I SA/Wa 629/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), Protokolant referent stażysta Magdalena Biadoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Decyzją z 22 stycznia 2024 r., nr SKO/I/I/127/2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej również jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania H. D. (dalej również jako "Skarżąca"), reprezentowanej przez adwokata, od decyzji Wójta Gminy G. (dalej również jako "Wójt/organ I instancji") z 22 grudnia 2023 r., nr [...] , w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 25 stycznia 2023 r. Skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem – K. D. , legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu 23 października 2019 r. przez Lekarza Rzeczoznawcę KRUS. Decyzją z 1 lutego 2023 r., nr 28/23, organ I instancji odmówił Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że Skarżąca ma ustalone bezterminowo prawo do emerytury z KRUS. Powyższa okoliczność, zdaniem organu I instancji, wyklucza możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał również jako podstawę prawną decyzji odmownej przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i wyjaśnił, że skoro nie da się ustalić momentu powstanie niepełnosprawności u K. D. to, niepełnosprawność u ww. osoby powstała po ukończeniu 25. roku życia, co nie spełnia warunków określonych w ww. przepisie. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej wniesionego od powyższej decyzji organu I instancji, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy G.. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji co do wyników wykładni przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem Kolegium, oparcie rozstrzygnięcia na dosłownym rozumieniu przywołanego przepisu prowadzi do pominięcia powszechnie obowiązującej wykładni zawartej w nim normy prawnej, wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt 38/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1443), w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skutkiem wyroku, wskazanym przez sam Trybunał, jest niekonstytucyjność części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze zasadę legalizmu (art. 6 k.p.a.), organ I instancji nie miał podstaw do stosowania art. 17 ust. 1b ww. ustawy w sposób, który różnicował prawo do świadczenia ze względu na czas powstania niepełnosprawności. Powyższe naruszenie prawa materialnego było jednak, zdaniem Kolegium, bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ w opinii organu, i tak powinna zostać wydana decyzja odmowna z uwagi na posiadanie przez Skarżącą prawa do emerytury co wyklucza możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Fakt ustalenia prawa do emerytury wyklucza, zdaniem organu, zgodnie z przepisem art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Końcowo organ stwierdził, że Skarżąca posiada przyznane prawo do emerytury od 2010 r., i w tym czasie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Niepełnosprawność męża została natomiast ustalona w 2019 r., i nie wykazano zdaniem organu, aby Skarżąca zaprzestała pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem. Skarżąca jak wskazuje organ opiekuje się mężem, i zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, na Skarżącej ciąży obowiązek alimentacyjny wobec męża, zatem nie zrezygnowała z pracy aby zająć się chorym mężem i nie utraciła żadnego zarobku. Powyższe zdaniem organu, stoi w sprzeczności z treścią przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który wyraźnie wskazuje, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jeżeli osoba nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Kolegium wniosła Skarżąca. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Prawomocnym wyrokiem z 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 913/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Kolegium z 10 marca 2023 r., nr SKO/I/I/422/2023, oraz decyzję Wójta Gminy G. z 1 lutego 2023 r., nr 28/23, a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał natomiast w uzasadnieniu wyroku, że ponownie rozpatrując sprawę obowiązkiem organu I instancji będzie wzięcie pod uwagę oceny prawnej w zakresie wyników wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w szczególności art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a, i przeprowadzenie niezbędnych czynności w celu rozpatrzenia wniosku Skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce dotychczas pobieranej emerytury, uwzględniając okoliczność, że Skarżąca ma możliwość dokonania wyboru pomiędzy tymi świadczeniami na rzecz korzystniejszego, w tym przypadku świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd wyjaśnił, że jeżeli zostaną ku temu spełnione wszystkie wymagane warunki, organ I instancji przyzna Skarżącej wnioskowane świadczenie. Sąd wyjaśnił przy tym, że zawieszenie prawa do emerytury, skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty, co jednocześnie wyeliminuje negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w postaci posiadania prawa do emerytury. