I SA/Wa 523/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na Dyrektora [...] w przedmiocie działania organu postanawia: odrzucić skargę.

L. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Dyrektora [...] dotyczące funkcjonowania aresztu śledczego. Wskazał, że "Zakład Karny dopuścił się złamania przepisów ustawy z dnia 24 maja 2000 r. nr 580 rozdz. 2 art. 11 pkt 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, gdzie zgodnie z art. 9 tejże ustawy, do postępowania prowadzonego na podstawie niniejszej ustawy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Skarżący zaznaczył, że "28 sierpnia 2015 r. Administracja Z.K. [...] pomimo wykonywania wyroku Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...] nie zgłosiła tego faktu, pomimo że była zobligowana na podstawie art. 11 pkt 3 wskazywanej na wstępie ustawy, czym doprowadziła do lawiny nieprawidłowego postępowania" w sprawach skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że organ wykonał wszystkie czynności administracyjne związane ze wskazanym w przedmiotowej skardze wyrokiem Sądu Rejonowego [...] wydanym w sprawie sygn. akt [...]. W przypadku braku przesłanek do umorzenia postępowania organ wniósł o oddalenie skargi. Dyrektor [...] podkreślił, że skarżący do [...] przyjęty został [...] sierpnia 2015 r. w związku z wydaniem [...] w sprawie sygn. akt [...], Sąd Okręgowy [...] w sprawie o sygn. akt [...] oraz Sąd Okręgowy [...] w sprawie [...]. Przy czym organ wymienił kary, które wprowadzono do wykonania. Ponadto podał, iż w aktach skarżącego znajduje się pismo w sprawie o sygn. akt [...] z [...] września 2015 r. Sądu Rejonowego [...] dotyczące konieczności zwrotu dokumentacji tej sprawy z uwagi na wydanie kolejnego wyroku łącznego przez Sąd Rejonowy [...] w sprawie [...]. Wobec powyższego wnioskowana dokumentacja została zwrócona 8 września 2015 r. do Sądu Rejonowego [...]. Dokumentacja ta nie wpłynęła ponownie do organu ani nie została objęta wyrokiem łącznym. Organ zaznaczył, że z dostępnej dokumentacji oraz informacji o pobytach i orzeczeniach wynika, iż kara nigdy nie została wprowadzona do wykonania. Jednocześnie organ wskazał orzeczenia jakie wprowadzono wobec skarżącego do wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.) W tak wyznaczonym zakresie kognicji sądów administracyjnych nie mieści się przedmiot niniejszej skargi dotyczącej działania Dyrektora [...] w kwestii opisanej na wstępie. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skardze L. C. można przypisać co najwyżej charakter skargi wniesionej w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi i wnioski". Zauważyć w tym miejscu należy, że w skardze strona wskazała co prawda, iż skargę składa na administrację [...] jednak we wskazanej przez skarżącego lokalizacji znajduje się jedynie [...]. Jednocześnie z akt sprawy wynika również, że w istocie intencją skarżącego było wniesienie skargi na działanie Dyrektora [...] i tak też Sąd skargę tę zakwalifikował. Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów Działu VIII kpa nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne kpa) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 227 kpa przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienia skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 kpa). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 kpa zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany pozostaje pogląd, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów ww. Działu VIII, odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 523 ze zm.) nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej, tymczasowego aresztowania, zatrzymania, środka przymusu skutkującego pozbawieniem wolności oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie psychiatrycznym sprawuje sędzia penitencjarny. Przy czym, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 647 ze zm.), skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza lub pracownika Służby Więziennej, załatwiają w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych odpowiednio: kierownik danej jednostki organizacyjnej, dyrektor okręgowy Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej i Minister Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z powyżej opisanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.