I SA/Wa 376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wtrzymanie wykonania decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...].

A. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze tej zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek strony skarżącej, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Ponadto, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Powyższy wniosek nie zawiera jednak uzasadnienia, odnoszącego się do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji skarżący nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w istocie nie wskazał jaka to będzie szkoda i jakie będą jej rozmiary. Tymczasem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak wskazania przez skarżącego jakichkolwiek argumentów, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd przedmiotowej decyzji i decyzji Wojewody [...] z dnia [...]października 2012 r. uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.