decyzji Kolegium: 1) aruszen.ie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 17 u.ś.r., przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy zachodziły wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia, b) art. 17 ust. 1 pkt. 4 u.ś.r. przez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy brakiem podjęcia zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad matką; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem należy zaznaczyć, iż organ pierwszej instancji w ogóle nie rozważał kwestii związanych ze związkiem przyczynowo skutkowym pomiędzy brakiem podjęcia zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad matką, b) art. 7 kpa oraz art. 77 kpa oraz art. 80 kpa przez uznanie, iż nie istnieje związek przyczynowo skutkowy pomiędzy brakiem podjęcia zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad matką przez Skarżącą, c) art. 7 kpa oraz art. 77 kpa oraz art. 80 kpa przez uznanie, iż Skarżąca z uwagi na zakres czynności opiekuńczych sprawowanych nad matką jest w stanie podjąć zatrudnienie, podczas gdy ocena dowodów nie pozwala na przyjęcie takiego wniosku, w szczególności nie wynika to z zaświadczenia o niepełnosprawności oraz wywiadu środowiskowego, d) art. 7 kpa oraz art. 77 kpa oraz art. 80 kpa przez uznanie, iż Skarżąca jest w stanie podjąć zatrudnienie, z uwagi na stan zdrowia swojej matki podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest uprawnione do oceny stanu zdrowia oraz wpływu jaki ten stan zdrowia ma na możliwości zarobkowe Skarżącej, e) art. 7 oraz art. 77 oraz art. 80 kpa przez uznanie, iż wcześniejsza historia zatrudnienia Skarżącej ma jakiekolwiek znaczenie w sprawie niniejszej, f) art. 7 oraz art. 77 oraz art. 80 kpa przez zignorowanie okoliczności które wynikają z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności które samo w sobie implikuje i świadczy o konieczności sprawowania stałej opieki nad matką i braku możliwości podjęcia zatrudnienia, g) art. 7 oraz art. 77 oraz art. 80 kpa przez błędną, dowolną a nie swobodną ocenę dowodu w postaci wywiadu środowiskowego z dnia 04 października 2022 roku i uznanie że zakres sprawowanej opieki nie wyklucza podjęcia zatrudnienia h) art. 138 § 1 pkt. 1 przez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, i) art. 138 § 2 przez jego bezzasadne niezastosowanie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postepowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jak wynika z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd według wskazanych powyżej kryteriów wykazała zasadność wniesionej skargi. Przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawę skarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm. – dalej też jako u.ś.r.). I tak zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Odnośnie do treści art. 17 ust. 1b u.ś.r. i wynikającej z niego przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, Sąd uznaje za prawidłową wykładnię powołanego przepisu, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13, skutkował tym, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności (o którym mowa we wskazanym przepisie), jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności i w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Natomiast niezależnie od tego, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta stając na stanowisku, że przeszkodą uniemożliwiającą przyznanie Skarżącej wnioskowanego świadczenia było niespełnienie wymogu określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., tj. brak związku pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Kolegium stanęło również na stanowisku, że zakres opieki sprawowanej przez Skarżącą nad niepełnosprawną matką, nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej np. w niepełnym wymiarze czasu pracy. W realiach rozpoznawanej sprawy nie było sporne, że matka Skarżącej legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 13 maja 2022 r., w którym stwierdza się, że jest osoba trwale niezdolną na samodzielnej egzystencji o dnia 1 kwietnia 2022 r., co zgodnie z art. 3 pkt. 21 lit. b u.