I SA/Wa 495/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej postanawia -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji-

M. K. wniosłą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], ustalającą o umorzeniu w stosunku do M. K. w części opłaty za pobyt dziecka, K. K., w instytucjonalnej pieczy zastępczej w okresie od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] marca 2013 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami, stanowiącej 60 % ustalonej opłaty. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji zobowiązana jest do zapłaty kwoty ponad [...] zł (wraz z odsetkami), co stanowi połowę miesięcznych dochodów skarżącej i jej męża, wychowujących dwójkę dzieci i posiadających comiesięczne zobowiązania wskazane we wniosku o umorzenie opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Strona zgłaszająca tego rodzaju wniosek powinna przy tym wykazać prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu o wstrzymanie którego wnosi. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi. Podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt Sygn. akt I SA/Wa 495/17 administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc kwestia wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą, którego zostają na niego nałożone obowiązki. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja o umorzeniu w części należności opłaty za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej - a więc ze swej istoty nie nadająca się do wykonania. Zaskarżona decyzja nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Zatem charakter skarżonego aktu nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy, wobec czego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezzasadny. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.