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy G. wydał decyzję z 22 grudnia 2023 r., nr [...] , przyznającą bezterminowo Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad K. D. w kwocie 2988,00 zł miesięcznie, na okres od 1 stycznia 2024 r. (punkt pierwszy decyzji), z rygorem natychmiastowej wykonalności (punkt drugi decyzji). Decyzja ta została następnie – na skutek rozpatrzenia odwołania Skarżącej co do jej punktu pierwszego – utrzymana w mocy przez Kolegium, decyzją z 22 stycznia 2024 r., nr SKO/I/I/127/2024. W realiach niniejszej sprawy organy uznały, że skoro pobieranie emerytury przez Skarżącą zostało zawieszone decyzją Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Rolniczego (dalej również jako "Prezes KRUS") z 11 grudnia 2023 r., nr [...] , od 1 stycznia 2024 r., to od tego dnia została wyeliminowana negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Prawidłowym rozwiązaniem w takiej sytuacji było więc, zdaniem organów, przyznać Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w miejsce pobieranej emerytury od dnia jej zawieszenia tj. od 1 stycznia 2024 r., bezterminowo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Kolegium z 22 stycznia 2024 r., nr SKO/I/I/127/2024, wniosła Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając ją w całości. Zarzuciła w niej naruszenie następujących przepisów prawa, tj.: 1) art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), poprzez ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 przyznane na K. D. , na okres od 1 stycznia 2024 r., niezgodnie z datą złożenia wniosku o przyznanie powyższego świadczenia przez odwołującą H. D. w dniu 25 stycznia 2023 r.; 2) art. 7 i 8 § 1 k.p.a., poprzez przerzucenie na Skarżącą szkody w postaci otrzymywania niższego świadczenia przez okres od złożenia wniosku do wydania zaskarżonej decyzji przez Wójta Gminy G. , pomimo tego, iż Skarżąca po złożeniu wniosku nie była w sposób rzetelny informowana o przysługujących jej uprawnieniach i organ administracyjny nie podjął starań aby umożliwić -wnioskodawczyni sprawne oraz płynne przejście z systemu świadczeń emerytalnych na system świadczeń rodzinnych. Wskazując na powyższe uchybienia, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz w zaskarżonym zakresie poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Wójta Gminy G. z 22 grudnia 2023 r., nr [...] . W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pomimo jednoznacznych wskazań zawartych w pisemnym uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ I instancji przez klika miesięcy nie podejmował żadnych czynności, a sytuacja uległa zmianie dopiero po złożeniu przez Skarżącą skargi na bezczynność organu administracji. Zdaniem Skarżącej, wniosek z 25 stycznia 2023 r. został złożony w prawidłowy sposób i ten wniosek winien być przedmiotem rozpoznania przez organ administracyjny. Skarżąca wskazała, że nie powinna ponosić szkody za nieprawidłową interpretację art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a także naruszenie szeregu przepisów k.p.a. przez organ administracyjny, który nieprawidłowo ustalił, iż uzyskanie prawa do emerytury z KRUS stoi na przeszkodzie przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego i nie pouczył Skarżącej o przysługujących jej prawach. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji rozstrzygały w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 913/23, którego oceną prawną jest również związany orzekający obecnie Sąd. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że Sąd orzekający jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku WSA. Przez wykładnię prawa rozumie się z kolei powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Natomiast obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku WSA może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach – w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji Kolegium oraz decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej jako "u.ś.r."), zgodnie z którą świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej jako "k.r.o.") ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (art. 17 ust. 1 u.ś.r.