ś.r., stanowi orzeczenie równoważne ze stwierdzeniem, że matka Skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Bezsporne jest również, że wymagająca opieki nie pozostaje w związku małżeńskim, gdyż w aktach znajduje się akt zgonu jej męża, z którego wynika, że ten zmarł w dniu 2 grudnia 2015 r. Skarżąca, jako córka wymagającej opieki, należy więc niewątpliwie do osób, w pierwszej kolejności obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym wobec niepełnosprawnej w stopniu znacznym matki. W tych warunkach o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego decydować winno więc ustalenie, czy rzeczywiście Skarżąca sprawuje opiekę nad matką oraz, czy z powodu tej opieki (w tym jej zakresu) rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, bądź takiego zatrudnienia lub pracy zarobkowej nie podejmuje. Takie ustalenie oznacza bowiem, że Wnioskodawczyni spełnia podstawowe przesłanki warunkujące uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Sąd uznaje za bezsporne, że organy obu instancji rozpoznające wniosek Skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, dysponowały kompletnym materiałem dowodowym, koniecznym dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jednak organy doszły do nieprawidłowych wniosków o braku przesłanek uprawniających do przyznania wnioskowanego świadczenia, na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. sytuacja niepodejmowania zatrudnienia winna być traktowana równorzędnie z rezygnacją z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie nie było sporne to, że Skarżąca jest osobą obiektywnie zdolną do pracy, co wynika z jej wieku oraz braku orzeczenia o niezdolności do pracy, czy niepełnosprawności. Mając na uwadze powyższe, Sad stwierdził – wbrew ocenie Kolegium – że niepodejmowanie przez Skarżącą zatrudnienia (bo w jej sytuacji nie możemy przyjąć, że doszło do rezygnacji z zatrudnienia na rzecz sprawowania opieki) może mieć związek ze stanem zdrowia jej matki. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, które zakłada, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wyznacza żadnych ram czasowych dotyczących podejmowania aktywności zawodowej, zaś brak aktywności zawodowej sam w sobie (co do zasady) nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od tego jak długo trwa ten stan. Przyjmuje się, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie bezrobotnej, która była zatrudniona lub wykonywała pracę zarobkową w formach określonych w art. 3 pkt 22 u.ś.r. i zrezygnowała z niej, bądź też mając możliwość podjęcia zatrudnienia lub wykonywania pracy zarobkowej z możliwości tej nie korzysta w celu sprawowania opieki. Skarżąca może zaś podjąć zatrudnienie w każdym momencie, jednak tego nie czyni z powodu rozmiaru opieki nad niepełnosprawną matką. Sprawowanie opieki stanowi w tym wypadku ewidentną przeszkodę w podejmowaniu zatrudnienia. Wymaganie od osoby występującej z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wcześniejszego zatrudnienia i rezygnacji z niego właśnie celem sprawowania opieki, doprowadziłoby do sytuacji, że takie osoby mogłyby podejmować np. miesięczne zatrudnienie, tylko po to, aby zaraz wypowiedzieć umowę o pracę z uwagi na niemożność pogodzenia zatrudnienia z koniecznością sprawowania opieki (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 953/23). Kierując się powyższym, za całkowicie nietrafną na gruncie niniejszej sprawy, Sąd uznaje argumentację organu, iż mimo opieki sprawowanej przez Skarżącą nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem a koniecznością zapewniania matce pomocy, bowiem Skarżąca jest nieaktywna zawodowo od 2006 r. Sąd nie podziela też dokonanej przez Kolegium oceny zakresu sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką. Za stanowiskiem NSA przedstawionym w wyroku z 29 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1854/19, Sąd wyjaśnia, że treść orzeczenia o niepełnosprawności jest dla organów orzekających w sprawie wiążąca, w tym sensie, że determinuje w zasadzie charakter i zakres opieki, jakiej wymaga dana osoba legitymująca się takim orzeczeniem. Z treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki Skarżącej wynika, że ta jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, co już samo w sobie oznacza, że wymaga na stałe pomocy innej osoby we wszystkich codziennych aktywnościach. Podobnie wnioski sformułował orzecznik w pouczeniu orzeczenia, gdzie wskazuje się, że stopień naruszeń sprawności organizmu matki Skarżącej powoduje niezdolność do samodzielnego zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych. Dlatego przy ich realizacji matka Skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki innych osób. Taką opiekę, jak wynika z ustaleń poczynionych w rozpoznawanej sprawie, niepełnosprawnej zapewnia zaś Skarżąca, co już samo w sobie determinuje w zasadzie możliwość przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Istotne jest, że w kontrolowanej sprawie został przeprowadzony wywiad środowiskowy. Skarżąca złożyła stosowne oświadczenia, dotyczące sprawowania opieki nad matką, opisała jej rodzaj i zakres, który - zdaniem Sądu - spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Pracownik socjalny w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego wskazał, że matka Skarżącej ma duże trudności w codziennym funkcjonowaniu i wymaga pomocy we wszystkich czynnościach. Skarżąca pomaga matce przy utrzymaniu higieny osobistej, przygotowuje je posiłki, podaje leki i załatwia za nią wszelkie czynności urzędowe i medyczne. Okoliczności te potwierdziła Skarżąca w oświadczeniu złożonym przed Sądem do protokołu rozprawy. Z jej relacji wynika, że matka jest osobą ze znaczną nadwagą, która z tego względu ma duże problemy przy poruszaniu się i w związku z tym wymaga wsparcia we wszystkich w zasadzie czynnościach. Skarżąca wyjaśniła też, że z racji podeszłego wieku matka cierpi na liczne schorzenia w tym neurologiczne i pozostaje pod opieką poradni neurologicznej, ma cukrzycę, wysokie ciśnienie i zatorowość płucną. W ocenie Sądu, powyższe wskazuje, że Skarżąca nie tylko wykonuje zwykłe czynności dnia codziennego, ale także czynności pielęgnacyjne, które wykonywane są w ramach opieki nad osobami całkowicie zdanymi na pomoc innych osób. Odmienna ocena organu w tej mierze nie znajduje potwierdzenia we wnioskach, jakie nasuwają się Sądowi z dokumentów pozostających w aktach. Pozostając w kwestii zakresu sprawowanej opieki należy zauważyć, że NSA w wyżej powołanym wyroku o sygn. akt I OSK 1854/19 wskazał, iż nie można oczekiwać od osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne sprawowania opieki nieustannie przez cały dzień i w tym sensie "całodobowo". Niewątpliwie Skarżąca czynności opiekuńcze wobec matki wykonuje codziennie i pozostaje do stałej jej dyspozycji, niezależnie od tego, że nie zamieszkują w jednym gospodarstwie domowym. W ocenie Sądu posiadanie przez osobę pozostającą pod opieką innej osoby, orzeczenia, z którego wynika konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oznacza, że osoba niepełnosprawna wymaga w codziennym funkcjonowaniu takiego rodzaju wsparcia ze strony innych osób. Konsekwentnie zatem, wykonywanie codziennych czynności pomocy i opieki względem takiej osoby w zakresie wynikającym z orzeczenia o niepełnosprawności może stanowić przyczynę niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyroki NSA: z 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3946/18 i z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 516/19). W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie prowadzi do wniosku, że sprawowana przez Skarżącą opieka nie była zgodna z orzeczeniem stwierdzającym niezdolność matki skarżącej do samodzielnej egzystencji. Oczywistą kwestią jest, że w ramach sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną będą współwystępowały czynności opiekuna, które zalicza się do tzw. czynności dnia codziennego, jak sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów itp., jak i te, które w większym lub mniejszym stopniu służą poprawie egzystencji osoby niepełnosprawnej poddanej opiece, jak np. pomoc w przemieszaniu się czy przy wizytach u lekarza, podawanie leków, pomiary służące ustalaniu stanu zdrowia, ale także typowe czynności pielęgnacyjne wykonywane w ramach opieki nad osobą niepełnosprawną niezdolną do samodzielnej egzystencji. Z tych względów Sąd uznał, że Kolegium na gruncie tej konkretnej sprawy dokonało błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w świetle warunków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., i dlatego skargę należało uznać za zasadną. W konsekwencji poczynionych ustaleń Sądu stwierdził też, że konieczne jest uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ stosownie do art. 153 p.p.s.a., związany jest wykładnią sądową, przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego uzasadnienia, z której wynika, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki uprawniające do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.