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii określenia daty początkowej należnego Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W związku ze zbiegiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z prawem do emerytury, Wójt Gminy G. przyznał to prawo od początku miesiąca, w którym organ emerytalny zawiesił wypłatę emerytury, tj. od 1 stycznia 2024 r. Stanowisko to zostało zaakceptowane zaskarżoną decyzją Kolegium. Skarżąca natomiast uważa, iż świadczenie pielęgnacyjne winno zostać jej przyznane od początku miesiąca, w którym złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od 1 stycznia 2023 r. Po analizie całokształtu kontrolowanej sprawy, Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej. W sprawie nie jest kwestionowane, że wnioskiem z 25 stycznia 2023 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca wystąpiła w chwili, gdy przysługiwało Skarżącej prawo do emerytury rolniczej wypłacanej z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Rolniczego. Skarżąca zrezygnowała z emerytury dopiero po złożeniu oświadczenia z 29 listopada 2023 r., co miało ten skutek, że Prezes KRUS decyzją z 11 grudnia 2023 r., nr [...] , wstrzymał z dniem 1 stycznia 2024 r. wypłatę emerytury rolniczej na rzecz Skarżącej. Powyższe zostało niezwłocznie uwzględnione przez organ I instancji, który 22 grudnia 2023 r., decyzją nr [...] , przyznał Skarżącej bezterminowo świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną – K. D. w kwocie 2988,00 zł miesięcznie, na okres od 1 stycznia 2024 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wyjaśnić należy przy tym, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (art. 24 ust. 2 u.ś.r.). Z kolei zgodnie z art. 24 ust. 4 u.ś.r., prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. Z powyższych przepisów u.ś.r. wynika również, że nie ma znaczenia dla ustalenia początkowej daty ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego sama data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Uszło uwadze Skarżącej, że ustanowiona w art. 24 ust. 2 u.ś.r. zasada, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, wiąże początkowy termin uzyskania prawa nie z momentem złożenia samego wniosku, ale ze złożeniem wniosku wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. By bowiem świadczenie mogło być przyznane muszą być złożone w sprawie także inne dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia rodzinnego będącego przedmiotem wniosku, o których mowa w art. 23 ust. 4 pkt 3 lit. f u.ś.r. Takim dokumentem umożliwiającym wykazanie przez stronę braku negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku zbiegu świadczenia pielęgnacyjnego z świadczeniem emerytalnym, jest właśnie wiążąca organ i wykonalna decyzja właściwego organu emerytalnego o wstrzymaniu wypłaty emerytury (art. 110 § 1 i art. 130 § 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 u.ś.r.). Należy uznać, iż wówczas wpłynął do organu wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, o którym mowa w art. 24 ust. 2 u.ś.r., bowiem w tym momencie usunięta została ostatnia przesłanka tamująca możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (vide: wyrok NSA z 19 maja 2021 r., I OSK 209/21; wyrok NSA z 23 czerwca 2022 r., I OSK 1590/21; wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., I OSK 1586/21; wyrok NSA z 26 sierpnia 2022 r., I OSK 1970/21; wyrok NSA z 22 września 2022 r., I OSK 2312/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem przyznać świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym w obrocie prawnym istnieje ważne uprawienie (decyzja administracyjna) strony do pobierania świadczenia emerytalnego. Na istnienie takiej negatywnej przesłanki w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego zwrócił uwagę Sąd orzekający poprzednio w przedmiotowej sprawie powołując się w tym zakresie na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało uwzględnione w decyzjach organów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest bowiem zapatrywanie, że w razie zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i prawa do świadczenia emerytalno-rentowego, z treści art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w zw. z art. 33 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U.2021.266 ze zm.) i art. 95 i nast. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2020.53 ze zm.), wynika norma prawna wskazująca, iż osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie emerytalno-rentowe, ma możliwość dokonania wyboru jednego z tych świadczeń, przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (vide: wyrok NSA z 18 czerwca 2020 r., I OSK 254/20; wyrok NSA z 27 maja 2020 r., I OSK 2375/19; wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., I OSK 764/20; wyroki NSA z 15 grudnia 2020 r., I OSK 1983/20; wyrok NSA z 17 grudnia 2020 r., I OSK 2010/20; wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2813/20; wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r., I OSK 2800/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast samo złożenie oświadczenia o rezygnacji ze świadczenia mniej korzystnego wraz z wnioskiem o uchylenie decyzji przyznającej to świadczenie i o przyznanie świadczenia korzystnego nie jest wystarczające do przyznania świadczenia korzystnego, gdy właściwe przepisy prawa materialnego nie przewidują wydania decyzji z zastrzeżeniem określonego warunku. W takim przypadku konieczne jest, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, prawo do świadczenia niższego zostało w odpowiedniej procedurze wstrzymane albo uchylone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2019 r., I OSK 210/21). Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że organy prawidłowo uznały, że warunkiem koniecznym do ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego było zatem ostateczne wstrzymanie wypłaty na rzecz Skarżącej emerytury rolniczej, co w realiach niniejszej sprawy nastąpiło począwszy od 1 stycznia 2024 r. W realiach niniejszej sprawy, taką decyzją (decyzja Prezesa KRUS z 11 grudnia 2023 r., nr [...] ) Skarżąca mogła się wylegitymować dopiero od 1 stycznia 2024 r. Skoro bowiem w ww. decyzji Prezes KRUS wskazał datę od kiedy wstrzymanie wypłaty emerytury rolniczej następuje, to należało przyjąć, że skutek tejże decyzji następuje właśnie z tym momentem, czyli od 1 stycznia 2024 r. Wobec tego, że decyzja Prezesa KRUS z 11 grudnia 2023 r. stała się wykonalna w styczniu 2024 r., co oznacza prawidłowo wypełniony dokument, w rozumieniu art. 24 ust. 2 u.ś.r., to najwcześniej od 1 stycznia 2024 r. możliwe było przyznanie Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, a nie jak domaga się tego Skarżąca, od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (od 1 stycznia 2023 r.). Zasadnie zatem organy uznały, że w takiej sytuacji jak w niniejszej sprawie, możliwe jest przyznanie Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 stycznia 2024 r., tj. za okres, w którym Skarżąca nie pobierała emerytury rolniczej. Wbrew zatem zarzutom skargi, organy dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego oraz jego oceny prawnej, w zgodzie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 11 sierpnia 2023 r., czyli w zakresie przewidzianym dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 7 i 8 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, to nie z winy organów orzekających w sprawie Skarżącą otrzymała korzystniejsze świadczenie pielęgnacyjne dopiero od stycznia 2024 r. Nie sposób również zarzucić organom, że nie informowały Skarżącej o przysługujących jej uprawnieniach i nie podjęły starań aby umożliwić Skarżącej sprawne oraz płynne przejście z systemu świadczeń emerytalnych na system świadczeń rodzinnych. Jak wynika bowiem z akt sprawy sądowej o sygn. akt I SA/Wa 913/23, akta administracyjne wraz z prawomocnym od 10 października 2023 r. wyrokiem WSA w Warszawie z 11 sierpnia 2023 r. zostały zwrócone Kolegium 27 października 2023 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Następnie, jak wskazał organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, 3 listopada 2023 r. Kolegium przekazało przedmiotowe akt wraz z wyrokiem do organu I instancji. W tej sytuacji, Wójt Gminy G. , pismem z 17 listopada 2023 r. poinformował Skarżącą o niezbędnych czynnościach, jakie Skarżąca powinna wykonać aby umożliwić Skarżącej sprawne, oraz co najważniejsze, płynne przejście z systemu świadczeń emerytalnych na system świadczeń rodzinnych, tak aby Skarżąca nie była narażona na ryzyko nieuzasadnionej przerwy w pobieraniu należnego świadczenia. Powyższe pismo zostało doręczone Skarżącej 20 listopada 2023 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru. Wniosek o zawieszenie prawa do emerytury z KRUS Skarżąca wystosowała do organu emerytalnego w piśmie z 29 listopada 2023 r. Prezes KRUS wydał stosowaną decyzję 11 grudnia 2023 r., która wpłynęła do organu I instancji 15 grudnia 2023 r. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy G. przyznał Skarżącej świadczenia pielęgnacyjne decyzją z 22 grudnia 2023 r. opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności. Wobec przedstawionej chronologii wydarzeń, Sąd doszedł do przekonania, że do momentu zwrotu do organu I instancji akt administracyjnych wraz w prawomocnym wyrokiem Sądu, co miało miejsce 3 listopada 2023 r., organ I instancji nie miał jakiejkolwiek możliwości załatwienia sprawy Skarżącej, ponieważ organ administracji proceduje wyłącznie na podstawie akt sprawy, a takowe do początku listopada 2023 r. nie były w dyspozycji organu I instancji. Ponadto, dopiero 11 grudnia 2023 r. Prezes KRUS wstrzymał wypłatę emerytury na rzecz Skarżącej ze skutkiem od 1 stycznia 2024 r. Czyli wtedy najwcześniej zaistniała prawna możliwość przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, o czym Wójt Gminy G. prawidłowo orzekł w decyzji z 22 grudnia 2023 r. A zatem "szkoda" Skarżącej w postaci nieotrzymanego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od momentu złożenia wniosku do grudnia 2023 r. nie wynika z błędu czy opieszałości organów. Było wręcz odwrotnie – w sprawie Skarżącej organy zadziałały sprawnie oraz bez zbędnej zwłoki. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.